Por se ninguén llo dixo aínda, avísoos: a festa rematou. Rematouse o que se daba. Non podemos seguir vivindo por enriba das nosas posibilidades. Hai que sacrificarse, axustarse, apertarse o cinto. Nada volverá ser como antes.

Quedou claro? Interiorizada a mensaxe? Repitan comigo: Non podo seguir vivindo por enriba das miñas posibilidades, teño que facer sacrificios. " Porque diso se trata: de que poñamos en primeira persoa a mensaxe teimuda que nos repiten a diario, e que soa a retrouso de canción melancólica: a festa rematouse, tradución do The party's over con que a revista The Economist sentenciou a España. Só falta que lancen panfletos dende un helicóptero: "Rendios, a festa rematouse. "

De tanto repetir a mesma canción conseguiron que se nos pegue, e cantaruxámola como unha desas baladas ñoñas que nos poñen blanditos recordando vellas noivas. Así, todos convencidos de que fomos uns gastadores e que agora debemos pagar os nosos excesos, aceptaremos o sacrificio sen moita resistencia.

Foi bonito mentres durou, verdade? Sobre todo para os que de verdade gozaron a festa. Porque aínda que nos queiran convencer de que todos estivemos nela, non todos o pasaron tan ben. Na festa había reservados, zona vip, barra con primeiras marcas para algúns; mentres a maioría se daba golpes para conseguir unha copa, e outros quedaron na rúa, co consolo de facer botellón á porta para facerche a ilusión de que estabas dentro.

De súpeto apagouse a música, acenderon as luces, chegou a autoridade e dixo que se rematou, e que alguén tería que pagar o consumido e os estragos no local. Á maioría quedóusenos cara de parvo ao ver que os listos se foran sen pagar, e que nos tocaba afrouxar o peto aos demais, tanto se conseguiches pasar e bailar un anaco, coma se non te deixaron entrar por levar calcetíns brancos, ou te tocou traballar de camareiro, ou pasabas de festas pero non puideches pegar ollo en toda a noite con esa música tan alta. Vaia resacón.

.

Isaac Rosa