Outubro de 2013
 
 

21/10/2013

   CUTUDC / Novidades

  FORO DE AVOGADOS DE ESQUERDAS
 

Un novo Código Penal para criminalizar a protesta e a miseria

Unha reforma ao servizo do capital e as forzas de seguridade. En poucas palabras esta sería unha boa forma de definir o significado da reforma do Código Penal que remitiu ás Cortes o goberno do Partido Popular.

 

  • Noticias relacionadas

 

 

É unha reforma que non pasará desapercibida e que, desgraciadamente, padecerán as clases populares e aqueles que ousen contestar nas rúas as políticas antisociais da Troika, a banca e o seu goberno faldreiro.
 
Xa dende a súa remisión como anteproxecto de lei ante o Consello de Ministros, non se ocultaba un dos fins máis inmediatos da contrarreforma, e así o expoñía o Ministro Gallardón: "reforzar a seguridade cidadá e a loita contra a violencia na rúa". É evidente a utilización instrumental en defensa da clase dirixente que calquera réxime fai non só das institucións, senón ademais dos propios instrumentos xurídicos como os códigos penais. O curioso deste caso é que se vén a lexislar prevendo o que, a ollos do propio goberno, se nos vén enriba: máis recortes de dereitos, máis miseria, máis desafiuzamentos, máis violacións aos principios que inspiraron a Constitución e máis resposta democrática dos cidadáns na rúa. É esa presunción a que obriga aos dirixentes deste réxime en decadencia a fortalecer os seus mecanismos de coerción ante esa nova realidade social e a reprimir con maior dureza as infraccións derivadas da pobreza e o estado de necesidade económica. E todo iso faino dentro desa lóxica neoliberal que no noso Estado ten unha deriva franquista, que é a de reprimir sen contemplación o cidadán que se resista, aínda pacificamente, aos mandatos da ditadura político-financeira que pretende capitanear a sociedade dos próximos anos.
 
Será delito furtar unha barra de pan
Por un lado, do novo Código Penal cabe destacar a desaparición das faltas, unha medida que o goberno presenta como de racionalización da administración de xustiza, pero que vai supoñer unha maior criminalización de determinadas condutas relacionadas coa penuria económica e os pequenos problemas comunitarios. Así, o mero feito de furtar un paquete de arroz, traballar como manteiro ou conectarse sen autorización á rede eléctrica de Iberdrola pasará a ser delito, aínda que sexa leve, o que na práctica significa a facilitación da detención en comisaría da persoa denunciada, un aumento da pena e a xeración de antecedentes penais. Sobre a cuestión do aumento das detencións, hai que recordar que a día de hoxe a mera imputación dunha falta nunca pode xustificar a detención por parte da policía se existe capacidade de identificación da persoa denunciada, situación que se reverte coa reforma, xa que a conversión de moitas faltas en delitos leves abre a porta a que a mera imputación do devandito delito leve implique a detención da persoa e o seu confinamento nunha cela da comisaría máis próxima.
 
Ademais, a supresión de determinadas faltas e a súa definitiva remisión á xurisdición administrativa, como a anacrónica de falta de respecto a un axente de policía, vai supoñer un incremento da sanción que impón a administración e dificultar o acceso á revisión xudicial, xa que o actual sistema de taxas xudiciais vai imposibilitar ou desincentivar ás clases populares o recurso xudicial ante as decisións arbitrarias da administración.
 
Acalar a protesta social
Por outra parte, ademais desta maior criminalización da pobreza, a reforma ten como obxectivo o de acalar a protesta social. É un paso máis, pero profundo e axustado ás necesidades de represión ante unha maior mobilización e organización da cidadanía e os seus medios de loita, resposta represora que encaixa no que dende hai anos se veu chamando dereito penal do inimigo. Outros gobernos xa viñeron utilizando este instrumento do mesmo xeito, como a famosa "lei Corcuera" deseñada para reprimir os dereitos e liberdades e garantir a impunidade das actuacións desproporcionadas das forzas e corpos de seguridade, aínda que nesta ocasión se vai máis lonxe castigando severamente todo tipo de discrepancias cos axentes de policía. É innegable que as maiorías absolutas favorecen os devanditos retrocesos, pero non é menos certo que todos os gobernos dende a proclamación da Constitución vixente apuntaron nesa dirección de restrinxir os dereitos que nesta só se definen sobre o papel.
 
Este proxecto de código vai un paso máis alá, xa que pretende criminalizar mesmo a opinión e o pensamento. Se o Código Penal hoxe vixente soamente castiga accións ou omisións, coa contrarreforma preténdese castigar o mero uso de consignas e mensaxes, incluídos tamén os de carácter político. Como se non se pode interpretar que no novo art.º 559 CP se sancione como delito "a distribución ou difusión pública, a través de calquera medio, de mensaxes ou consignas que inciten á comisión dalgún dos delitos de alteración da orde pública do artigo 557CP Bis, ou que sirvan para reforzar a decisión de levalos a cabo". Indubidablemente quérese punir aos que simpaticen coas loitas sociais, en especial aos usuarios das redes sociais que difundan convocatorias disidentes co poder establecido.
 
Co actual Código Penal na man, en teoría, os xuíces deste país non poden sancionar os chamamentos a participar nunha manifestación non comunicada que pretenda, por exemplo, mostrar o seu rexeitamento contra a monarquía cortando o tráfico no Paseo de la Castellana, sendo excepcionais, e deplorables, os casos dalgúns xuíces e fiscais que así o intentan. Pero con esta nova redacción ábrese a man a que a policía e a fiscalía persigan e os xuíces condenen este tipo de condutas que se desenvolven en diferentes redes sociais, o que evidentemente pode ser inconstitucional e contrario aos tratados internacionais subscritos polo noso país, polo que, de aprobarse definitivamente este proxecto de novo Código Penal, centos de cidadáns poderán pasar pola comisaría polo só feito de ter repartido ou distribuído propaganda para o exercicio de dereitos fundamentais. E o peor, pouco podemos esperar do Tribunal Constitucional, presidido hoxe por un (ex)militante do PP, como órgano que vela polas nosas garantías constitucionais e declare inconstitucional o devandito precepto.
 
Un paso pois que nos leva a un taboleiro de xogo máis parecido ao dunha ditadura que ao dunha democracia, e por iso é necesario unha oposición clara a esta reforma, unha toma de conciencia do que significa e de organizar á cidadanía e aos interlocutores xurídicos, xuíces, fiscais, avogados etc. que cren na democracia con independencia da súa ideoloxía para crear unha resposta contundente a este atropelo, a este golpe contra o noso sistema de liberdades, xa de por si fráxil, pero que coa aprobación desta contrarreforma practicamente desaparece.
 
Esta reforma mostra como o poder carece de solucións para salvar o Estado social, porque non está entre os seus obxectivos, polo que non ten máis remedio que acabar tamén co Estado democrático e de dereito. A sociedade no seu conxunto está obrigada a reaccionar, empezando polo poder xudicial que se vai encontrar na encrucillada de demostrar se forma parte da solución ou do problema, se quere ser activo na defensa dos dereitos dos cidadáns ou indiferente ante os abusos dos dereitos das persoas. E, neste momento, a indiferenza só pode ser interpretada como complicidade

 

 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript