14/06/2010
CUTUDC / Novidades
ACTUALIDADE
Colaboracións
Máis colaboracións.
Rematar coa corrupción
Considero urxente que os nosos lexisladores
tipifiquen a corrupción política como crime de
lesa patria e que se poida castigar, non só con
penas de incapacitación para o exercicio de
cargos públicos e privación de liberdade, senón
tamén con incautación de bens.
A corrupción está profundamente enraizada na
nosa sociedade e moi estendida nas distintas
administracións.
É crucial acabar coa corrupción política, cos
tratos de favor, o amiguismo, a prevaricación,
os abusos de autoridade e o uso indebido de
fondos públicos se queremos empezar a pensar en
facer deste país un lugar digno desa
consideración. Non nos podemos facer unha idea
de ata que punto melloraría a nosa existencia
se acabásemos dunha vez por todas coa
corrupción política.
Se quixésemos, poderiamos permitirnos ese luxo.
Por que non o intentar?
Folga salvaxe dos mercados financeiros
Os mercados levan dous anos de sutil folga
salvaxe. Teñen a capacidade de producir riqueza
ou pobreza. Esconderon o diñeiro a gobernos,
empresas e familias. Cada vez que un país quere
levantar cabeza, os mercados mandan aos seus
piquetes informativos en forma de axencias de
cualificación, que lles din que non sigan
creando benestar social porque a xente se
acomoda, traballa menos e esixe máis parte do
pastel. O goberno correspondente amedréntase e
pumba, marcha atrás, recortes, tesoiras, etc. A
folga do diñeiro péganos un bo belisco nos
nosos salarios de traballadores públicos. Non
negociamos os servizos mínimos dos nosos
salarios, senón que nos viñeron impostos pola
xerencia dos mercados, as máis das veces,
identificada cos nosos representantes
gobernamentais. Ata cando durará esta folga?
Campos de sangue e loito
polas
mulleres asasinadas
Maldizo os meus conxéneres que alzan a man
contra as mulleres.
Este tipo de violencia sómeme nun abismo de
tristura, pois, mentres a sociedade realiza
esforzos por erradicar esta
secuela,
mentres dita leis para levantar fronteiras
defensivas fronte ás mulleres para que non
queden indefensas ante os maltratadores, estes,
nun pispás, se burlan do ser humano, dos
valores e do Código Penal.
Fai falta máis contundencia na lei, máis
repulsa social e máis illamento cara a estes
terroristas que teñen o seu territorio de
actuación no ámbito familiar, alí onde os
descerebrados, facendo uso das palabras, dos
golpes da súa irracionalidade, sementan un
campo de sangue e loito. Malditos sexan eles e
todos cantos os xustifican dunha ou outro xeito!
Descansen en paz as mulleres asasinadas este
ano ás mans destes indesexables profesionais do
terror machista.
En que quedamos?
Resulta curioso comprobar como os que máis
falan da unidade de España como nación e claman
pola igualdade de dereitos de todos os cidadáns,
independentemente da comunidade autónoma na que
vivan, non obstante, cando o Parlamento común
aproba unha lei que non lles gusta, como agora
acontece coa nova Lei do Aborto, esquécense do
seu deber de acatala e pretenden actuar como
mandamases de estados federais.
Antes foi Madrid coa Lei Antitabaco e agora
volve outra vez coa mesma cantilena o Goberno
de Esperanza Aguirre e tamén os de Navarra,
Murcia e Galicia, que buscan o xeito de poñer
trabas ou impedir que as mulleres dos seus
territorios poidan gozar, se o desexan, dos
beneficios que lles concede a lei estatal do
dereito ao aborto.
En que quedamos?
Economía, repartición e a folga
de
Metro
Asústannos dicindo que en España, cunha taxa de
desemprego próxima ao 20%, o problema é o da
falta de traballo, pero ademais da falta de
ingresos. O problema son uns salarios a nivel
de subsistencia, que non se pode rebaixar sen
que os traballadores se indignen. A folga de
Metro de Madrid é un reflexo desta situación. A
negociación colectiva e o dereito do traballo
como un soporte legal eficiente resultan máis
necesarios que nunca. A política económica ha
de ter dous obxectivos irrenunciables: o pleno
emprego e o crecemento dos niveis de vida dos
que co noso traballo facemos posible a creación
de riqueza. Por todo isto non se entende a
postura de Aguirre pretendendo colapsar o
diálogo e a negociación mantidos mesmo durante
os días de folga do Metro. Di que a folga é
ilexítima porque é política, vai contra o seu
Goberno. Por sorte, o Constitucional xa
determinou que a folga é un dereito fundamental
dos traballadores en defensa dos seus
intereses, nada máis e nada menos.
Baixo a aparencia legal resolveuse de novo a loita entre o capital e o traballo: perden os traballadores da administración pública que asinaron uns acordos que marcan as súas condicións salariais para os seguintes anos, ao que se suma a dentada social do seu Goberno polo ben de Europa. De que serven os convenios e acordos asinados baixo o artigo 37 da Constitución, que ampara a negociación colectiva? Teñen lexitimidade uns sindicatos que non articulan a vontade dos traballadores e que, sen propostas, miran como convidados de pedra unha reforma servida en bandexa de prata?
Resultado: a economía tragouse ao dereito que ampara á forza do traballo, e o que queda do Estado social e democrático de dereito, o regula o capital. Non temos que preocuparnos, posto que a orde política e a paz social están a buscar á dignidade da persoa, que probablemente está secuestrada nas Cortes.
CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES
Quen somos | Contacto | Axuda
cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript