• Número 371
  • 13 de novembro de 2017

STOP Desafiuzamentos

Tod@s deberiamos ser Isa

María Isabel Tejero será xulgada o 14 de novembro por delitos de resistencia, lesións e atentado á autoridade por uns feitos ocorridos durante un Stop Desafiuzamentos no barrio

Hai persoas que te marcan pola súa forte personalidade, pola súa intelixencia, pola súa simpatía, pola súa honestidade. Pero as que se volven imprescindibles son aquelas que sobre todo, o que posúen é humanidade. É algo que escapa a unha sinxela definición. Para min sería esa capacidade de poñerse na pel do outro, do que sofre, pero non desde un punto intelectual ou de palabra. É vivirse nesoutro, ser o outro. Isa é así.

Coñecín a Isa no grupo Antidesafiuzamentos de Tetuán. Nun principio tímida, calada, anotando todo no seu caderno, en follas soltas que atopaba por aí. Escoitando tantísimo sufrimento. Xente ameazada con quedar na rúa, sen poder alimentarse decentemente, sen electricidade, sen calefacción, sen, literalmente, nada. Sobre todo mulleres, nais angustiadas co presente negro dos seus nenos. E aí coñecemos de verdade a grandeza de Isa. Porque Isa foi, é, todas e cada unha desas vidas. Isa nai, irmá, compañeira.

Podería lembrar centos do que algúns chaman anécdotas. Para o meu son leccións de humanidade. Como cando a súa parella se atopou a un matrimonio cunha nena de meses na rúa Toledo. Acababan de ser desafiuzados e non tiñan onde ir. “Que facemos?”, preguntou a súa parella. “Pois traelos a casa, Que se non?” respondeu Isa. E estiveron un nadal con eles. Ata que atoparon onde ir.

Isa cando leva á súa filla ao cole deixa leite, o que sexa, aos okupas dunha casa a medio derruír que está no camiño. Fala con eles, pero sobre todo escóitaos.

No desafiuzamento de Mohamed, a súa muller e o seu fillo de dous anos, detrás do cordón policial non podía aguantar esa dor. Empezou a narrar o que sucedía aos antidisturbios, para que fosen conscientes do sufrimento: “Agora a nai baixa un colchón!” “Agora entre dous un sofá!” “Agora ao neno en brazos!”. Foi desgarrador.

A cuantos bancos acompañou Isa a ameazados de desafiuzamento? Non esaxero se digo que a máis de mil. Isa tomou o costume durante un par de anos de facer un resumo da actividade de antidesafiuzamentos. Houbo máis de 300 acompañamentos a bancos en cada ano. En practicamente todos estivo Isa.

Que Antidesafiuzamentos non dá abasto, que hai necesidades máis urxentes. “Pois créase un banco de alimentos autoxestionado” e aí está Isa dando calor, dando humanidade.

Que tampouco é suficiente, porque que pasa se non tes luz, nin calefacción ou andan á espera de meses para as migallas do RMI? Pois de novo está Isa para crear con outras Invisibles de Tetuán.

Que hai que facer un entroido para dar un pouco de alegría ao barrio. De novo pódese pasar Isa semanas preparando os cabezudos. Sempre Isa.

Durante anos. E segue. “Eu non son importante. Hai que mirar o contexto. Os que sofren, a procura de solucións colectivas”.

Por iso sei que este artigo non lle vai a gustar a Isa. Nunca quixo destacar. Cando temos un deses casos mediáticos ela non aparece nos medios. Se o fixo nalgún foi obrigada. Porque non había ninguén máis.

Pero agora ela é a protagonista. Esta muller toda humanidade enfróntase a un xuízo por lesionar a tres antidisturbios municipais. Pídenlle dous anos e medio de cárcere e 5.000 euros de multa. Un completo disparate para todos os que coñecemos a Isa.

E eu só podo pensar: Oxalá todas fósemos a metade que Isa. Sería un mundo fabuloso

Víctor Martí

*O próximo 14 de novembro, ás 11,30 h, xulgan a Isa por parar un desafiuzamento, con cargos falsos (aquí todos os detalles). Convocouse a todos os amantes da xustiza a esa hora nos xulgados de Julián Camarillo para que senta moi arroupada.

Tetuán Combativo