• Número 402
  • 10 de setembro de 2018

Legal

O TS castiga á empresa que despide tras unha sucesión fraudulenta de contratos

O despedimento final, improcedente, estímase desde o inicio da relación

O Tribunal Supremo incrementa a penalización ás empresas que acudan á contratación temporal fraudulenta. Neste caso, pola vía de encarecer o despedimento daqueles traballadores empregados a través dunha sucesión irregular de contratos e que, por tanto, deben ser considerados como indefinidos.

Nunha recente sentenza, o alto tribunal determina que as indemnizacións pagas pola finalización de cada contrato temporal non se restarán do montante final abonado en concepto de despedimento improcedente. Só se descontará a indemnización do último contrato, respecto da cal si se considera que existe risco de duplicidade ou solapamento.

O litixio analiza a demanda presentada por catro traballadores que prestaran os seus servizos a un concello a través de sucesivos contratos temporais que se estenderon durante unha duración superior aos 10 anos. O xulgado de primeira instancia considerou demostrado que a necesidade cuberta polos empregados tiña carácter permanente, polo que declarou que o seu vínculo laboral era de carácter indefinido. En consecuencia, o seu despedimento foi declarado improcedente.

Ante esta consideración, o concello recorreu reclamando que as indemnizacións pagas trala extinción de cada un dos contratos temporais se restasen do total estimado en concepto de despedimento improcedente (calculado coma se o vínculo laboral fose permanente desde o primeiro contrato ata o último).

O Supremo, con todo, rexeita esta pretensión argumentando que neste caso non é de aplicación o mecanismo da compensación de débedas. Segundo explica, as cantidades foron abonadas froito de operacións agora cualificadas como "contratacións en fraude de lei e, por iso, non xeraron unha débeda do traballador coa empresa. E, inexistente a débeda, obviamente, non procede compensación algunha".

Ademais, os maxistrados consideran que, a pesar de que os contratos temporais son declarados ilícitos (e, por tanto, as súas respectivas indemnizacións quedan sen sustento), a existencia de fraude na contratación non permite falar de "enriquecemento inxusto" do empregado.

Exclúe o último pago

Este criterio, con todo, non se estende ao último dos contratos temporais subscritos entre o consistorio e os traballadores, cuxa indemnización si debe ser detraída do total do calculado para un despedimento improcedente. Segundo os maxistrados, "iso é así por canto esa ruptura final do vínculo entre as partes non ten como causa a extinción regular do devandito contrato temporal", senón un cesamento cualificado como improcedente.

Nestes casos, explican, o lexislador previu "unha específica e superior indemnización, en cuxo cómputo resulta integrado o período da prestación de servizos correspondente ao mesmo contrato" (é dicir, o que corresponde tras un contrato temporal regular).

En consecuencia, segundo determina o Supremo, a indemnización que deben recibir os empregados é o resultado de restar ao que lles corresponde por despedimento improcedente (coma se o contrato fose indefinido) o pago efectuado pola extinción do último vínculo temporal.

CincoDías