A tan anunciada reforma laboral púxose en marcha. En palabras do Goberno, o cambio lexislativo faise para "atallar a alta dualidade do mercado entre traballadores eventuais e indefinidos" e "favorecer a creación de emprego".

Nada máis lonxe da realidade. Encontrámonos ante un ataque directo e brutal contra os dereitos dos traballadores. Unha rápida ollada aos cambios máis relevantes que propón o texto do Goberno sitúanos ante a seguinte perspectiva:

1. Flexibilización do despedimento colectivo e do despedimento por causas obxectivas. Amplíanse os supostos nos que as empresas poden acollerse a "causas económicas" para despedir traballadores. A indemnización a percibir polos empregados, nestes casos, é só de 20 días de salario por ano de servizo (en lugar de 45). Ou o que é o mesmo: máis facilidade para despedir, e máis precariedade para os traballadores.
   
   
2. Xeneralización do contrato de fomento da contratación indefinida. Esténdese a todos os traballadores que leven máis de tres meses no paro. Estes contratos reducen a indemnización por despedimento improcedente de 45 días por ano de servizo a 33. Ou o que é o mesmo (e repetimos consecuencia): máis facilidade para despedir, e máis precariedade para os traballadores.
   
   
3. Aboamento polo Fondo de Garantía Salarial de parte da indemnización en caso de extinción de contrato. Concretamente, de 8 días de salario por ano de servizo, que se detraídos do diñeiro que teña que aboar o empresario. E seguimos co de antes: un despedimento máis doado e máis barato.
   
   
4. Introdución do "modelo austríaco" ou fondo de capitalización para contratos indefinidos. É dicir: en lugar de que o empresario pague unha indemnización por despedimento, será o traballador o que teña un "peto" (administrada pola empresa, iso si) na que cada mes se irá depositando unha cantidade de diñeiro; en caso de extinción do contrato de traballo, o "peto" rompería, abonándose a cantidade depositada nela ao empregado. O texto do Goberno, como non podía ser menos, non aclara de onde sairá ese diñeiro... Pero todos nos podemos imaxinar que o fará da nómina do propio traballador. Señores do Goberno: para esta viaxe, non facían falta alforxas. E o que máis sorprende é que este tipo de modelo apunta a unha supresión definitiva, a longo prazo, do concepto mesmo de indemnización por despedimento; tempo ao tempo.
   
   
5. Novas condicións de inaplicación do réxime salarial pactado en Convenio Colectivo. Esta parte da reforma, que pode que non diga moito aos non entendidos na materia, podería ser a punta de lanza dunha agresión aos dereitos de negociación colectiva; establécese que en ausencia de cláusula ao respecto en Convenio, a empresa ten a capacidade forzar un acordo á marxe deste, relativo aos salarios, para que estes queden por debaixo dos pactados en Convenio. O que nos levaría a "salarios de primeira" e "de segunda" nun mesmo sector.
   
   
6. Eliminación da prohibición de Axencias de Colocación con fins lucrativos. Si, señores: liberalízase o mercado de emprego, permitindo (máis do que se viña facendo ata agora) que haxa que, literalmente, pagar para encontrar traballo. Déixase en mans de empresas privadas, cuxo fin é buscar beneficio, a colocación dos traballadores. Se queda vostede no paro, a partir de agora, vaia buscando a billetera.

Estes son os puntos máis importantes da reforma laboral, para a que, non obstante, se me ocorren outros nomes máis acertados: masacre laboral, excremento laboral, inmundicia laboral, agresión laboral. Non crea emprego, senón que o destrúe. Non elimina a temporalidade nin por asomo. Acerna dereitos que criamos firmemente establecidos. Acernar dereitos laborais é algo que, como nos confirma a historia recente, se lle dá extremadamente ben ao PSOE.

E recórdoche, querido/a lector/a, que a isto hai que sumarlle outras cousas, como o aumento aos 67 anos da idade de xubilación (con minoración, probablemente, da contía desta, ao cambiar o modelo de cómputo de cotización); a máis que probable introdución do copagamento na Sanidade Pública; recortes distintos no investimento|inversión público e o gasto social; e moitas máis sorpresas coas que, me atrevo a afirmar, o Goberno deleitaranos (é un dicir) nos próximos meses.

O ataque contra os dereitos dos traballadores está a ser brutal, e intensificarase día tras día. Fronte a esta situación, a única saída pasa pola mobilización e a loita: Hai que pararlles os pés. Folga xeral xa!