• Número 406
  • 08 de outubro de 2018

Represión

Prensa unida contra o corporativismo policial

A Boro LH acúsaselle de agredir a un policía, aínda que todos os vídeos achegados polos diversos compañeiros fotoperiodistas indican precisamente o contrario

Adiviña, adiviña: dúas persoas son acusadas de agredirse mutuamente en 2014. Unha delas é absolta por prescribir o delito; á outra pídenlle 6 anos de cárcere e 6.200 euros. Unha é policía nacional, a outra é xornalista. Quen é quen?

A persoa que quedou libre é o policía. Se acertaron esta adiviña é que, definitivamente, temos un problema. Xa non só falamos dun atentando continuo á liberdade de expresión, é que a mesma liberdade de prensa e o dereito constitucional á información que ten a cidadanía están en cuestión.

Hoxe tivo lugar o xuízo contra Jorge Correa, o xornalista de La Haine coñecido en redes sociais como Boro LH. Os feitos polos que senta no banco sucederon en 2014, durante a manifestación ‘Xaque ao Rei’ en Madrid. Acúsaselle de agredir a un policía, aínda que todos os vídeos achegados polos diversos compañeiros fotoperiodistas indican precisamente o contrario.

De feito, a Xustiza admitiu que o policía golpeara polo menos a dous xornalistas ao final da concentración. Nun exercicio de auténtica desvergoña, a Audiencia Provincial de Madrid chegou a indicar que os antidisturbios non impediron o exercicio do dereito a informar dos fotógrafos xa que non se lles interveu nin os seus equipos nin as súas gravacións… tan só recibiron paus. Por que quedou impune o policía? Porque a súa causa atrasouse máis de seis meses, que é o prazo estipulado por lei para a súa prescrición. Sorprendentemente, á causa de Boro non lle sucedeu o mesmo.

Créanme: o xuízo contra Boro, ten moita máis importancia do que poidan vostedes pensar ou do que os medios de comunicación convencionais están a lle dar. Axuizar a un xornalista por cumprir co acordo tácito que ten coa sociedade de mantela informada é un torpedo na mesma liña de flotación da democracia.

Máis aló mesmo do caso concreto de Boro, os vídeos que achegou a súa defensa non deixan lugar a dúbidas: a policía extralimitóuse coa prensa, sinxelamente, por estar a exercer o seu traballo. É evidente que un bo puñado de xornalistas non somos especialmente ben vistos polas forzas da orde porque, máis aló de aplaudir cando estas cumpren co labor polo que se lles paga, adoitamos denunciar e dar a maior cobertura posible aos casos de abuso policial, represión, torturas e machismo, entre outras. Facémolo, ademais, apoiados mesmo en informes de organismos internacionais como a ONU ou Amnistía Internacional.

Non inventamos nada, pero sacalo á luz molesta, escoce a un colectivo que, lonxe de tentar depurarse excluíndo a quen están a manchar o bo labor do resto, pechan filas e, con iso, fanse cómplices. En tempo de Rajoy, os rumores da existencia dunha lista negra de xornalistas no ministerio de Interior corrían como a pólvora.

Así mesmo, polo xeral, os antisistema -que non implica violencia-, os anticapitalistas e aos que nos tachan de ‘esquerda xeral’, tamén resultamos antipáticos aos corpos de seguridade do Estado. A iso sumar, ademais, o feito de que quen defendemos o achegamento de presos de ETA somos tachados de terroristas por quen, cegad@s polas súas ansias de desquite, non ven máis aló do seu propio odio e/ou dor, que nunca xustificará esa dispersión de presos no momento actual.

Por este motivo, e no intervalo de Xaque ao Rei ata hoxe que chega o xuízo, Boro foi detido e procesado na segunda fase da Operación Araña. Acusóuselle entón de enaltecemento do terrorismo e condenóuselle a unha pena dun ano e seis meses de prisión. Durante o xuízo, segundo explica o propio Boro, non apareceron tuits de elaboración propia, senón que se lle condenou por retuitear mensaxes, por exemplo, pedindo a expulsión da Garda Civil de territorio vasco ou a amnistía para “presos políticos” de ETA.

Boro chegou a asegurar, do mesmo xeito que outros procesados, que na súa conta aparecían retuits que el nin sequera lembraba, apuntando a unha conspiración que, desde logo, tería sentido de cara ao xuízo de hoxe, pois xa ten antecedentes penais -nunca antes tivera- e non poderá eludir o cárcere en caso de condena, aínda sendo inferior a dous anos. Un xornalista molesto menos.

Dun tempo para acá son moit@s @s compañer@s que optaron por ataviarse dun chaleco e un casco para cubrir manifestacións, coma se en metade dun conflito bélico se trátase. O curioso do tema é que estas proteccións non viñan motivadas polo temor aos manifestantes, senón aos antidisturbios cada vez que lles dá por repartir indiscriminadamente ‘calor negra’ (en relación ás porras). Eu nunca levei nin levarei chaleco ou casco; o meu simple carné de prensa debera ser suficiente para que a policía me respecte. Diría máis, a miña simple actitude pacífica, sexa xornalista ou carniceiro, debería bastar para que un policía non me rebente a cabeza coa porra.

Lamentablemente, non é o caso, como queda reflectido nos vídeos do xuízo de Boro ou nos do 1 de Outubro en Catalunya hai un ano ou en tantas e tantas manifestacións nas que xente que, mesmo, tan só deambulaba pola zona de concentración foi golpeada. Aínda así, non levarei casco, porque prefiro que me aporree a seseira un policía que ter que adaptarme á súa violencia.

Este artigo non só é un chamamento -que boto en falta en prensa e asociacións de prensa- á defensa do labor informativo d@s profesionais, senón tamén a que o mundo do xornalismo peche filas do mesmo xeito que o fan as forzas da orde. A diferenza respecto delas, é que eu pídoo unicamente coas causas que sexan xustas, non para defender a quen cometa un delito.

Non deixemos sol@s @s compañer@s que nunha manifestación son obxecto destes abusos que, todos os que cubrimos algunha, vimos. Na maioría dos casos, ningunha das dúas partes denunciaba, pero desde a entrada en vigor da deleznable Lei Mordaza a mans do PP, a indefensión da prensa é total e, precisamente por iso, unirnos é imperativo. Hoxe máis que nunca.

https://blogues.publico.é/david-bollero/

Texto completo en: https://www.lahaine.org/prensa-unida-contra-el-corporativismo