• Número 414
  • 03 de decembro de 2018

LGTBIQ

As vítimas invisibles da violencia LGTBfóbica: persoas bisexuais, mulleres trans e maiores

A Federación estatal de lesbianas, gais, transexuais e bisexuais recolle 629 incidentes contra o colectivo en 2017

Un total de 629 casos de delitos de odio e incidentes discriminatorios en 2017, dos que 332 foron analizados por un observatorio por contar con información suficiente para analizalos. É a cifra que recolle o informe A cara oculta da violencia cara ao colectivo LGTBI - Informe delitos de odio e incidentes discriminatorios ao colectivo LGTBI 2018, e que especifica que o 73% das vítimas destes incidentes foron homes gais. O resto son mulleres lesbianas, nunha porcentaxe do 21%, seguidas por un 8% de persoas transexuais e un 2% de persoas bisexuais. O informe recompila os incidentes e delitos que ao longo de 2017 recolleron ALAS, COGAM, Gamá, Lambda, Oxalá e Somos, ademais do Observatori contra l’homofobia de Catalunya. 

O feito de que sexan homes gais quen están detrás da maioría dos incidentes reflectidos indica “que hai un empoderamento, están recoñecidos e senten lexitimados para denunciar”, explicou Violeta Assiego Cruz, unha das autoras do informe. Segundo Assiego, o importante do informe que se presentou este xoves non son tanto as cifras como a ausencia delas.

Entre os aspectos que destaca esta investigadora está a idade das vítimas: quen sente empoderados para denunciar estas violencias teñen idades comprendidas entre os 18 e os 35 anos nunha porcentaxe dun 53%: “É dicir, trátase de persoas nadas en democracia”, explicou. As persoas maiores de 51, en cambio, supoñen só un 4%: “As persoas maiores teñen un alto grao de hermetismo e autoimposición e atopámonos con datos arrepiantes, como os dalgunhas persoas nin sequera se revelan como LGTB ante o seu médico de cabeceira”.

Entre os datos máis preocupantes, Assiego sinalou a alta porcentaxe de incidentes que se rexistran no que debe ser a contorna de seguridade de calquera persoa: o fogar, o portal, o barrio. “Unha característica do colectivo LGTB é que moitas veces non compartimos esta característica coa nosa familia, como ocorre a outros colectivos vulnerables como as persoas racializadas”, explicou. Por iso, “en moitas ocasións a familia é a primeira contorna hostil e cáusanos moito sufrimento”.

Entre as zonas de sombra atópase tamén o mundo rural: o 71% dos casos rexistrados tivo lugar nunha gran cidade, algo que leva a preguntarse, explicaron as responsables do informe, se este feito ten que ver coa posibilidade de conservar o anonimato, e a accesibilidade de recursos.

Varias persoas denuncian trato tránsfobo no Rexistro da Ciutat da Justícia de València
Patricia Reguero

Na presentación do informe acompañábana Jennifer Rebollo, xerente da FELGT, Jesús Generelo, responsable do Observatorio Redes Contra o Odio, e Maribel Torregrosa, activista e promotora de igualdade, que insistiron na  necesidade de acelerar a tramitación da Lei de Igualdade LGTBI. Generelo chamou a tomar con prudencia as cifras e puxo o valor no “esforzo en colaborar con outras asociacións para pór de manifesto violencias invisibles”. Porque a violencia LGTBfófica é unha violencia infradenunciada. Algúns organismos como a Axencia Europea de Dereitos Fundamentais estiman que só se denuncian ao redor dun 10% das agresións.

CARNE DE CANÓN 

“Eu fun un dato”, explicou Maribel Torregrosa, coach, activista, promotora de Igualdade e muller trans. “Fun un dato, pero é un dato dalgunha maneira necesario”. A Torregrosa deixárona inconsciente dunha puñada en 2016. Tiña 59 anos e sentiu culpa. “Tiña culpa por haberme desprotexido e non poder impedir que me sucedese a agresión”, contou.

“Fai dez anos que saín do armario, e esa visibilidade que é necesaria, pero tamén é necesario ser visible como vítima”, asegura. Torregrosa denunciou en comisaría, onde atopou certa reticencia a rexistrar o seu caso como delito de odio. “Conseguira chegar aos 59 sen que me zurraran, pero deime conta de que a pesar do meu empoderamento e da miña visibilidade son vulnerable, como muller e como persoa trans son carne de canón”.

O seu caso ocorreu en 2016 e non é un dos que conta o informe, no que si está a agresión a unha parella de mulleres diante da súa filla de pouca idade por parte dun grupo de mozos tras velas darse un bico. Ou a malleira a un home iniciada por parte dun home e o seu fillo, que agarraron á vítima polo pescozo, inmobilizárona e empezaron a pegarlle puñadas e patadas ás que logo se sumaron outras persoas. Unha agresión sexual. Hai tamén tres casos de revelación a terceiros da orientación sexual, entre eles o dunha socorrista que increpou publicamente a un cliente dun club de natación para que “revelase” a súa orientación sexual. E pintadas homófobas. E denegación de servizos comerciais, como o que tivo lugar nunha tenda de roupa cando un empregado soltoulle a unha muller trans ao querer probarse un vestido que “por lei está prohibido que un home se vista de muller”. 

“A LGTBfobia segue campando ás súas anchas e por iso necesitamos con urxencia un marco legal que nos protexa”, lembrou a presidenta da FELGTB, Uge Sangil, sobre a Lei de Igualdade LGTB. Ignacio Sola, director xeral para a Igualdade de Trato e non discriminación recolleu a luva: “Os delitos de odio non só atentan contra as vítimas senón que o fan contra a convivencia e empobrecen á sociedade”.

Os triángulos rosas españois
Luca Gaetano Pira

https://www.elsaltodiario.com/lgtbiq/las-victimas-invisibles-de-la-violencia-lgtbfobica-personas-bixesuales-mujeres-trans-y-mayores