setembro de 2013
 
 

23/09/2013

   CUTUDC / Novidades

  OPINIÓN - Rafael Narbona
 

O suicidio de Amparo: que é terrorismo?

A Audiencia Nacional acaba de condenar por terrorismo a catro membros da organización independentista Resistencia Galega. Antón Santos e María Osorio cumprirán dez anos de prisión. Eduardo Vigo e Roberto Rodríguez, dezaoito. Ao parecer, os catro activistas pretendían atentar contra multinacionais, bancos, inmobiliarias, medios de comunicación e forzas de seguridade.

 

  • Noticias relacionadas

 

 

Ante as protestas suscitadas por unha sentenza desproporcionada e de escaso fundamento xurídico, a Fiscalía Xeral do Estado respondeu que as penas impostas son "excesivamente leves". Pregúntome se os fiscais que deploran a presunta indulxencia da Audiencia Nacional, son os mesmos que miran cara a outro lado cando a Garda Civil aproveita o réxime de illamento para torturar aos detidos, empregando como métodos habituais a bolsa, os golpes, os abusos sexuais, a privación de sono e os simulacros de execución, segundo denunciaron o Comité contra a Tortura de Nacións Unidas, Amnistía Internacional e outras organizacións de defensa dos dereitos humanos. Imaxino que a Fiscalía Xeral do Estado non considera terrorismo privar de asistencia sanitaria os inmigrantes sen papeis, desafiuzar familias con menores ou anciáns discapacitados, rebaixar as pensións, socializar as perdas da banca ou suprimir bolsas de estudo. Imaxino que tampouco considera terrorismo o suicidio de Amparo Amador, unha muller de 45 anos, nai de tres fillos menores, que hoxe quitouse a vida en Carabanchel, un día despois de recoller unha orde de desafiuzamento da Empresa Municipal de Vivenda y Suelo de Madrid (EMVS).
 
Amparo, que tiña outros tres fillos e dous netos, nunca participara en ningunha asemblea da Plataforma de Afectados pola Hipoteca (PAH) e, aínda que lle recomendaron buscar o seu apoio, pensou que se esgotaran as saídas. A súa débeda era pequena. Só 900 euros, pero a política da EMV axústase aos criterios do Concello de Madrid, que non acepta liquidar as débedas nin as renegociar. Aínda que a súa función é "facilitar o acceso á vivenda dos colectivos con maiores dificultades", a EMV négase a aceptar o diñeiro dos morosos, unha vez se iniciou o proceso de desafiuzamento. "É algo que levamos denunciando hai un montón de tempo -afirma a PAH-. A indefensión é absoluta". Ao parecer, o Concello pretende privatizar a EMVS e aplicar criterios de mercado, ignorando calquera consideración ética ou social. Actuará a Fiscalía Xeral do Estado? A fin de contas, non é terrorismo impulsar unha política que se cobra vidas humanas inocentes? Acusará de terrorismo a Ana Botella, bochornosa alcaldesa de Madrid? Evidentemente, non pois a Audiencia Nacional é o brazo xudicial dunha democracia iluminada polas elites do franquismo para garantir os seus privilexios e a impunidade dos seus crimes. A súa función é semellante á do antigo Tribunal de Orde Pública. Esperar un comportamento imparcial, equitativo e democrático da Audiencia Nacional, significa ignorar que os tribunais do Estado español ocupan os últimos lugares nas listas internacionais sobre independencia xudicial. Os nosos tribunais posúen unha longa tradición en infamias, impoñendo penas ridículas ou absolvendo policías e axentes da Garda Civil implicados en torturas ou asasinatos. O policía José Amedo, un dos líderes do GAL só pasou doce anos en prisión, a metade en réxime aberto. Polo contario, Manuel Pérez Martínez, secretario xeral do PCE (r), encóntrase no cárcere dende 2000. Xa cumprira condena entre 1977 e 1984. En total, 18 anos pola súa presunta pertenza ao GRAPO, un cargo que non foi probado, o que non impide que se lle manteña entre reixas, sen que exista polo momento ningún indicio de excarceración. Coa última reforma do Código Penal, non sería improbable que cumprise unha cadea perpetua disfrazada de prisión permanente revisable.
 
Estas diferenzas de criterio explican a dura condena contra os catro independentistas galegos. Non sei cal era a capacidade operativa Resistencia Galega, pero o material incautado non parece máis perigoso que o dalgunhas peñas de fútbol. En casos similares, a xustiza mostrouse moito máis benévola. Por exemplo, en 2012 o Tribunal Supremo ratificou a sentenza que disolvía a organización neonazi Hammerskin-España e condenaba quince dos seus membros a penas de entre un ano e medio e dous anos de prisión. Considerouse probado que promovían o odio racial e ideolóxico, a homofobia e a xenofobia. Requisáronse navallas, bates de béisbol, puños americanos, petardos e mesmo armas de fogo. Nin sequera se formulou a intervención da Audiencia Nacional, pois estimouse que non se trataba dun caso de terrorismo, senón de simple vandalismo. Ao parecer, amedrentar, fustrigar e agredir inmigrantes e homosexuais, non é terrorismo. Pola contra, atentar contra os intereses de multinacionais, bancos e inmobiliarias constitúe un grave desafío ao Estado de Dereito, que esixe condenas exemplificantes. Case todo o mundo reprobará o uso da violencia contra as multinacionais, os bancos e as inmobiliarias, pero -á marxe das palabras e das consecuencias legais de expresar certas opinións- son moitos os que experimentan unha ira lexítima contra esas entidades, pois moi poucos ignoran que as súas manobras especulativas desataron unha crise económica mundial, cuxas vítimas se contan por millóns. Só no noso país, millóns de empregos destruídos, preto de 200.000 desafiuzamentos executados, nenos malnutridos e un número indeterminado de suicidios. En España, todos os anos quitan a vida unhas 3.000 persoas. O suicidio xa é a primeira causa de morte violenta. A Asociación Española de Psiquiatría afirma que o 50% dos suicidios se deben á crise económica. Algunhas fontes aseguran que 3.158 persoas se suicidaron dende 2008, fuxindo da exclusión social. Polo menos 119 casos están relacionados directamente coa inminencia dun desafiuzamento. O caso de Amparo é un máis, probablemente unha noticia incómoda para o Concello de Madrid, pero que se esquecerá pronto. Os nomes das vítimas adoitan esquecerse deseguida, salvo que sexan explotadas polo Estado para organizar un circo mediático. Case ninguén ignora o nome de Miguel Ángel Blanco, pero moi poucos recordan a Gladys del Estal, María Luz Nájera, Germán Rodríguez ou Iñigo Cabacas, mozos asasinados a sangue frío polas Forzas de Seguridade do Estado. A definición de terrorista é un privilexio do poder político. A accidentada Cristina Cifuentes, delegada do Goberno en Madrid, acusou a PAH de conivencia co terrorismo. María Dolores de Cospedal, presidenta de Castela-A Mancha, afirmou que os "escraches" eran nazismo puro e Esperanza Aguirre, ex presidenta da Comunidade de Madrid, indignouse co Parlamento Europeo cando premiou a PAH pola súa defensa dos dereitos dos cidadáns. A "Juana de Arco neoliberal" (expresión acuñada pola pluma venal de Vargas Llosa) acusou os parlamentarios europeos de estar "borrachos dun sentimento de superioridade que dá medo". Imaxino que experimentou a mesma ofuscación cando o Tribunal de Xustiza da Unión Europea fixo público un ditame, acusando á lei española relativa aos desafiuzamentos de violar a Directiva 93/13 por introducir cláusulas abusivas nos contratos de préstamos hipotecarios.
 
Que é terrorismo? Talvez haxa que concederlle a palabra a un tolo para que responda a este interrogante. Leopoldo María Panero afirma que "o tolo mente pero non erra, pois ten a teima de dicir sempre a verdade. Cal é o seu punto de vista sobre esta cuestión? "España é un país de merda. Pódese mentir, roubar e asasinar en nome de Deus, pero ai daqueles que mexen na rúa! Desexarán non ter nacido". Hai forzas políticas alternativas, coa intención de introducir un cambio real? Sen medo, Leopoldo María Panero contesta: "ETA é a única e verdadeira oposición que hai contra o goberno". Creo que é imposible subscribir esa opinión sen rematar ante a Audiencia Nacional, pero o privilexio do tolo é a súa presunta inimputabilidade. Non pretendo realizar unha apoloxía de ETA, pois a violencia produce un sufrimento terrible e uns odios perdurables, case inextinguibles, pero entendo a resposta de Panero e non creo que represente un desatino. Simplemente, constata que a democracia española non é unha democracia real, senón unha pantomima urdida polo franquismo -onde inclúo á Monarquía-, as grandes empresas, os grandes partidos políticos, os grandes medios de comunicación e os grandes sindicatos. Dende que se aprobou a Constitución de 1978, todas estas forzas traballaron conxuntamente para esmagar os pequenos partidos políticos, os pequenos medios de comunicación, os pequenos sindicatos e, sobre todo, os cidadáns, infinitamente pequenos para o poder político e financeiro. Amparo era unha desas pequenas cidadás. Por suposto, non será considerada vítima do terrorismo e a súa familia non recibirá ningún tipo de indemnización ou reparación. As únicas homenaxes procederán doutros cidadáns non menos vulnerables e desamparados fronte a un Estado que se define como social e democrático. Non sucederá, pero creo que alguén debería pagar pola morte de Amparo. Na España de Juan Carlos I, a xustiza talvez só poida esperase dun vello poeta asasino" como Leopoldo María Panero. 

 

 

 

 

 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript