Maio de 2015
 
 

NÚMERO 272 - 11/05/2015

   CUTUDC / Novidades

  CARAVANA 43
 

"É unha guerra que están a librar contra o pobo ". Entrevista a Omar García, sobrevivente de Ayotzinapa

Debo dicir que a Caravana 43, fíxome recordar a Caravana da Esperanza, (maio 2013) coa que o sacerdote Alejandro Solalinde xunto a unha comitiva de nais centroamericanas que buscaban os seus fillos desaparecidos en México, tamén visitaron varias cidades estadounidenses buscando axuda internacional. Eses emigrantes en tránsito aos que os gobernos e o sistema obrigan a migrar e que desaparecen en territorio mexicano. Naquela ocasión foi tanta a apatía e segue sendo cando de emigrantes indocumentados se trata. Quen ía imaxinar que apenas dous anos despois unha Caravana 43 estaría nas mesmas circunstancias. En que nos convertemos?.

 

  • Noticias relacionadas

A Caravana 43 arribou a Chicago. Que é a Caravana 43? É unha comitiva de pais dos alumnos desaparecidos en Iguala, Guerreiro o 26 de setembro de 2014. Nesta viaxan alumnos da Escuela Normal Rural San Isidro Burgos de Ayotzinapa. Outrora famosa por ser a que viu egresar de docente ao lendario Lucio Cabañas. Hoxe en día recoñecida a nivel mundial pola desaparición de 43 dos seus alumnos e os asasinatos doutros.
 
Son 3 caravanas que están a viaxar ao longo e ancho de Estados Unidos, e que teñen como obxectivo visitar 40 cidades para denunciar con testemuño propio o acontecido en Iguala. Tiven a oportunidade de entrevistar a Omar García, alumno sobrevivente, foi algo de poucos minutos debido á axenda tan atafegada e o programa a desenvolver.
 
Debo dicir que é un mozo ao que os arrestos se lle notan ata na forma de pararse. A vostede como lector, pídolle que faga o mínimo: comparta esta entrevista, que máis persoas se decaten e se unan a esta denuncia mundial. Os 43 tamén son os nosos fillos irmáns amigos alumnos, ao igual que todos eses desaparecidos, que todas as nenas, adolescentes e mulleres vítimas dos feminicidios nos nosos países.
 
Crónicas dunha Inquilina, na serie Encuentros, hoxe preséntalles a Omar García, alumno sobrevivente da Escola Normal de Ayotzinapa, Iguala, Guerrero, México.
 
Cal é o obxectivo principal desta Caravana 43 en Estados Unidos?
Informar, buscar solidariedade. Que se prema ás autoridades mexicanas, que non poden abandonar o caso porque hai moitas irregularidades, quedan moitas preguntas. Moitas dúbidas sobre a súa versión oficial de que os nosos compañeiros foron calcinados, nós non o admitimos por moitas razóns.
 
Que lles dixeron Amnistía Internacional e a Corte Interamericana de Derechos Humanos?  
Con eles temos contacto dende o principio, eles estiveron pendentes dende o primeiro día. Vimos a sensibilizar a poboación, que entendan que estes organismos deben ter garantías de traballo libre. Acceso a todos os arquivos da investigación. Que non se lles prema e se lles poña ningún tipo de barreira por parte do goberno mexicano. Que se abran os expedientes a eles para que ao mesmo tempo emitan recomendacións ao goberno mexicano sobre que outras cousas ten que investigar, á parte do que supostamente xa investigou. É por iso, ademais é un tema moi controvertido e importante porque é un dos primeiros que se difundiron tanto a nivel mundial, e se non se resolve un problema que foi difundido tanto entón moito menos se van resolver os outros que non teñen difusión e que aí están.
 
Hai miles de familias que padeceron o mesmo que nós, non estamos a falar de 43 senón de miles. E todos ven con esperanza que se Ayotzinapa logra incidir ou alterar un pouco a cuestión legal de dereito internacional, os acordos que México ten en materia de Dereitos Humanos pero que non acata, pois se non o logramos agora o feito vaise repetir e continuará como se viu nos últimos anos.
 
Que organismos internacionais lles deron apoio aquí en Estados Unidos?, falo respecto á Caravana.
Xa se tivo unha reunión en Nova York, das primeiras hai unhas dúas semanas (eles están en Estados Unidos dende o 16 de marzo, rematan a xira o 24 de abril) con membros da Corte Interamericana, tamén con membros de Nacións Unidas, de Amnistía Internacional. Si tivemos moitas reunións e diferentes achegamentos con representantes de coalicións.
 
E que dixeron, en que van incidir eles?
En difundir, en ampliar a mensaxe nas súas comunidades, á xente que aínda se mostra insensible e indiferente ante esta situación. É que non é un problema calquera, non é un capricho de 43 pais que se aferran en non aceptar a morte dos seus fillos. É que despois disto segue un proceso de aplicación da xustiza. E a aplicación da xustiza que nos ofrecen (o estado mexicano) é a dos diñeiros, un carpetazo, bolsas, pero sempre nos van deixar coa incerteza de que foi o que realmente pasou. Non, ese tipo de xustiza non a admitimos, en México non hai nin sequera unha institución que se dedique a buscar persoas desaparecidas, é máis nin se atreven a tipificar o delito como desaparición forzada, quéreno reducir a un simple delito común, a un secuestro, a un asasinato e queren botarlle a culpa ao narcotráfico. Non, aí houbo responsabilidade do estado mexicano, aquí non hai máis. O relator das Nacións Unidas insistiu moitas veces que en México practícase a tortura xeneralizada por parte das forzas armadas cara ao pobo e as organizacións.
 
