Abril de 2015
 
 

NÚMERO 270 - 27/04/2015

   CUTUDC / Novidades

  OPINIÓN - Isaac Rosa
 

Non é corrupción: son os bonus de España

A corrupción estrutural parécese cada vez máis a un sistema de incentivos como o que usan as grandes empresas cos seus executivos.

 

  • Noticias relacionadas

 

Non o chames corrupción: chámao retribución variable. Bonus. Incentivos. Primas. Durante décadas a democracia española funcionou como unha empresa. Como unha grande empresa. España SA. Outro día falamos de quen é os seus propietarios, hoxe só fixareime nos seus directivos.
 
Todo este goteo interminable de casos de sobresoldos, pagamentos en negro, tarxetas 'black', contas en Suíza, comisións, partidas de formación desviadas, portas xiratorias, gastos de viaxes, comidas e hoteis a todo tren... Non, non é corrupción estrutural. En realidade é un sistema de retribución variable, como o que tantas compañías usan para motivar os seus executivos.
 
Así que non son corruptos. Son profesionais. E como tales, recibían o seu salario pero tamén todo un catálogo de bonus, complementos, primas. Que xa sabemos que a política está moi mal pagada. Estou seguro de que os que hoxe son imputados séntense así: eles limitáronse a seguir unha práctica moi estendida, segundo a cal o paso pola política admitía certos beneficios baixo corda. Dende Urdangarin a Rodrigo Rato, pasando polos mil e un corruptos sinalados no último lustro, todos mostran a mesma sorpresa cando os pillan: " Pero se eu non fixen nada malo! ". E en efecto, parece que só se beneficiaron dun sistema de incentivos moi estendido.
 
Chamemos ás cousas polo seu nome, aplicando a neolengua do management: os sobresoldos en realidade son primas. As mordidas por outorgar contratos públicos son comisións por vendas. Os traballiños ao fío da lei de incompatibilidades, bonus por resultados. O financiamento ilegal, gastos de representación. As comisións por recualificar terreos ou axilizar tramitacións, unha merecida gratificación. As contas en Suíza ou Andorra, stock options. As cadeiras de brazos nos consellos das antigas caixas ou as tarxetas 'black', pagamento en especie. As viaxes e hoteis a todo trapo, simples dietas. Un ático en Marbella é un merecido premio por obxectivos. E as portas xiratorias, un sinxelo complemento de xubilación, mentres que para expresidentes e reis abdicados se reserva o premio gordo: o 'paracaídas dourado'.
 
Así funcionou a democracia española moito tempo, polo menos para unha parte dos seus directivos. Non todos, claro, segue habendo xente honrada que pasou pola política e saíu co mesmo que chegou, mesmo con menos. Pero coñecemos demasiados casos de ministros, deputados, conselleiros, concelleiros e cargos de confianza para os que o servizo público foi un bo negocio, mesurable en aumento de ingresos, substanciosas ofertas de emprego e crecemento patrimonial.
 
Mentres a empresa funcionaba e daba beneficios, todo ben. Alegría, alegría. O país crecía, urbanizábase, estendía infraestruturas (algunhas útiles, moitas outras inútiles), daba músculo ás empresas para saír ao exterior, engordaba fortunas, e algo salpicaba os que estabamos abaixo. Non moito, pero suficiente para facer a vista gorda, e mesmo votar ao que xa se sabía corrupto.
 
Pero cando entrou en números vermellos, os empregados e usuarios (pois iso somos nós, empregados e usuarios, a ver se alguén se cree accionista ou propietario de España SA) empezamos a ver con malos ollos os desmesurados bonus dos directivos máis cobizosos. E hoxe sospeitamos que houbo moito máis que un xeneroso plan de incentivos: tamén delitos societarios. Apropiación indebida, estafa e administración desleal. O saqueo de España SA polos seus propios directivos.

 

 

 


CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript