Novembro de 2014
 
 

NÚMERO 250 - 17/11/2014

   CUTUDC / Novidades

  OPINIÓN – SANTOS MANUEL RIBADENEIRA
 

Medo ideolóxico (primeira parte)

PRÓLOGO
 
O presente traballo a xeito de ensaio recolle unha idea nova no contexto dunha formación ideolóxica baseada nos principios de convivencia, lealdade, honestidade, compañeirismo, loita polos intereses comúns e grao de conciencia dado por unha madureza política.

 

  • Noticias relacionadas

 

 

Debemos crear un liderado capaz de afrontar nas mellores e peores condicións socio-económicas e tamén nos valores do ser humano como a que estamos a afrontar a nivel mundial. Aínda sen facelo todo ben, debemos equilibrar dende a perspectiva socioeconómica, educacional e formativa as realidades que parece esquecemos, acantoados por unha súbita desconfianza en todo o que nos permitiu crecer, unirnos e loitar xuntos. Medo a quen? Sen dúbida a nós mesmos, porque somos nós quen nos vemos mal, dobregados ao temor e a incerteza. Decididamente, perdemos a confianza nas nosas ideas e nas nosas capacidades, e isto constitúe un auténtico despropósito. O primeiro inimigo contra o que debemos alzarnos é o medo, que agarrota e inmobiliza.
 
Temos que atallar canto antes os problemas e debemos aceptar o sacrificio que iso leva consigo. O noso futuro só será próspero e seguro se acertamos no presente, contra o medo.

-MEDO IDEOLÓXICO-                                                                            1


(Primeira parte)



O obxectivo desta definición é poder demostrar como dende unha definición ou concepto ideolóxico, actuamos negando o que consideramos con toda a nosa honestidade, ética e moral, ante moitos momentos das nosas vidas.
Eu parto do principio que a nosa ideoloxía debe estar estreitamente ligada ás nosas formas de pensar, actuar baixo unha liña que marquen os valores ético e morais do cidadán.
Que estes valores teñen que estar estreitamente ligados ao amor á familia, aos amigos e á sociedade no seu conxunto en que vivimos.
Ter presente na nosa definición ideolóxica a defensa do medio e da nosa querida TERRA non como un fin, senón como un obxectivo permanente das nosas vidas.
A nosa ideoloxía, debe estar definida pola defensa das nosas liberdades, tal e como a entendo e a propoño, consistindo nada máis e nada menos que na posibilidade ou o dereito que un ten de elixir dentro das alternativas que se presentan en cada momento. Cando digo alternativas parto que a defensa das liberadas esta estreitamente unida ao noso tipo de ideoloxía e non de crer que as liberdades consistan en poder facer o que a cada un se lle antolle. A liberdade é a capacidade de elixir as formas que mellor se conxuguen en canto a dereitos e deberes dos cidadáns, cumprindo as normas elementais de conciencia e respecto a todos, e a todo o noso ámbito.
Que o noso desenvolvemento ideolóxico nos leve á conquista das nosas liberdades e asumir o custo das miñas decisións, aínda que hoxe me decate de que me equivoquei, aceptar que era posible facer todo o contrario e non o fixen, admitir que, de feito, outros o fixeron aínda que siga parecéndome do máis lóxico ter feito o que fixen.
Case ningún dos que nos dedicamos a pensar e ensinar os mecanismos que relacionan a nosa vida cotiá co desexo dunha mellor calidade de vida deixamos de remarcar unha e outra vez que este desafío, o de vivir máis e mellor, require, entre moitas outras cousas, dunha cota nada desprezable de valentía.
Fai falta coraxe e solidez para enfrontarse aos prezos que case sempre a sociedade quererá cobramos pola ousadía de enfrontamos a ela, pola frescura de declaramos libres de decidir por nós mesmos, polo desplante de descoñecer a inviolabilidade dos seus mandatos ou pola insolencia de pedir explicacións ás actitudes dos máis poderosos.
 
Hai máis de medio século, unha fría tarde, en Moscú, o daquela secretario xeral do partido comunista, Nikita Kruschev, denunciaba o vixésimo congreso do seu partido os erros cometidos por Stalin. Os que alí estaban contarían máis tarde que a situación era tensa, que mentres o secretario xeral lía o seu minucioso e impresionante informe, podía literalmente escoitarse na sala a respiración dalgúns camaradas.
De pronto, escoitouse unha voz saíndo de entre as cabezas aglutinadas dos dirixentes. A voz preguntaba case increpando a Kruschev; " E onde estabas ti, camarada, mentres pasaba todo isto? "
Todos entenderon o que a frase insinuaba sen dicilo. Nikita Kruschev traballara moi preto do falecido Stalin e depositario da súa confianza, fonnando parte do goberno da entón|daquela, Unión Soviética.
A pregunta poñía en evidencia que, co seu silencio, o agora denunciante dalgún xeito fora cómplice das mesmas infamias que denunciaba nese momento.
O secretario Kruschev fixo silencio. A pregunta a viva voz conseguira calalos a todos.
Quen dixo iso? -preguntou logo, con firmeza. Non houbo resposta. Onde está o que fixo esa pregunta? -volveu preguntar, estirando o colo como buscando unha man levantada entre a multitude.
Ninguén contestou a pregunta de Nikita Kluschev. Foi entón cando o secretario do partido deu a resposta xenial á incómoda pregunta:
Xa que non te animas a dicirme onde estás, vou contestarte á túa pregunta de maneira que non che quede dúbida da miña resposta. Onde estaba eu naqueles días? ... Eu estaba exactamente no mesmo lugar e na mesma posición na que ti estas agora.
 
Todos vivimos situacións nas que nos foi moi difícil mantemos no centro do escenario para denunciar un atropelo ou unha inxustiza...E con maior ou menor éxito nos formulamos se debiamos ou non animamos tamaña rebeldía. Reflexionando acerca desta historia tan real como recente, un quédase pensando que podemos e debemos animamos a facer, a preguntar, a protestar e a cuestionar, aínda en minoría, fronte aos caprichos dalgúns ou as inxustizas de moitos; quizais coa única restrición de coidar que esa liberdade sexa exercida dentro do estado de dereito, que non involucremos na nosa queixa a quen non quere estar involucrado e que a nosa forma de protesta ou de rebeldía non estea deseñada para destruír aos que pensan diferente, senón para sumalos todos na construción dun mundo mellor.
Na nosa vida cotiá pasamos por momentos onde a nosa conciencia decide renunciar a certas liberdades.
Non obstante, moitas veces estas ideas son o disfrace co que escondemos a falta de enerxía que poñemos ao defender as nosas liberdades.
É importante ser capaz de desapegarse dalgunhas actitudes, pretensións e caprichos, pero haberá que temer ás "pequenas" renuncias cando non son elixidas co noso corazón, con conciencia e con responsabilidade.
É necesario recordar que a liberdade é tan importante como para non renunciar a ela nin sequera un momento. O desafío pode soar case heroico, pero estou absolutamente convencido de que todos somos capaces de mostrar esa cota de sa ousadía.
Este paso que propoño é tan transcendente, que para algúns pensadores, o que define o paso de ser un individuo a ser unha Persoa Adulta (así, con maiúsculas) é xustamente a nosa liberdade, a capacidade de optar entre dúas ou máis posibilidades e a responsabilidade que se debe asumir despois de tomar cada decisión. E aínda que ás veces non podemos elixir o que pasa, poderemos elixir como actuar fronte a iso.
Dicía Octavio Paz que a liberdade é simplemente a diferenza entre dous monosílabos: SI e NON.
É o dereito que me outorgo de elixir unha ou outra resposta o que me fai libre ou escravo (e non o alto prezo que, con frecuencia, debo pagar pola miña elección).
Dar este paso será un xeito de decidirnos a encarar a nosa vida con absoluto protagonismo, con responsabilidade sobre todo o que nos aconteza, ser responsables das decisións que tomemos, polo tanto, son libre de quedar ou saír, de insistir ou abandonar, de correr os riscos que eu decida e de saír ao mundo a buscar o que necesito.
Nunca calarei en dar a opinión que entenda oportuna e acorde aos principios da ética, a moral, con toda a dignidade que debe prevalecer, xa que o que cala outorga e demostra que o seu medo a opinar e non o medo lóxico co cal o ser humano defende o seu ámbito, non é máis que a falta de ideoloxía ou o enmascaramento do que di ser unha conciencia ideolóxica á altura das realidades actuais da vida.
Calarse non é máis que destruír a posibilidade de defender unha causa xusta, a defensa dun ser humano no seu xusto momento histórico da vida, a de deixar de sumar e é converterse nun escravo da súa covardía.
Por todo o que relatei, considero que máis alá do medo para protexemos, actuar dende unha posición ideolóxica que non se caracterice pola defensa dos dereitos, das realidades, da moral, do amor aos compañeiros e amigos, á familia, á sociedade en xeral e responder con dobre moral, todo isto é "MEDO IDEOLÓXICO"

SANTOS MIGUEL RIBADENEIRA
Profesor de Historia
Até aquí a primeira parte das tres en que dividiu o seu ensaio o compañeiro Santos.

 

 

 

 

 

 

 

 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript