setembro de 2013
 
 

02/09/2013

   CUTUDC / Novidades

  OPINIÓN . Pascual Serrano
 

O 'déjà vu' sirio

Estar en contra dun bombardeo da OTAN ou unha invasión estadounidense non significa que se defenda ao réxime de Asad.

 

  • Noticias relacionadas

 

Todo parece indicar que EUA bombardeará Syria nos próximos días, é o que os medios e a diplomacia denomina eufemisticamente "intervir". Para empezar debemos aclarar que temos a humildade de recoñecer que, aínda que parece indiscutible que houbo un masacre por armas químicas, non sabemos quen foi os responsables. É por iso que a ONU envía inspectores á zona. Ignorado isto podemos presentar algunhas deducións lóxicas. A primeira delas é o principio establecido no Dereito Romano e utilizado en criminalística de "cui prodest" (quen se beneficia?). Dende hai semanas, na axenda das potencias occidentais e os seus adláteres árabes están as acusacións contra o goberno sirio polo uso de armas prohibidas, o máis absurdo que podería facer ese goberno sería asasinar un millar de civís, incluídos nenos, nun barrio que non forma parte da fronte e poñer en bandexa a xustificación dunha intervención militar de EUA ou da OTAN. É dicir, a resposta de "a quen beneficia" o masacre por axentes químicos é os partidarios desa intervención militar contra Syria.
 
O seguinte que comprobamos é a rápida difusión da noticia sinalando a autoría do goberno sirio. Tan rápida que o día 21 os medios internacionais estaban a informar dunha masacre de 650 persoas por parte do exército sirio utilizando como fonte informativa un tuit da oposición siria. Nada máis. Non se me ocorre ningún axente social que poida conseguir ser titular mundial cun tuit.
 
Inmediatamente, os gobernos que mostraron o seu apoio aos rebeldes sirios comezan a esixir a presenza dos inspectores na zona para confirmar o ataque e determinar os seus responsables, e acusan o goberno sirio de non colaborar. Non obstante, catro días despois ese goberno está a autorizar a presenza dos inspectores e dotándoos de escolta para desprazarse á zona. Cando se dirixen ao terreo, estes inspectores sofren un tiroteo. De novo o goberno é acusado da responsabilidade dos disparos de francotiradores ao convoi. Sería un cousa curiosa que un bando escolte uns inspectores da ONU e ao mesmo tempo lles disparase. A continuación, os mesmos que esixían a presenza de inspectores din que xa é tarde, que non necesitan os inspectores. Sen esperar ás conclusións do equipo de investigadores de Nacións Unidas, o secretario de Defensa estadounidense, Chuck Hagel, di que xa teñen a información de intelixencia que demostrará que "non" foron os rebeldes e que o Goberno sirio foi o responsable".
 
De nada serve que o goberno sirio o negue, ou que Médicos sen Fronteiras afirme que non pode establecer a autoría do ataque". A información do goberno sirio, difundida pola televisión nacional dese país, asegurando que o exército achandou o día 24 un depósito dos opositores armados en Jobar, localidade da periferia de Damasco, onde achou varios barrís de axentes tóxicos coa inscrición feito en Arabia Saudí, ademais de máscaras antigás e pastillas para neutralizar os efectos pola exposición aos devanditos químicos, só foi recollida por Prensa Latina.
 
O goberno que máis mortes provocou na historia por armas atómicas (Hiroshima e Nagasaki) e por armas químicas (axente laranxa en Vietnam) é o que se presenta como protector mundial dos danos por esas armas. O goberno que iniciou unha guerra de Iraq, que aínda continúa, xustificada por unhas armas de destrución masiva que non existían, agora propón facer o mesmo por unhas armas químicas fundadas nas mesmas probas. A sensación de déjà vu coa invasión de Iraq é inevitable. Daquela pediron inspectores e cando se encontraban no terreo obrigáronos a saír precipitadamente porque comezaban a bombardear.
 
Son os mesmos gobernos que se escudaron nunha resolución da ONU para protexer os libios e remataron bombardeando o convoi do presidente para que unha horda de mercenarios o linchase e colgase o vídeo en internet. É a mesma OTAN que bombardeou Iugoslavia sen autorización do Consello de Seguridade argumentando unha limpeza étnica que os forenses demostraron falsa e que, unha vez máis, o volverá facer en Syria sen importarlle a lexislación internacional. Os mesmos países que invadiron Afganistán para liberar as mulleres dos talibáns e hoxe seguen sendo lapidadas e o país aumentando o seu récord de produción de opio, corrupción e pobreza.
 
A todas esas persoas benintencionadas que din que non podemos permanecer impasibles ante o masacre de centos de civís en Syria temos que explicarlles que eses liberadores que esgrimen o dereito de protexer, a defensa dos dereitos humanos e a implantación da democracia cargan con demasiados antecedentes para que poidamos crer nas súas boas intencións.
 
Como sinala Jean Bricmont (Imperialismo humanitario. O uso dos Dereitos Humanos para vender a guerra, El Viejo Topo, 2008), asistimos a que gran parte do discurso ético da esquerda considera a necesidade de exportar a democracia e os dereitos humanos botando man das intervencións militares do primeiro mundo, e cualifican de relativistas morais e indiferentes ao sufrimento alleo aos que critican esas inxerencias. De forma que é precisamente esa esquerda a que inventa e interioriza "a ideoloxía da guerra humanitaria como un mecanismo de lexitimación". É un erro formular que existen gobernos bos -que poden invadir- e malos -que merecen ser invadidos e derrocados-. Non esquezamos que se aceptamos esa opción, a invasión lexítima, no fondo, estamos a autorizar a do forte sobre o débil. Acaso invadirá Brasil (tan democrático como EUA) a Iraq para instaurar a democracia? Aceptariamos que o Líbano bombardease con carácter preventivo a Israel? Recordemos que foi atacado algunha vez por ese país, estaría moi fundado o seu ataque preventivo.
 
Esquecen tamén que o poder sempre se presentou como altruísta. Dicir que se bombardea Iugoslavia para impedir unha limpeza étnica, se invade Afganistán para defender os dereitos das mulleres, se ocupa Iraq para levar a democracia e liberar ao país dun ditador ou se ataca Syria para derrocar un tirano non difire moito do discurso da Santa Alianza para enfrontar as ideas da Ilustración que inspiraron a Revolución Francesa, ou do de Hitler que xustificou a súa invasión dos Sudestes checoslovacos para defender á minoría alemá. Parece que esa esquerda de fervor internacionalista humanitario esquece que, xa nos tempos máis recentes, o intervencionismo estranxeiro occidental, que vén a ser o mesmo que dicir o estadounidense, é o que apoiou en Indonesia a Suharto fronte a Sukarno, aos ditadores guatemaltecos fronte a Arbentz, a Somoza fronte aos sandinistas, aos xenerais brasileiros contra Goulart, a Pinochet fronte a Allende, ao apartheid fronte a Mandela, ao Xa contra Mossadegh e aos golpistas venezolanos contra Chávez. Se de intervir para protexer e salvar vidas se trata, abondaría con "bombardear" moitos países de África con tetra briks de leite en lugar de bombas de acio.
 
Tampouco é que esteamos a defender talibáns, a Sadam, a Gadafi nin Al Assad. Estar en contra dun bombardeo da OTAN ou unha invasión estadounidense non require dun pronunciado rexeitamento expreso a eses réximes para que non se interprete que se defenden, o asunto que debemos formularnos é a violación da lexislación internacional por parte dunha potencia invasora, e as mentiras nas que se escudan para xustificala.
 

 

 

 

 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript