Xuño de 2015
 
 

NÚMERO 277 - 15/06/2015

   CUTUDC / Novidades

  CRISE ESTAFA
 

O FMI quérenos mortos

Segundo o informe anual que está a preparar o Fondo Monetario Internacional (FMI), a marcha macroeconómica de España "vai moi ben". Significa isto que empezamos a ver "a luz ao final do túnel", como aseguran os nosos pintorescos tertulianos e demais eséxetas do sistema? Non nin moito menos.

 

  • Noticias relacionadas

Afortunadamente, hoxe empezamos a ser millares os que aprendemos a saber de que se fala cando os economistas se refiren, con ton enigmático e doutoral, á "Macroeconomía". Non aluden, naturalmente, á economía cotiá do cidadán común, nin aos prezos das verduras, dos produtos cárnicos ou ás tarifas da electricidade... Refírense exclusivamente ás grandes cifras, ao que gañou a Banca durante o primeiro semestre deste ano ou a se os ingresos multimillonarios das empresas do IBEX 35 se multiplicaron ou non.
 
E a verdade é que os voceiros do FMI non menten cando din que os beneficios da gran banca e das grandes empresas empezaron a crecer en España a un ritmo realmente apreciable. Deixando a un lado os factores exóxenos que puideron contribuír a iso, o certo é que, segundo vaticina o Fondo Monetario Internacional, as expectativas de crecemento para a "economía española" incrementáronse para este e o próximo ano.
 
Pero significa iso que empeza a despexarse o catastrófico panorama da "economía dos españois"? Non en absoluto. O FMI non indica nos seus prognósticos, nin moito menos, que a situación dos de abaixo, dos asalariados, dos traballadores, vaia mellorar. É máis, de xeito explícito o informe da institución financeira capitalista anuncia - e recomenda! - todo o contrario. Das indicacións que apunta o bosquexo de informe do FMI dedúcese un claro empeoramento da situación económica dos traballadores.
 
UNHA NOVA VOLTA DE ROSCA PARA A ECONOMÍA DOS ASALARIADOS
 
En efecto, segundo adiantaron os tecnócratas voceiros do FMI, para mellorar aínda máis as cifras macroeconómicas españolas é preciso impoñer un novo sacrificio sobre a economía dos socialmente máis débiles.
 
O informe que pronto verá á luz insta o goberno de Mariano Rajoy a acelerar o ritmo do que eles chaman "reformas" na contratación laboral. Esixe, entre outras medidas, un drástico abaratamento do despedimento, a implantación definitiva do copagamento sanitario, novos recortes na educación pública, así como a elevación impositiva a través do IVE.
 
POR QUE HAI QUE ABARATAR O DESPEDIMENTO?
 
Segundo os tecnócratas do Fondo, "o custo de despedir un traballador fixo segue sendo en España moi superior ao dun temporal, e esta brecha debe pecharse. Para lograr este obxectivo, o organismo "recomenda", entre outras medidas, un contrato único para traballadores fixos e temporais.
 
Como argumentan os tecnócratas do FMI a necesidade de abaratar os despedimentos? Moi doadamente. Encobren a súa esixencia camuflándoa con supostos propósitos racionalizadores de efectos prodixiosos: "Un despedimento máis doado e máis barato - argúen - axudaría a fomentar a contratación indefinida".
 
QUE HAI DETRÁS DO ABARATAMENTO DOS DESPEDIMENTOS?
 
A argumentación utilizada pola tecnocracia é moi parecida á que xa utilizaron para xustificar as pasadas reformas laborais, cuxo obxectivo -afirmaban - era combater o paro en España. A realidade, non obstante, foi radicalmente diferente. Dende que se empezaron a aplicar esas reformas, o paro en España non fixo senón crecer de xeito vertixinoso e exponencial. A patronal encontrou nas reformas dos gobernos de Zapateiro e Rajoy unha auténtica bicoca para desfacerse de decenas de miles de asalariados a un baixo custo. Hai que engadir que o mérito da aplicación desas reformas non só lle corresponde aos dous gobernos precedentes. A actitude desmovilizadora dos grandes sindicatos amarelos desempeñou tamén un non desprezable papel para que iso fose posible.
 
Equivócanse os que ven nas esixencias do FMI de precarizar aínda máis o emprego un intento humanitario que permita que o traballo se reparta entre todos. En realidade, o que a institución financeira pretende é multiplicar as taxas de ganancia do capital, facendo retroceder os salarios ao nivel de hai dous ou tres décadas. E é que os efectos da aparición de novas potencias económicas emerxentes no sueste asiático, e noutros puntos do planeta, que compiten exitosamente coas mercadorías europeas, inténtanse paliar obrigando os asalariados a apertarse aínda máis os seus cintos, mentres que as clases sociais hexemónicas multiplican os seus xa suculentos beneficios empresariais.
 
Por que non propón o FMI no seu informe anual sobre a economía española a clausura dos innumerables paraísos fiscais nos que se refuxian os capitais "circulantes" españois para evitar pagar centenares de miles de millóns de euros? Cal é a razón pola que os tecnócratas desa institución financeira capitalista non mencionan sequera a necesidade de aplicar ríxidos controis sobre os beneficios que eluden a imposición fiscal grazas a sofisticados dispositivos de enxeñaría fiscal? Resulta obvio que estas interrogantes son tan só retóricas. As respostas son evidentes.
 
Nada hai, pois, que celebrar no panorama económico da maioría dos asalariados españois para os dous próximos anos. De acordo coas recomendacións do FMI, os recortes nos servizos públicos esenciais continuarán multiplicándose, os impostos indirectos incrementaranse e a precariedade laboral irá xeneralizándose ata alcanzar a todos os estratos populares da sociedade. Pero, á fin e ao cabo, haberá sempre un motivo para o consolo: as cifras macroeconómicas españolas experimentarán no curso dos dous proximos anos un espectacular crecemento.
 
Canarias Semanal

 

 

 

 

 


CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript