Xuño de 2013
 
 

25/06/2013

   CUTUDC / Novidades

  INTERNACIONAL
 

Os brasileiros ispen na rúa o falso milagre económico

Os medios internacionais gustan de ver 'primaveras' onde o que se cociña é algo máis profundo e menos efémero. As inmensas mobilizacións nas rúas de Brasil son froito de resistencias históricas e recentes. Se os políticos empezan a lanzar sinais de escoita é porque son miles nas rúas e teñen un apoio masivo.

 

  • Noticias relacionadas

 

O desencadeante foi o aumento nos prezos do transporte público. Despois seguiuno a protesta polo dispendio en macroeventos deportivos mentres as desigualdades se perpetúan no país.
 
Pero o que acontece en Brasil non é só unha protesta puntual, nin un estalido de incontrolados, como se quere contar dende algúns medios. A evolución dos hashtags en Twitter permiten ver a transición entre un disparador que afecta a vida cotiá de millóns de brasileiros (#RevoltadoBusao), e que foi impulsado polo Movemento Passe Livre; unha resistencia que sosteñen os Comités Populares da Copa [mundial de fútbol] dende hai meses e que estalou con motivo da Copa Confederacións (#Copapraquem), e que remata nunha esixencia dun novo Brasil, máis democrático, máis para a xente en lugar de para a complexa armazón de intereses económicos e políticos do imperio emerxente con pés de barro (#MudaBrasil).
 
Caetano Veloso, o famoso cantante e compositor brasileiro, publicaba na súa web oficial un post no que conectaba estas megamanifestacións en Rio de Janeiro coa resistencia ás arbitrariedades e a xordeira do poder en Brasil:
 
"Sento unha identificación espontánea cos manifestantes. Aquí en Rio, dese a resistencia para frear a derruba da Escola Friedenreich e a defensa da Aldeia Maracanã, sentín, polas mensaxes de correo electrónico que recibía, polas conversacións que tiña e polos vídeos nos que apareceron policías lanzando gases lacrimóxenos (o meu candidato para a alcaldía de Río de Janeiro nas últimas eleccións, Marcelo Ceniza, foi golpeado mentres ía mostrar a súa solidariedade cos resistentes), que ese tipo de manifestacións crecerían. Que fose en resposta ao aumento da tarifa dos autobuses que ese crecemento se produciu, só confirma a miña percepción de que é algo real, unha expresión de insatisfacción da poboación cunha situación do público que mostra o seu esgotamento. Non se trata só do goberno PMDB no Estado ou na cidade, nin do PT a nivel federal. É todo un conxunto que necesita escoitar dos cidadáns que xa non hai aceptación pasiva do que eles deciden que sexa. Pola miña banda, identifícome cos manifestantes. Están a dar voz a sentimentos aos que aínda lles falta articulación. Teñen que facernos pensar. Recordo as marchas da década de 1960 e penso nos movementos que se producen en Turquía agora, e hai pouco nos EUA, España, Grecia ou en varios países árabes. Séntome en sintonía con estas persoas (...)".
 
E é que constatar que unha sociedade non está durmida fai que moitas persoas se sentan orgullosas de ser parte do colectivo. A actriz Bruna Lizmayer escribía hai dúas noites en Twitter:

" Que fermoso día para o noso Brasil! Vou durmir coa vibrante enerxía do amor e a paz, a enerxía sentiuse en toda a protesta de Río Branco. Viva! ".
 
De feito, a descrición do cantante Jair Oliveira foi especialmente motivante:
 
"Eu vin, xúroche que vin; hoxe vin ben de preto un xigante... Tiña miles de ollos, de labios e de corazóns. Pero non era como eses xigantes dos contos infantís que polo xeral habitan os pesadelos nocturnos dos nenos imaxinativos. Era un xigante con determinación pero nada agresivo. Calmado, pero de ningún xeito apático. Canso, pero nunca vencido. Admirei con estes ollos o poder deste xigante, con quen nunca imaxinei tropezarme na miña insignificante aventura na Terra. tropezou... Pero tropecei, tropecei con esta criatura que estivera durante moito tempo inactiva, case nunha coma inducida, do que non reaccionaba, da que nada o facía espertar. Agora espertou famento. Non famento de despoxos (como moitos suxiren), senón con fame de xustiza, de dignidade, de respecto e de gloria... moita gloria. Espero que o xigante descansase o suficiente como para non pensar en volver durmir. Polo que vin hoxe, non se volverá durmir xamais. Hoxe eu si que vou durmir ben, moi ben. Co sono tranquilo, coa certeza de que hoxe (17/06/2013) non vou ter pesadelos,".
 
O comunicador e bloguero Flavio Siqueira cre que estas protestas son algo máis que unha explosión máis ou menos multitudinaria de insatisfacción, senón que visibilizan o déficit democrático dun Brasil devorado polo pragmatismo, a corrupción e os silencios:
 
"A ostentación dos índices de aprobación dos gobernos servía como máscara, o discurso oficial de que 'nunca antes na historia deste país o pobo estivera tan feliz eran a escusa para frear calquera sinalización da necesidade de cambios, servía para instalar a percepción de que o descontento era un tema restrinxido a 'golpistas mediáticos' ou 'reaccionarios conservadores', mentres que os casos de corrupción se acumulaban sen maiores consecuencias e/ou explicacións, a débeda, o enriquecemento dos bancos, a inmensa carga tributaria, os intereses, os xogos políticos, os grupos arredor do poder... todo isto, dalgún xeito, inhibía o berro de insatisfacción xeneralizada e provocaba, polo menos en parte da poboación, unha sensación de que non había esperanza, de que todo está perdido, coma se o pobo fora tragado por unha máquina publicitaria e asistencialista, corrupta, demagóxica, dogmática, populista, e, especialmente fagocitadora de mentes, aspiracións e ideais. Nos últimos dez anos, o brasileiro tivo que vivir coa "metamorfose ambulante", non só o de Lula contradicindo o discurso de toda a súa vida en nome dun pragmatismo egoísta, senón do PT como un partido de "traballadores" que o deixou de ser, movementos sociais -como UNE, CUT, os sindicatos e moitos outros- que simplemente non lograron articularse coa sociedade converténdose en perchas de empregos, organismos gobernamentais, fomentando un discurso aliñado co status quo. A nosa democracia retrocedeu, non había espazo para a crítica, o desacordo, a oposición ou os cuestionamentos -sen que o cuestionador se convertese en obxecto de ataques ideolóxicos, xurídicos ou, nalgúns casos, físicos. A porta estaba pechada con chave e a chave tragárana".
 
Salvador Schavelzon, en Rebelión, asegura que estas son as mobilizacións máis grandes no subimperio brasileiro dende 1992 e considera que " aínda que moito da protesta e das persoas que saen por primeira vez á rúa teñen moito de inclasificable, desordenado, de ser inventado... a interpretación do golpismo non procede. O prefecto [de Sao Paulo, Fernando] Haddad, con moita proxección despois de gañar nunha cidade onde en xeral gaña a oposición, segue a presidenta na dereitización dun partido que goberna aliada aos sectores máis conservadores: os ruralistas, as igrexas, os antigos rivais reciclados da ditadura que agora acompañan ao PT coas mesmas reaccións, respostas, interpretacións que chegan dende o goberno. O proxecto do PT ten que ver con aumentar o consumo, 'compren autos' recomendaba Lula, mentres Dilma ocupa as súas horas en administrar unha empresa construtora chamado Brasil, realizando os lugares comúns do neoliberalismo mesturado con política de desenvolvemento dos '60 e tecnocracia burocratizada. Lonxe dun 'cacerolazo' da clase media conservadora, entón, foi máis ben unha cidade recuperando a súa rúa".
 
E as protestas que comezaron en Sao Paulo estendéronse por todo o país e agora as peticións son máis xenéricas e serán difíciles de conter. Hai dúbidas sobre o papel que vai adoptar o PT, que avala ao Goberno, e outras organizacións políticas de esquerda. O conflito en Brasil está aberto. Un "milagre económico" máis -do neoliberalismo mundial- que mostra as súas vergonzas.
 
Otramérica

 

 

 

 

 

 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript