• Número 392
  • 30 de abril de 2018

Corrupción

Cifuentes e a esterqueira do Réxime

Cristina Cifuentes dimite asediada polos escándalos. Con todo non é un caso illado. É a expresión da podremia dun Réxime e un sistema social caducos

Cando pensamos que o PP non nos pode sorprender, despois do escándalo do Mestrado fraudulento de Cifuentes e o seu intento de resolvelo renunciando “voluntariamente” ao mesmo, esta figura cuestionada do PP sae roubando nun supermercado nun vídeo filtrado. Vese que esta señora está afeita levar as cousas “pola cara”. Dá igual que sexa un Mestrado ou un par de botes de crema. Se esta era a esperanza de renovación no PP non queirades imaxinádevos o vello.

No vídeo vese a Cristina Cifuentes, alá polo 2011 cando ocupaba o cargo de Vicepresidenta na Asemblea de Madrid, interceptada pola seguridade dun establecemento da cadea Eroski do barrio de Vallecas cando tentaba saír con dous botes de crema anti idade.

Durante os 45 minutos que permaneceu baixo custodia da seguridade do establecemento tentou negalo aducindo que xa os levaba no bolso cando ingresou no supermercado, aínda que acabou por confesalo e dispúxose a pagar as mercadorías subtraídas antes de retirarse pola porta de atrás para evitar o bochorno.

Isto faise público a poucos días de que a presidenta da Comunidade de Madrid sexa obxecto da presentación dunha moción de censura por parte do PSOE e o apoio de Podemos a raíz do escándalo de Fakemaster. O mesmo debería celebrarse antes do 7 de maio e Cidadáns ameazou con apoialo se Cifuentes non dimitía. O que xa se barallaba como a fin da súa carreira política, polo menos na primeira liña, hoxe é unha realidade trala filtración dos seus primeiros pasos na delincuencia común ao longo da súa carreira política na comunidade.

Sobre as 11 do mércores Cifuentes reuniu ao seu equipo de colaboradores máis próximos. O PP evitou facer valoracións nas primeiras horas á espera de que ela se pronunciase sobre o tema. Salvo polas declaracións de Javier Albiol, presidente do PP catalán, que dixo que “Terá que saír e explicar o que crea oportuno, as imaxes son as que son e o relato, sinceramente, paréceme unha ’cutrez".

Logo de reunirse co seu equipo, Cifuentes declarou nunha conferencia de prensa ser vítima dunha campaña de acoso “e derruba” que nas súas propias palabras “traspasou todas as liñas vermellas”. Cualificou co eufemismo de erro “involuntario” o que se quixo levar no seu bolso sen pagar as dúas cremas do supermercado. Non hai crema que suavice a caradurez deste personaxe. As súas explicacións, como non podía ser doutro xeito, foron obxecto de risas e memes nas redes sociais.

Con todo a pesar da súa ridícula defensa, dimitiu no posto da Presidencia da Comunidade de Madrid, algo que sostivo que xa tiña planeado hai algúns días e pensaba anunciar o 2 de maio, pero que dado o ocorrido decidiu adiantar o seu anuncio. Aínda que é de destacar que aínda nada di sobre a súa acta como deputada, nin fixo referencia algunha á presidencia do PP autonómico na súa comparecencia.

De feito Cifuentes dirixiuse aos Deputados do PP despois da súa dimisión nunha carta nestes termos "Quero darvos as grazas polo apoio que sempre me prestastes como presidenta da Comunidade e que estou segura de que seguirei tendo como presidenta do partido en Madrid" o que dá a pensar de que quererá aferrarse ao cargo como última trincheira.

Rajoy, o presidente do goberno e do Partido, sostivo a Cifuentes ata o último minuto aínda que nos últimos días apuntándose ao silencio e só logo de que esta anunciase a súa dimisión declarou “Cristina Cifuentes fixo o que tiña que facer e o que era obrigado nesta situación", a cal era cualificada de insustentable “” por algúns sectores dentro do PP. Algo que con todo, M. Rajoy non fixo ao figurar entre os cargos do PP que recibían sobresoldos en negro nos papeis de Bárcenas.

Esta funesta personaxe é a metáfora dunha clase dirixente chea de privilexios “consagrados” e que a pesar diso, rouba de forma sistemática e case patolóxica. É a expresión da decadencia e podremia dun réxime político e dun sistema social que beneficia a uns poucos. Algo ao que é máis que evidente que non poñería solución a formación dun goberno do PSOE con Gabilondo á cabeza, variante que o PP parece evitar con esta estrambótica dimisión. Polo momento, barállase a Ángel Garrido –número dous de Cifuentes no seu cargo de Conselleiro- como o home que será o presidente en funcións da Comunidade ata as eleccións previstas para maio do 2019 aínda que existen resistencias en Xénova.

Todo cheira a operación política dentro do propio PP á que se prestou o medio dirixido por Eduardo Indra para acelerar “a agonía” que supoñía a resistencia de Cifuentes e así lograr manter o Goberno da comunidade.

O caso de Cifuentes non é un caso illado. O partido Popular conta con máis de 800 cargos imputados por corrupción, e que mesmo afectan ao mesmo financiamento do partido. O seu escándalo destapou outros tantos casos de titulacións que non eran o que dicían ser e puxo en evidencia a conivencia da caste universitaria e a caste política. E isto é só a punta do iceberg. O propio Rei en poucos anos cursou, axudado polos tratos de favor e privilexios de sangue, toda a carreira militar converténdose en tenente coronel do Corpo Xeral das Armas do Exército de Terra de Infantería, capitán de fragata do Corpo Xeral da Armada e tenente coronel do Corpo Xeral do Exército do Aire. Algo que a calquera lle levaría 15. Os seus títulos son tan falsos como os de Cifuentes.

Mentres, o goberno ao que Cifuentes representa é o responsable dos maiores ataques aos traballadores e o pobo en décadas. Paro de masas, reformas laborais, recortes en sanidade e educación, aumentos de taxas polas que son expulsados da universidade decenas de miles de estudantes. Responsables de mallar á poboación catalá por querer votar sobre a súa relación co Estado español, facer presos políticos en Catalunya e no resto do Estado con rapeiros, xornalistas e twitteiros procesados e encarcerados por dicir verdades.

Responsables de salvar á banca con diñeiro público e poñer como prioridade o pago da débeda ás necesidades das maiorías sociais.

Responsables dunha política migratoria criminal e criminalizadora dos inmigrantes. Da máis absoluta precariedade da mocidade e as mulleres.

Por suposto que é de recibo que para todo isto a colaboración do PSOE e os dirixentes sindicais das centrais maioritarias foron e son fundamental.

Hoxe do mesmo xeito que onte, algunhas das medidas dos comuneiros de Paris en 1871 manteñen toda a súa vixencia, como a que sinala que todos os membros do goberno teñan un soldo similar a un obreiro cualificado. Así como que todos os funcionarios políticos do Estado sexan elixidos e revógalles polos seus electores. A elección de xuíces por sufraxio universal e a instalación de xuízos por xurado, como medidas democráticas elementais.

Unhas medidas para acabar cos privilexios dunha caste política e estatal ao servizo dunha minoría de parasitos que viven do traballo alleo. Así como da caste de xuíces e das súas institucións herdadas do Franquismo e apenas maquilladas. Esta relación entre o traballo e o capital é a verdadeira “enfermidade” social, e non a corrupción que se revela só como un dos seus síntomas de decadencia.

Izquierdadiario