As causas do pouco éxito desta convocatoria son de diverso tipo. En primeiro lugar, o grave ataque que supón os recortes salariais, a conxelación das pensións e o resto de medidas do "zapatazo" esixía unha resposta moito máis contundente por parte das organizacións sindicais e do conxunto do movemento obreiro.

No mesmo traballo de convocatoria se puido comprobar a debilidade que nestes momentos se estende entre as bases sindicais. Décadas de sindicalismo de concertación tiveron como consecuencia unha perda de perspectiva en relación á posibilidade de formular alternativas fóra do propio sistema capitalista e a experiencia das formas de loita adecuadas a unha situación como a actual tamén se perderon en boa medida. Como consecuencia do anterior, e da baixa moral existente nas filas sindicais, o labor mobilizadora realizouse de forma moi irregular, con argumentos a miúdo febles e cunha intensidade moi por debaixo da necesaria.

En canto á xente traballadora da Administración Pública, entre ela calaron argumentos antifolga como o da "inevitabilidade" das medidas de axuste, o da necesidade de "sacrificarse para o ben común" ou o de que a folga en si non "ía cambiar nada". Tamén influíu no baixo seguimento o relativo desprestixio das forzas sindicais, a mitificación do poder da banca e dos grupos financeiros, o temor a danar ao PSOE" dende o punto de vista electoral fronte a un PP en ascenso ou mesmo- nunha situación de escasa conciencia da magnitude do que realmente está en xogo -o desexo de non ver descontada unha cantidade máis dun salario xa recortado.

Tras o peche en falso desta Folga do sector público, sería erróneo non obstante dar por perdida unha batalla que en realidade acaba de comezar- como podería ser a conclusión dalgunha das forzas sindicais maioritarias -cedendo ante a aplicación crúa dos paquetes de medidas de axuste, a salvaxe reforma do mercado laboral impulsada por goberno e patronal e o conxunto de políticas económicas neoliberais.

É necesario empezar un proceso de remobilización social e preparar unha Folga Xeral. Non se trata, non obstante, de convocar unha folga de trámite e continuar o día seguinte como antes, nin de convocar unha folga por arriba, a xeito dunha breve paréntese temporal no medio dunha estratexia sindical de concertación. Se algo demostrou a pasada Folga do sector público é que, tras un período dilatado de desmobilización e nun contexto de forte desánimo e escepticismo entre a clase traballadora, é necesario realizar un intenso traballo previo de debate, organización e preparación que asegure o éxito das novas convocatorias. Así, a folga debe inserirse nunha estratexia sostida de mobilización social por abaixo, fomentando a divulgación dunha conciencia alternativa e crítica entre as e os traballadores, a participación nos centros de traballo e o desenvolvemento dun sindicalismo alternativo e combativo.

Ao realizar esta tarefa será preciso tanto forzar a unidade de acción das organizacións sindicais coma levar adiante un labor de base, organizando a xente traballadora nos centros de traballo con independencia de adscricións sindicais e promovendo ao tempo plataformas amplas de debate e de mobilización. O traballo dirixido cara á militancia dos sindicatos maioritarios crítica en relación á estratexia de concertación pero aínda orfa doutro tipo de referente será tamén importante.

Hai que dotar ao movemento  dunha perspectiva ampla, tanto dende o punto de vista político-sindical coma dende o punto de vista da acción, que debería apuntar cara a unha escala de mobilización europea, onde teña un papel destacado a reivindicación dunha Folga Xeral europea para o outono. Só desta forma se poderán crear as condicións para unha primeira resposta eficaz, en forma de FX ampla, á barbarie imposta por banqueiros e especuladores. Esta é a liña de traballo que intentará seguir a CUT e os sindicatos integrados na FSM (Federación Sindical Mundial).