As viaxes do Papa e as facturas
Lin recentemente en diferentes medios de información a noticia da visita do Papa a Santiago de Compostela e Barcelona en novembro deste mesmo ano e o gasto público que van ocasionar as facturas das devanditas viaxes. Unha cifra totalmente desproporcionada.
É de todo antidemocrático e inxusto que os que non creemos nin na persoa nin no postulado do pontífice Benedicto XVI teñamos que contribuír e participar no devandito gasto. Os que crean nel e na súa doutrina, que financien a súa viaxe e, naturalmente, participen en tal evento. Pero o realmente incrible e inmoral é que ás empresas que achegan diñeiro para tal acto se lles deduza o 80% de impostos sobre a achega. O Estado laico que tanto preconizan dende o Goberno é pura pantomima.

Declárome culpable: son funcionario
Máis inxusto que rebaixarnos o soldo é o enfrontamento ao que someten o funcionario co resto dos traballadores. Custa crer que sexa intencionado presentar ao persoal público como unha especie de privilexiados sobre os que debe caer o peso da "solidariedade" coa que afrontar a crise económica, financeira ou a que sexa.
Se tal división dos traballadores non era a pretendida, conseguiuse de calquera modo, dando lugar a que se instale na sociedade un debate tan estéril como falso, que o único que consegue é desviar a atención sobre as verdadeiras causas que afondan a crise no noso país e as políticas que non se poden, non se queren e non se saben aplicar para emendar a situación.
Son funcionario e no meu círculo máis próximo non podo queixarme da mingua de ingresos porque é desleal cos que están a sufrir o paro. Tampouco podo replicar acerca da imposibilidade de beneficiarme do tempo esplendoroso das "vacas gordas", cando calquera gañaba moito máis ca min. Debo gardar silencio porque se transmitiu a mensaxe subliminal de que ter un posto de traballo é, nestes momentos, unha ofensa contra os que sofren as consecuencias da crise. E debo pagalo.

Boten a Díaz Ferrán dunha vez por todas
Imaxínense que un cirurxián con varias mortes por neglixencia no seu ter fóra nomeado presidente do Colexio de Médicos e que se permitise dar consellos aos seus colegas sobre como exercer o seu labor.
E non só iso, senón que ademais se permitise dar consellos tamén aos membros doutros colexios, como o de avogados, arquitectos, etc. Grotesco, verdade? Pois aí teñen a Díaz Ferrán, empresario neglixente, empresario en quebra, dicíndonos a todos o que temos que facer, non só aos empresarios, tamén aos sindicatos, ao Goberno, e agora aos funcionarios, aos que lles gustaría despedir tamén. Marche dunha vez!

Dous carnés e un gran pícnic para todos
O líder da sección sindical mineira de UGT, Fernández Villa, dixo que o presidente do Goberno sería acollido no acto sindical de Rodiezmo con cariño, afecto e respecto.
A secretaria de organización do PSOE, Leire Pajín, dixo que se sentiría cómoda nese acto.
O deputado Alfonso Guerra foi invitado a Rodiezmo e dixo que el vai onde se lle invita. Tanto o ministro de Traballo coma o presidente do Goberno están afiliados á UGT.
O secretario xeral deste sindicato, Cándido Méndez, está afiliado ao PSOE. Uns aproban por decreto unha das reformas laborais máis lesivas para os dereitos dos traballadores que se aprobasen nunca e outros convocan unha folga xeral pola reforma laboral decretada e aprobada polos seus compañeiros de sindicato ou de partido no seu papel de ministros e deputados.
O raro é que todos eles se mostran encantados de coñecerse a si mesmos nesa dobre militancia PSOE-UGT que, por segunda vez na historia da nosa recente democracia, provoca un distanciamento rotundo dos principios duns e outros. Non obstante, non hai ruptura de carnés.