Agoriña hai unha guerra entre dimes e diretes do goberno mexicano contra ese relator das Nacións Unidas e el volve dicir que si hai desaparición forzada, que si hai tortura, e o goberno mexicano di non, non hai. Máis de 200 organizacións din que si, menos o goberno mexicano. E se vimos a Estados Unidos é para dicir que aquí hai varios tratados económicos e en materia de seguridade que teñen que ver co que pasa en México. Son as causas, o Plan Mérida, por exemplo. Que envía armas e recursos ao goberno mexicano, para que?, para que queren armas?, para reprimir o pobo? É unha guerra que están a librar contra o pobo mesmo. Están a mirar cara a dentro, non están a mirar cara a fóra.
 
É certo, e mirá, como se comportaron os consulados coa caravana?
Imprudentes, insensibles, algúns quixeron entaboar diálogo pero realmente sabemos que non poden determinar nada un simple consulado nunha cidade. Tampouco nos imos rebaixar.
 
Presentáronse eles ás marchas?
Non, a ningunha. Mesmo nalgúns nos lles permitiron aos pais estar aí. É unha insensibilidade total pecharon filas. Plántanse na postura de que xa, xa están mortos regrésense á súa casa nada teñen que estar a facer. Pero non se decatan do proceso, o demais, como garantir de que o feito non se repita? Nós estamos á vontade de facer o que estea ao noso alcance para evitar que se volva repetir. O goberno non está nesa postura.
 
O estado di que foi Guerreros Unidos, pero vostedes están a buscar que se investigue.
O estado non vai investigar ao propio estado, a Procuradoría Xeral da República non é unha institución que poida investigar ao propio estado. A Suprema Corte de Xustiza mantívose indiferente, igualmente non o vai facer por iso necesitamos que sexa o Dereito Internacional, as leis internacionais os que obriguen o goberno mexicano a asumir a súa responsabilidade. A pagar os custos políticos que isto implique. Non é iso nada máis, a partir de aí téñense que crear novas institucións. Nós como pais de familia, estudantes, a xente que tivo vítimas de desaparición forzada son os que teñen que facer unha convocatoria para que unha nova institución xurda; non con funcionarios do goberno nin por dedazo deles. Temos que chamar intelectuais, a xente que estea disposta a sacrificarse para buscar os máis de 30,000 desaparecidos.
 
Os casos de femincidios...
Exacto, o caso da Gardaría ABC.
 
Os emigrantes...
Tamén, ou sexa hai moitos problemas.
 
Hai tres anos veu Alejandro Solanlinde coa Caravana da Esperanza, expoñía o tema dos emigrantes desaparecidos e a apatía da sociedade mexicana. Como viches a resposta do pobo mexicano respecto aos 43?
A resposta foi boa en boa medida. Non soamente o pobo mexicano, hai moita xente a nivel internacional que está sensible á situación e pendente, diso non nos queixamos, o problema é que a pesar de todo ese apoio e esa difusión o goberno mexicano segue plantado e burlándose na cara dos mexicanos. Utilizando helicópteros do estado para uso persoal. Unha casa ata branca. Cheos de recursos.
 
O apoio da igrexa?
Moito, moitos sectores da igrexa apoiaron. Os máis recalcitrantes e conservadores obviamente volvéronse contra o movemento e puxéronse do lado do goberno pero iso así é. En verdade obtivemos máis apoio do que calquera houbese imaxino antes. De todos os sectores, nós non fixemos distinción, porque iso alcánzanos a todos. Cos únicos cos que non nos xuntamos é cos partidos políticos. Aí se non.
 
E López Obrador?
Ben, queremos feitos non palabras nin promesas de campañas. Queremos que se actúe. Ante unha situación así non se lle pode crer a ninguén. Se perdiches un fillo, se perdiches un compañeiro, se viste que o goberno cos levou e se coñeces que é o goberno, que institucións forman o goberno ou o estado sabes que todos están inmiscidos.
 
Que segue despois da Caravana 43?
Esperamos encontrar os nosos compañeiros, nós non lle poñemos meta a isto en tempo, poñémoslle meta en encontro dos nosos compañeiros. Tampouco queremos pasar anos. Tampouco queremos que nos leven trámite tras trámite que é o que máis sabe facer o goberno. Queremos encontralos xa. E imos facer todo o posible para encontralos. Non nos imos deter. Non imos dar nin un paso atrás.
 
Algo que queiras agregar?
Simplemente dicir a verdade. A pesar de todo o apoio que tivemos tamén hai moita xente indiferente e que empeza a repetir o discurso que ten o goberno. A dicir non pois xa, se resignen. Váianse á súa casa e deixen de andar esixindo.
 
Bo cabróns, vostedes que son, son persoas ou que son. En verdade, que son, por que repiten tan doadamente, por que non mastigan a información polo menos antes de tragala. Por que non se poñen nos zapatos dunha nai, dun pai de familia, carallo! É que nunca perderon un familiar? De causas naturais séntese ben cabrón e agora sabendo que te o chingó o goberno, non mamen. Que entendan iso, estamos anoxados. Estamos doídos. E non se vale que anden dicindo que nós nos dedicamos a outra cousa.
 
Agora pois xulgan o método, pois ensínennos de que xeito se fai. Achéguense e suxírannos, en verdade nós o que máis queremos é que nos guíen, xa non sabemos que facer, fomos a todas as partes, vimos a Estados Unidos, imos ir a Europa e a Suramérica, tamén a buscar mellores formas de facer as cousas. Porque o que menos queremos é afectar a outros, non queremos que se volva repetir, nin por eles, nin por nós nin por ninguén. Téñennos que entender a ética que temos, e non vaian confundir a ética coas miñas malas palabras.
 
PIA
@ilkaolivacorado.
Abril 05 de 2015.
Estados Unidos

 

 

 

 

 


CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript