Decembro de 2014
 
 

NÚMERO 254 - 15/12/2014

   CUTUDC / Novidades

  DEREITO A TEITO
 

Fisura no sistema? E se os desafiuzamentos se puidesen parar?

Parece e podería ser que Josep Manuel Novoa e Elpidio Silva dean coa fisura no sistema que permitiría non só paralizar os desafiuzamentos senón ata buscar responsabilidades penais entre os banqueiros. Reproducímosvos un fragmento do post onde se explica onde podería estar a brecha:

 

  • Noticias relacionadas

“Os bancos (e as caixas) unha vez que concedían unha hipoteca empaquetábana nunha emisión de bonos que a Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV) rexistraba como paso previo a transferila a un Fondo de Titulización e a unha Sociedade Xestora.
 
A finalidade do Fondo de Titulización, vinculado ao banco emisor dos bonos, serve como comodín para ocultar no balance contable da entidade financeira que o seu capital social non está acorde para asumir o risco de impago dos préstamos e créditos hipotecarios que outorga. A desproporción pode chegar a ser 40 ou 50 veces e as incidencias de morosidade actual transfíreno á creba. Como se ocultan os miles de millóns de euros outorgados en hipotecas?
 
Sácanse do balance do banco e lévanse ao Fondo de Titulización que por non ter non ten personalidade xurídica, nin dirección postal, digamos que é un ente etéreo que emite un folleto explicativo das bondades do produto financeiro sobre hipotecas outorgadas. Desta estraña forma os bancos creceron desaforadamente e o seu capital quedouse onde estaba ou creceu moi pouco.
 
Outro actor é a Sociedade Xestora cuxa función consiste en colocar no Mercado financeiro os bonos hipotecarios aos que incluía unha cualificación de solvencia prescrita por unha das axencias de rating . A Sociedade Xestora funciona así: A través do mecanismo do Mercado chegaban as hipotecas reconvertidas en bonos hipotecarios ás mans dos inversores ávidos de colocar o seu diñeiro nun produto rendible e seguro. O diñeiro dos inversores chegaba á Sociedade Xestora e esta transferíao ao Fondo de Titulización e este o remitía ao banco emisor que de novo iniciaba outro ciclo ao outorgar hipotecas co mesmo fin: emitir bonos hipotecarios nunha repetición constante.
 
A adicción da banca ao procedemento de titulización reportáballes máis beneficios adicionais dos produtos vinculados ao préstamo hipotecario: seguros de todo tipo, altas comisións, domiciliacións de nóminas e un longo etcétera que mantiña ao cliente cautivo. Conclusión: O máis importante deste método de “vender” os préstamos con garantía hipotecaria trátase da triquiñuela de facer desaparecer do balance contable do banco o “paquete de hipotecas” que se traslada ao Fondo de Titulización que se converte en cómplice necesario xunto ao regulador do sistema: o Banco de España que en ningún momento dá a voz de alarma mentres desaparecen inxentes cantidades de activos en risco do balance contable do banco permitindo manter o ratio de solvencia (ficticio) respecto ao capital social da entidade.
 
Todo isto, explicado de forma sintetizada, está ocorrendo fronte aos nosos ollos: os bancos venden, a terceiros, os préstamos con garantía hipotecaria e na epidemia de cotas impagadas aplícase o vencemento anticipado e preséntanse nos xulgados que lles autoriza inscribir a vivenda no Rexistro da Propiedade e aplicar, polas leis que lles amparan, o lanzamento do debedor para tomar posesión do ben que garantía o préstamo.
 
Inícieme neste asunto tras preguntarme:Si o banco vendeu o préstamo a un bonista por que non se presenta o titular como acreedor da débeda? O primeiro que che atopas na dispersa documentación que ampara o procedemento: o banco ten poderes para levar o impago á execución xudicial. Non obstante as preguntas continuaban. Como é posible que os nosos bancos outorgasen préstamos con garantía hipotecaria ao primeiro que pasase pola rúa? Que sentido tiña forzar unhas taxacións cada vez máis altas?
 
Non hai outra resposta: segundo a lexislación española é o bonista (o último tenedor do bono que pasa de man en man) quen asume o risco e polo tanto sofre o infortunio de que a hipoteca resulte errada. A pregunta queda contestada: Aos bancos non lles importou “fabricar” un produto de risco (por falta de solvencia do debedor) que endosaban a un terceiro no Mercado financeiro mentres eles conseguían o beneficio da intermediación. Ao titulizar unha hipoteca o banco convértese no xestor de cobro e transmite ao Fondo de Titulización a cota mensual do nominal e os intereses que chega ao tenedor do bono.
 
Estamos chegando ao magma da cuestión: É o banco que executa a hipoteca o propietario desa débeda? Ten a lexitimidade activa como para quedarse coa garantía?
 
Responder a estas preguntas non foi fácil xa que se tiña que atopar, en documento legal, que o risco de impago corresponde ao bonista, que o banco efectivamente “vendeu” ese préstamo, que existe unha emisión que contén os préstamos hipotecarios, e explicitamente un listado que os identifica e detalla un por un. Efectivamente, existe esta documentación que acredita que serían os bancos alemáns os que lles tocaría a peor parte ao dispoñer de miles de millóns de euros en bonos hipotecarios dos bancos españois. É aquí onde entra a política da señora Merkel e o opaco secreto que deben de ter chegado: por unha banda os bancos alemáns non demandarán ao Banco de España por falta de dilixencia no control das entidades financeiras españolas e os fallidos que se poidan producir irán a cargo dos contribuíntes españois. Unha infamia, unha afronta que os nosos políticos trafiquen coa vida e supervivencia do seu pobo. En definitiva unha burla pola que quedan estigmatizados ao modificar a Constitución garantindo o cobro aos acredores con prioridade ás necesidades básicas da poboación
 
Completar a documentación pertinente a uns determinados casos en proceso de desafiuzamento e preparar un incidente de paralización cuxo borrador refíxose varias veces introducindo elementos que por unha banda simplifican e noutras engaden proba que os bancos non son acredores lexítimos da débeda que reclaman.
 
Estes casos de proba (en palabras de Elpidio Silva: cobaias) en busca da efectividade dos argumentos xurídicos débese de traducir nunha demanda impecable que, con garantía, se presente de forma masiva nos xulgados co fin de paralizar as execucións hipotecarias. Procurouse recorrer a elementos de proba documental e a un relato sobre o transito dun préstamo hipotecario que se cede a un terceiro sen deixar constancia rexistral diso, o que provoca, interesadamente, que o banco poida representar distintos papeis segundo lle conveña.
 
Ata despois de vender o préstamo e incluílo nunha emisión de bonos, o banco, reutilízao para obter liquidez do Banco Central Europeo ao depositalo como garantía. Operacións deste tipo están detectadas e dosificadamente, para non empachar cunha sobredoses de hipotecas irán aparecendo no blog con todo o detalle. De momento non se citan os xulgados nos que se presentaron os cobaias para non influenciar mediaticamente aos xuíces e que acaben de resolver sen presión algunha. É ou non certo que este asunto é unha bomba?
 
Como conclusión: As execucións hipotecarias pódense paralizar e ademais as xa consumadas pódense reverter. A mala fe dos bancos en xeral de dirixirse aos xulgados escondendo a súa calidade de cobrador do frac e como parte actora no procedemento omitir que actúa en nome e representación do Fondo de Titulización e da Sociedade Xestora pode provocar a anulación do xuízo e a apertura dun xuízo penal.”
 
Ler post completo: “A bomba atómica dirixida á banca está lanzada
 
Comentario Gurús Blog de onde se recolleu o artigo:
Como esas cobaias lanzadas empecen a ter sentenzas favorables témome un real decreto ou ata un cambio na Constitución de ser necesario en 3,2,1,….

 

 

 

 

 

 

 

 

 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript