Hoxe, se podemos dicir que esta crise ten unha virtude, é a de escinificar o carácter voraz do sistema económico actual. E de escenificalo en Europa, onde a ideoloxía do Estado de Benestar quixo agochar esta realidade por máis que noutras xeografías o Capital nunca puido verse enmarcarado.

Máis ca nunca, emerxen as lóxicas profundas dun sistema que garante a desigualdade, a violencia estrutural e a pobreza. Evidénciase a voracidade do proxecto de acumulación da riqueza da aristocracia mundial.

Hoxe, no campo do traballo, unha vaga de recortes promovidos pola UE e participados polo goberno central, poñen en risco os dereitos laborais alcanzados logo de séculos de loita da clase traballadora. O recorte das pensións, a limitación da xubilación parcial e o incremento da idade da xubilación, a redución do salarios das traballadoras e traballadores públicos, a suba de impostos son só o principio dunha serie de reformas lexislativas que veñen a referendar ou agravar unha realidade laboral na que os despedimentos, os ERES, o traballo en precario, o impago de salarios, a redución de dereitos sociais ou unhas cifras de desemprego en aumento constante dan conta de quen está a pagar a crise.

As amezas da patronal, os contratos lixo, a inseguridade laboral, o impago de horas extraordinarias, a intermediación das ETTs, o emprego sumerxido, etcétera, aínda sendo común para o conxunto do pobo traballador, agudízanse para os traballadores e as traballadoras máis novas. Isto, sen termos referido aínda a situación das mulleres, que seguen a ter un papel subalterno no eido laboral, coas correspondentes discriminacións en canto a salario e dereitos laborais, ao tempo que seguen a proxectarse sobre este xénero as consecuencias máis negativas da crise, pola súa situación de dependencia ao recaír sobre as mulleres o traballo doméstico.

Os recortes que o brazo político do Capital está a promover, vense acompañados dunha estratexia homoxenizadora, que supón o recrudecemento das agresión aos dereitos colectivos dos diferentes pobos do mundo, alén da cota de soberanía que exerzan realmente estes. Así, no caso galego, nación colonizada, a desestruturación do seu tecido produtivo, a aniquilización dos seus máis importantes elementos identitarios (lingua, cultura) forman parte da ofensiva dun Capital que quer verse libre de fronteiras. E que percura no contextos de crise económica a lexitimidade necesaria para proceder a unha asimilación silenciosa.

Este é o escenario político e económico que soporta o pobo traballador no seu conxunto. E o pobo traballador é hoxe o único actor dunha necesaria resposta, que pasa nun principio pola convocatoria dunha Folga Xeral xa longo tempo postergada. Estamos certas e certos de que o retraso irresponsábel na convocatoria da Folga Xeral nos está a levar ás portas dunha reforma laboral que de se dar, pode ser irreversíbel.