Maio de 2015
 
 

NÚMERO 273 - 18/05/2015

   CUTUDC / Novidades

  4º ANIVERSARIO
 

Onde están @s do 15-M?

Estaba Eduardo Galeano en España cando emerxeu o movemento 15-M e dicía nunha entrevista: "Ben e a min pregúntanme, pero que vai pasar agora? E digo bo, non sei que vai pasar e tampouco me importa moito, o que me importa é o que está a pasar. Compároo co amor, que é infinito mentres dura,".

 

  • Noticias relacionadas

 

Eran tempos de preguntas, de cuestionarnos algo novo que estaba a acontecer. Cuestionar e cuestionarnos. As rúas íanse enchendo de cada vez máis e máis xente curiosa, centos de latexos de indignados ladrando aos indignos. De pronto resulta que as prazas, que ata entón eran lugares de paso ou de comercios, convértense en espazos de reunión, charla e reflexión.
 
Agora falo do 15-M e paréceme que pasaron centos de anos. Catro concretamente, pero síntome como unha avoa ceboliña contando as peripecias de don Quixote e Sancho na Porta do Sol. Moitos dos que participamos mirámonos agora aos ollos e un brillo ilumínanos. Sabemos do que falamos e sabemos que quizais non volva ser, pero tampouco importa moito porque xa foi e xa queda a semente, en cada cidade, en cada barrio, mesmo nos que emigraron en forma de Marea Granate.
 
Esa criaturiña que naceu un pouco ao azar ou grazas a que uns cantos rapaces valentes resistiron esa noite do 15, foi crecendo máis e máis ata converterse nunha marea imparable que contaxiou a todas as cidades e que copou as portadas dos medios internacionais, mentres aquí se prefería mirar cara a outro lado. Perroflautas, niñatos, é normal que lles dea pola rebeldía, non saben o que queren, non hai propostas concretas, xa se lles pasará... A quenlla mediática quixo daquela esmagar o que xa era imparable e o movemento cada vez fíxose máis e máis potente, máis rechamante. As asembleas foron -e son- o punto máis destacable desta loucura de quinceañeiros. Xuntabámonos e redactabamos unha orde do día. "É importante a escoita activa, compañeiros, escoitemos o que os demais teñen" que "dicir". Buscabamos materiais para refuxiarnos do frío ou da calor, megáfonos para escoitarnos ben, auga e mesmo algún biscoito que traía unha amable veciña. E así, a intelixencia colectiva ía facendo o resto.
 
Lográronse pequenas grandes vitorias, pero en si mesmo descubrirnos a nós mesmos e ao que tiñamos en fronte xa o foi. Descubrimos que a democracia partía de nós e nós mesmas, de querer empoderarnos e participar activamente nun proceso de cambio. De parar o desafiuzamento do noso veciño, okupar un edificio para familias sen fogar, parar a redada dalgún senegalés do barrio cuxo único delito era o ser da cor equivocada. O apoio mutuo foi e é a kriptonita do movemento.
 
Mentres escribo estas liñas emociónome polo que este movemento significou para min. Que egoísta son ao sentir que o acontecido en realidade me beneficiou. E como estraño agora as grandes mobilizacións onde todos xuntos nos dirixiamos cara ao mesmo obxectivo: o ben común. O 15-M cambiounos para sempre. Onde están agora os do 15 M? Algúns decidiron tomar as Institucións retando aos que non o crían posible, outros seguen mobilizándose nas rúas, cada día, en cada rúa, en cada recanto, en cada rede.
 
Non vou dedicarlle espazo á criminilización nin á represión sufrida, porque este é o noso día, e aínda que intenten amordazarnos seguiremos ladrando co bozo posto.
 
Dixo daquela Galeano que estar presente na Praza de Catalunya aquel maio de 2011 era unha mostra de que vivir paga a pena. E si. Estes catro anos pagaron a pena.
 
La Marea
 

 

 

 

 

 


CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript