Xullo de 2013
 
 

08/07/2013

   CUTUDC / Novidades

  OPINIÓN - Rosa María Artal
 

A opípara vida de Javier Arenas como síntoma

Un típico político de partido. Un típico político do Partido Popular. Diversos cargos de relevancia no aparato e sonoro fracaso nas urnas nas que foi derrotado ata catro veces no seu intento de ser presidente da Junta de Andalucía. Eldiario.es revela hoxe -expurgando papeis oficiais- que Javier Arenas viviu como un sultán a cargo do erario público. Recordemos que -ademais deses dubidosos donativos que se investigan- o presuposto do PP procede nun 90% de subvencións públicas.

 

  • Noticias relacionadas

 

Arenas pasou longas tempadas -confirmadas- aloxándose no caro Hotel Palace de Madrid. Recibindo do partido un total de 260.000 pesetas mensuais (1,562,63 euros) para sufragar os seus gastos de aloxamento. Gústalle a boa mesa -e son mesmo testemuña diso-. E chegou a gastarse 2.000 euros nun só día comendo exquisiteces. Eldiario.es fala de "unha factura no restaurante do Hotel Ritz atribuída a Areas coas siglas "J AR" de 165.839 pesetas (997 euros). Ese mesmo día, as contas do PP atribúenlle outros dous pagamentos en restaurantes: 155.175 pesetas (932 euros) no restaurante Errota Zar e 20.720 pesetas (124 euros) no restaurante Balzac.
 
As facturas que se atribúen a comidas de Javier Arenas ascenden a miles de euros e moitas delas pagadas en restaurantes de luxo: Zalacain, Lhardy, Solchaga, Jockey, etc. Outro exemplo sitúanos en abril de 2001. O día 26 daquel mes, Arenas utilizou os fondos do PP para custearse unha comida en Zalacaín por importe de 126.121 pesetas (758 euros) ".
 
Estou a gozar duns poucos días de vacacións. Escribindo fronte ao mar como tantas veces soñei. Eses son os meus luxos. E precisamente estaba a comezar a ler "España partida en dous" de Julián Casanova. Vendo a gran loita entre o avance e a regresión que experimentou España nos 30 anos anteriores ao golpe de Estado de Franco. Ía gañando o desenvolvemento, aínda que fose aos tropezóns. Reducírase o analfabetismo do 60 ao 35% e aumentara a esperanza de vida, que tanto ten que ver coa educación e a cultura. Os precedentes desta casta que nos goberna -coa inestimable axuda do Borbón Alfonso XIII- foron poñendo cambadelas ata o machadazo final que hoxe aínda pagamos.
 
Nin o mar me fai esquecer que España rexistrou o terrible dato dun aumento da mortalidade récord durante o ano de gloria do PP, 2012. Coas maiores cifras nunha década. Que, aínda que só dúas décimas pero que marcan tendencia, tamén diminuíu a esperanza de vida. Os repagamentos e minguas non son inocuos.
 
Penso nos nenos españois que están a pasar fame. E imaxino Javier Arenas e tantos outros comendo angulas e lumbrigantes a dúas meixelas. Xa teñen a España que querían. Ante o silencio cómplice de millóns de idiotas. Madeira de servos que sustenta a tanto desvergonzado, sen un ápice de escrúpulos para obrar no seu proveito a custa do benestar e mesmo a vida doutras persoas.
 
O Periscopio

 

 

 

 

 

 

 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript