Outubro de 2014
 
 

NÚMERO 244 - 06/10/2014

   CUTUDC / Novidades

  OPINIÓN . Olga Rodríguez
 

Os nosos dereitos, os seus estorbos

Unha das características coas que nun futuro se poderá describir a época en que vivimos é a da santificación da legalidade para xustificar o inxustificable. En nome da lei tombáronse conquistas sociais en tan só 48 horas, cambiando para iso, precisamente, a lei. En nome da lei viólanse dereitos fundamentais: vivenda, condicións dignas de traballo, educación pública de calidade, políticas destinadas a fomentar a igualdade, etc.

 

  • Noticias relacionadas

Dende o poder invócase a lei para todo: vale para xustificar cargas policiais nas manifestacións, para botar a xente das súas casas e obrigalos a seguir pagando por un teito que xa non terán, para baixar soldos e recortar garantías; vale para facilitar os despedimentos, para minguar ou suprimir axudas fundamentais, para que os ricos evadan impostos ou tributen só ao 1%.
 
Agora, en nome da aplicación da lei suspéndese en tempo récord a lei de consultas e a convocatoria do 9 N en Catalunya, aumentando así a tensión no devandito debate e polo tanto reforzando a razón e a vontade dos que reivindican unha consulta.
 
O Tribunal Constitucional non fixo nada para deter os desafiuzamentos, avalou as partes centrais da reforma laboral, séguese permitindo o rescate aos bancos, pero en tan só unhas horas activan os mecanismos para impedir o que reclaman unha maioría de cataláns.
 
O dereito, a lei, son marcos libres para as sociedades libres e democráticas. Pero hai os que se aferran á lei para unha cousa e a súa contraria. Aí temos o exemplo da delegada do Goberno de Madrid, Cristina Cifuentes. En nome da legalidade pediu catro anos de cárcere para un usuario anónimo de Twitter por insultala, pero á vez, en nome da lei apela á liberdade de expresión para dicir que Ada Colau apoia a grupos proetarras. Colau, que por semellante acusación falsa recibiu ameazas de morte -tamén a súa familia- exerceu o seu dereito á demanda, para defender a súa honra. Ante iso, a Fiscalía, en nome da lei -e cunha entrega que parecese maior que a do propio avogado de Cifuentes- apelou á liberdade de expresión da delegada do Goberno.
 
Coa lei na man podemos ver como aumenta un 14% o número de execucións hipotecarias con respecto ao segundo semestre do ano pasado. En nome da legalidade xustifícanse e perpetúan situacións de emerxencia social. Vulnéranse dereitos fundamentais, mantense unha orde social inxusta na que crecen as desigualdades e permítese que o peso dos custos da crise recaia sobre os que, sen orixinala, sofren as súas peores consecuencias.
 
As leis poden cambiarse, porque legalidade non sempre é sinónimo de xustiza. Á vista están exemplos notables, como as leis de segregación racial estadounidenses que permitiron a aplicación da discriminación contra persoas de raza negra ata mediados do século XX ou as leis nazis de Núremberg, cuxo obxectivo era evitar mesturas da comunidade xudía co resto de alemáns.
 
Aquí, no sur da Europa do século XXI, os nosos dereitos son vistos como un obstáculo polos que máis se benefician da desigualdade. Por iso mesmo xa fai tempo que nos declararon unha guerra a través de leis, reformas, interpretacións xudiciais e imposicións tan inxustas que provocaron unha resposta social.
 
Os intereses da maioría son un estorbo para os que manexan as rendas da política e a economía. E así asistimos á insoportable levidade da legalidade, da liberdade de expresión ou diso que chaman democracia. Os que gobernan só para a elite perderon toda lexitimidade. Ante iso, optan por manter un ataque sen balas, mentindo, impoñendo, criminalizando.
 
Como dixo Martin Luther King, a inxustiza en calquera sitio é unha ameaza para a xustiza en todo o mundo. España en 2014 é bo exemplo diso.

 

 

 

 

 

 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript