• Número 414
  • 03 de decembro de 2018

Oficina de Dereitos Sociais Coia

Pensións Non Contributivas, ou como a Xunta perpetúa a miseria

A xestión das Pensións Non Contributivas leva atascada dende hai anos

Ao redor de 40.000 galegas son beneficiarias dunha Pensión Non Contributiva (PNC). Dito en euros, preto de 40.000 galegas malviven con, falamos da contía máxima, 380'10 €/mes.

Tal e como recolle a web Xunta as PNC son:

“Prestacións económicas que se recoñecen a aqueles cidadáns que:

- Se atopen nunha situación de necesidade.

- Carezan de recursos suficientes para a súa subsistencia nos termos legalmente establecidos.

- Non cotizaran nunca ou non o fixeran durante o tempo suficiente para alcanzar as pensións contributivas”.

Hai dúas modalidades:

- Pensión non contributiva de invalidez: para aquelas persoas maiores de 18 anos que teñan recoñecido un grao de discapacidade igual ou superior ao 65%.

- Pensión non contributiva de xubilación: “para maiores de 65 anos que non poidan acollerse ao sistema contributivo de pensións e que non teñen recursos económicos suficientes”.

A xestión das Pensións Non Contributivas leva atascada dende hai anos. No caso de Vigo son coñecidos, e denunciados, os elevados tempos na tramitación. Técnicas da delegación de Pontevedra da Xunta recoñecen demoras de 6 meses dende o momento da solicitude até o primeiro mes de cobro. Atrasos aos que hai que engadir, no caso das PNC por discapacidade, os amplísimos prazos para seren citadas polos equipos de valoración. Máis de ano e medio de demora no equipo de Vigo para conseguir unha cita cos profesionais encargados de certificar o grao de discapacidade. Lembramos que para moitas persoas ter dito certificado que recoñeza un grao de discapacidade igual ou superior ao 65% pode ser a chave para acceder a uns miserentos 400 € mensuais.

Situación, a de Galiza, que padecen de igual xeito noutros territorios: “La gestión de las pensiones no contributivas se atasca: se conceden menos, se alargan los plazos para resolver las solicitudes y aumenta la lista de espera. Son ayudas, además, cuya cotización no garantiza una pensión que permita subsistir al retirarse -menos de 360 euros por vejez y de apenas 400 por invalidez de media- y afecta a las mujeres en dos de cada tres casos”.[1]

Alén dos grandes números está o día a día que padecen moitas veciñas. Un exemplo desta violencia estrutural a temos nunha persoa que acudiu ao punto de información hai uns días. Tratábase dun home que estaba a cobrar a RISGA (403 €/mes). A mediados do mes de novembro cumpría 65 anos. Con esa idade reúne -a priori- todos os requisitos para poder acceder á PNC. Malia que a Xunta é a administración que xestiona e paga tanto a RISGA como a PNC, funcionarias autonómicas informan que de solicitar a PNC a mediados de novembro, non a vai cobrar até finais de xaneiro. Dous meses sen ingresos para quen malvive de “esmolas sociais” poden provocar: ficar sen teito, deixar a medicación durante 60 días sen medicación ou alimentarse aínda peor que nos meses anteriores.

Estamos ante un exemplo do que as compas de Alambique chaman o “labirinto da exclusión”, imaxe coa que denuncian as formas de violencia máis silandeiras que sufrimos as empobrecidas en forma de documentación, atrasos, desinformación... Neste caso, aínda temos que consolarnos que a Xunta, por solicitar unha PNC e ser beneficiario da RISGA, reduce os prazos en 4 meses.

Fronte ao sistema de axudas, subsidios, pensións... miserentas organizámonos para esixe un dereito forte que garanta unha vida digna para todas as persoas.

Renda básica das iguais e moito máis!

Coia, novembro 2018

Oficina Dereitos Sociais - Coia

 [1] Fonte: https://www.publico.es/sociedad/acceso-pensiones-no-contributivas-reduce...