Novembro de 2016
 
 

NÚMERO 334 - 14/11/2016

   CUTUDC / Novidades

  OPINIÓN - Rosa Cobo Bedia
 

Outra vez a vella política sobre violencia machista

A violencia contra as mulleres converteuse en obxecto de investigación teórica e de práctica política polo feminismo radical nos anos setenta. Aínda que a violencia patriarcal estivo presente como preocupación política en toda a historia do feminismo, será a partir dos anos setenta do século pasado cando este tema se convertese nunha peza fundamental da axenda feminista.

 

  • Noticias relacionadas

O feminismo radical puxo a lupa na familia patriarcal e descubriu que esa institución non era o mundo de amor e felicidade que nos contaban senón que o seu interior albergaba abusos sexuais, violencia e explotación económica. A familia foi conceptualizada como a institución na que se desenvolvían microsocialmente as relacións de poder entre homes e mulleres que despois se reproducirían macrosocialmente no espazo público e político. Desde ese momento, o movemento feminista loitou ininterrompidamente para que o estado asumise que as vidas das mulleres teñen valor. E tamén para que a sociedade tomase conciencia de que a violencia patriarcal vulnera os dereitos humanos das mulleres e pon en cuestión a lexitimidade da democracia.
 
A violencia patriarcal está fondamente ancorada nas estruturas materiais e simbólicas de cada sociedade. Nenas e nenos, mozos adolescentes de ámbolos sexos, mulleres e homes, reciben mandatos socializadores que están na raíz da violencia patriarcal. Estes mandatos socializadores están impregnados dunha ideoloxía da superioridade masculina que desemboca en formas de control e violencia sobre as mulleres. Da mesma forma, todas as estruturas materiais e todos os armazóns institucionais esconden no seu interior unha poderosa xerarquía patriarcal que sitúa aos homes nunha posición de poder.
 
O poderoso currículo oculto de xénero na escola, a brecha salarial, o traballo gratuíto das mulleres no fogar ou a expulsión das mulleres dos espazos de decisión, recursos e poder mostra que as mulleres son consideradas nas sociedades patriarcais como o segundo sexo. E nesta consideración atópase a orixe da violencia masculina. De modo que hai que identificar unha violencia invisible, estrutural, oculta, que foi conceptualizada coma se formarse parte dunha orde natural das cousas e tamén unha violencia máis visible, imposible de negar, que é sobre a que se articulan as leis contra a violencia patriarcal. Noutros termos, non pode haber cambios estruturais se non se aplican políticas nas dúas direccións.
 
A aplicación da lei estatal –que non a súa intención orixinal- oriéntase máis a penalizar ao agresor e apoiar a unha parte das mulleres agredidas que a transformar as raíces da violencia machista. Esta lei debe ser transformada por insuficiente, pois só considera violencia machista a que se produce no marco das relacións de parella. E, con todo, tamén a rúa, os centros de traballo e educativos, as institucións, as guerras, os procesos migratorios e os itinerarios que seguen as refuxiadas convertéronse en ámbitos nos que as mulleres son obxecto da violencia masculina.
 
O movemento feminista mobilizou a centos de miles de persoas reclamando que o estado garanta unha vida libre de violencia para as mulleres como tamén esixiu que a sociedade non mire para a outro lado fronte ao agresor. As rúas de Buenos Aires, México ou India enchéronse de xente que reclamaba o fin da violencia contra as mulleres. Hai un ano, o 7 de novembro, unha multitude de mulleres e homes procedentes de diversas cidades españolas saíron ás rúas de Madrid para dicir basta á violencia masculina.
 
Con todo, a política do PP é a de non escoitar e non actuar. A pesar de que a mobilización do ano pasado en Madrid converteu ao feminismo español nun movemento de masas e cunha capacidade de mobilización insólita, o goberno español só respondeu cun minuto de silencio no Parlamento e cun rosario de consellos ás mulleres agredidas. Dito doutra forma, rexeitou poñer encima da mesa recursos para desactivar esta violencia e rexeitou facer políticas que transformen estruturalmente as condicións de posibilidade da violencia machista.
 
Con todo, iso non quere dicir que o goberno non teña unha política sobre a violencia contra as mulleres. Tena. Tena cando considera a violencia machista como un feito non político, como un fenómeno individual vinculado ás condicións persoais dos agresores e cando despraza a responsabilidade colectiva sobre as mulleres. É a vella política patriarcal que consiste en despolitizar os feitos sociais que oprimen ás mulleres.
 
Rosa Cobo Bedia - Directora do Centro de Estudos de Xénero e Feministas da UDC
 
Zona Crítica

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript