Maio de 2013
 
 

27/05/2013

   CUTUDC / Novidades

  LIBRO EDUCACIÓN PÚBLICA: DE TOD@S PARA TOD@S
 

Por outra universidade democrática

O texto que aquí presentamos -tras a recente Folga Xeral Educativa do 9 maio- é un "informe colectivo" sobre a reforma universitaria, redactado coa información dispoñible a data de Decembro de 2012.

 

  • Noticias relacionadas

 

Daquela aínda non se publicara no informe de expertos do ministro Wert pero, non obstante, vén a poñer en cuestión este. Poderiamos dicir que se trata dunha "addenda" a priori, unha resposta anticipada moito máis crítica, con certo contido pedagóxico e coa clara intención política de abrir o debate sobre a necesidade de organizarnos para abrir un proceso educativo constituínte. Este artigo foi publicado como capítulo no libro " Educación Pública: de tod@s para tod@s " primeiro título de Malabá Ediciones, coordinado por Javier Diez e Adoración Guamán. Como indica o seu subtítulo, Las claves da marea verde, o libro intenta ser unha ferramenta para as mareas cidadás que se enfrontan hoxe en día á ofensiva neoliberal contra a educación e a sanidade públicas.
 
"Non" pretendo "que a educación sexa un mundo á marxe da ideoloxía"
Jose Ignacio Wert
Ministro de Educación
Decembro 2012
 
Co desenvolvemento en España dun precario e insuficiente "Estado do Benestar", a Universidade sufriu un proceso de masificación, xa que o sistema produtivo necesitou daquela unha maior cantidade de man de obra cualificada, á vez que as clases sociais que non podían entrar na Universidade esixían o seu dereito a pertencer a esta. Nacía entón a "Universidade de masas" e o que se coñeceu como "a crise universitaria" producida por este fenómeno da xeneralización do ensino.
 
Esta masificación pon en crise unha función fundamental da Universidade que é a reprodución da elite e o mantemento da división social do traballo, polo que, os que gobernan, tratan de adaptala á nova situación, procurando unha masa de traballadores precarios e o restablecemento da elite.
 
Coa progresiva destrución do "Estado do Benestar" e a hexemonía do modelo neoliberal deuse un proceso de privatización endóxena, é dicir, asemellar a xestión pública da Universidade á dunha empresa privada (Nova Xestión Pública) que leva necesariamente a unha privatización esóxena, é dicir, poñer a Universidade pública ao servizo do Capital: a Universidade-empresa.
 
1. Modelo produtivo períférico e sistema educativo segregador
 
O sistema educativo sempre está, por definición, inserido no conxunto dunha determinada sociedade e polo tanto non está á marxe, senón que está interrelacionado co sistema económico e político de cada sociedade. É dicir, as institucións educativas vense configuradas pola lóxica da sociedade á que pertencen.
 
No caso do sistema produtivo español, as necesidades da oligarquía do país desenvolven actualmente dúas tendencias con respecto ao sistema educativo: privatización, ou ataque en tanto que servizo público; e mercantilización, ou ataque en tanto que peza do sistema produtivo.
 
É dicir, o carácter periférico do capitalismo español (fundamentado na terciarización e crecemento baseado na construción) estrutura unha das súas liñas de acumulación de beneficios, por unha parte, na absorción da cota de mercado que supón a educación[1] e, ao mesmo tempo, ao ser incapaz de fretar un tecido industrial e produtivo autóctono, recorre a políticas de ordenación do sistema educativo tendentes á descualificación en masa da futura man de obra.
 
Esta conxuntura de primacía do sector terciario, con especial preeminencia do turismo e a construción, é un factor clave para entender as desvantaxes estruturais do estado español (en especial se se compara co seu ámbito da zona euro), como a elevada taxa de abandono e fracaso escolar.[2]
 
O agravamento da crise capitalista no noso país acelera estes procesos de ataque á educación pública. O investimento en educación pasou de 2011 a 2012 a máis de 600 millóns de euros menos, e a 300 millóns menos para o período de 2012 a 2013. Convén recordar que o presuposto de 2011 (xestionado entón polo PSOE) supuxo un descenso de máis do 7% con respecto ao ano anterior. Estes recortes presupostarios reflicten o pouco interese da oligarquía por financiar un sistema educativo que proporcione un futuro aos seus mozos e unhas condicións de cualificación similares ás do ámbito europeo.
 
Loxicamente este panorama de infrafinanciación pública do sistema educativo ten a súa contrapartida no papel subsidiario por parte de fondos da UE e do sector privado. O financiamento público dos centros privados creceu un 30% de 2005 a 2010 segundo o INE; non obstante, do total duns oito millóns de escolarizados no ensino non universitario en 2012, en torno ao 70% fano en centros públicos, porcentaxe que aumenta debido aos efectos da crise. Temos por tanto unha tendencia cara á configuración da pública coma rede asistencial da privada-concertada, consolidando un modelo elitista e segregador.
 
2. "Economía do coñecemento": un conto pouco crible.
 
A "economía do coñecemento" é un concepto clave repetido constantemente no discurso oficial, posto de moda especialmente na era do boom da "nova economía". Consiste en transformar a economía da produción de bens á produción de servizos, onde o "valor engadido" resida no coñecemento.
 
Non obstante, o tránsito cara á produción de servizos inmateriais hai que valoralo criticamente, xa que algúns dos produtos máis rendibles son os novos bens físicos (teléfonos móbiles, reprodutores, etc.), as economías máis exitosas son aínda aquelas que crecen sobre a base da produción e exportación de bens manufacturados, " e o neoliberalismo necesita traballadores cualificados, pero descansa sobre todo na existencia dun exército de reserva mundial non cualificado, mal pagado, sen seguridade nas condicións de traballo,". (Sevilla, 2012)
 
Hai unha parte de "verdade" na "economía do coñecemento" e é a alta cualificación que se esixe nalgunhas ramas da produción para reducir custos e aumentar a competitividade dos traballadores a nivel global. Pero o capitalismo español é un capitalismo parasitario e dependente do estranxeiro, polo que a devandita "recualificación" consistirá nunha "descualificación" da forza de traballo para unha maioría, consistente na redución dos contidos académicos e da duración dos graos; e unha maior cualificación para unha minoría, consistente no ensanchamento das opcións de másters e o seu maior encarecemento. Deste xeito, adáptanse os futuros traballadores e traballadoras ao mercado laboral realmente existente, no que só se esixe unha alta cualificación a unha minoría, debido ás innovacións tecnolóxicas, reproducindo a división social do traballo. De aí a certeza da consigna estudantil nin escola de elites nin fábrica de precarios" como a necesidade de formular a defensa da Universidade pública en relación á precariedade laboral para os sectores xuvenís do noso modelo productivo.[3]
 
Para facerse unha idea do pouco interese do goberno español por incentivar esta suposta modernización económica non hai máis que ver o investimento en I+D. O máis ben a financiarización[4] desta actividade, pois os recursos destinados nos últimos anos foron fundamentalmente activos financeiros, sobre todo préstamos a reembolsar. É dicir, que en 2011 dous terzos do gasto en I+D non se corresponden ao gasto público real nesta materia senón a distintos activos a executar vía préstamos ou créditos Por poñer un exemplo, en 2010 só se executou un 69% do presuposto deste apartado (CCOO, 2012). [5]
 
Por outra parte, o aumento de financiamento dos centros de investigación pública no período anterior á crise ha de ser collido "con pinzas", posto que os datos están moi distorsionados ao ser a execución de presupostos notablemente inferior ás súas partidas orixinais pola preeminencia financeira. En todo caso, dende 2008 a 2011 o financiamento dos centros de investigación caeu en máis de 1500 millóns de euros.
 
Non se trata, como se viu, de apostar pola I+D+i como novo motor económico no que investir os recursos públicos, senón de aproveitar a conxuntura de crise económica para desprazar a fonte de ingresos do capital ao terreo da produción científica e tecnolóxica e, obviamente, non a custa de aumentar o investimento neste sector e apostar polo seu desenvolvemento ligado aos intereses da maioría, senón precisamente de adaptalo ás necesidades dun modelo de acumulación baseado na precarización e desposesión xeneralizada de dereitos.
 
3. Precarización, endebedamento e perda de dereitos
 
Para o estudiantado universitario o curso 2012-2013 comeza marcado pola brutal suba de taxas que se aprobou co RD 14/2012 en abril de 2012. O aumento de prezos sitúanos como o oitavo país máis caro da Unión Europea nos estudos de grao, e o 7º nos de máster, mentres que en oito estados membros da Unión Europea os estudos de grao son gratuítos.
 
O 'tasazo', que se aplicou de forma desigual nas distintas CCAA, fai especial fincapé nas segundas e terceiras matrículas. Isto, unido á asistencia a clase obrigatoria e o método de avaliación continua implantado con Bolonia, cambia a concepción que se tiña ata agora da Universidade como un espazo onde desenvolverse como persoa e non só academicamente, buscando disciplinar os estudantes de cara ao mundo laboral.[6]
 
Este encarecemento tiña como xustificación o feito de compensalo cun maior investimento en bolsas. Non obstante, como revela un informe do Observatorio do Sistema Universitario, son precisamente os países con matrículas máis caras os que menos posibilidades de bolsa ofrecen aos seus estudantes. En concreto, en España tras o 'tasazo' só un 23% dos estudantes universitarios recibe bolsa. Este feito, sumado ás posibilidades dun severo endurecemento das condicións de permanencia[7], abre vías nun futuro próximo á incorporación de mecanismos de endebedamento como existe noutros países do mundo.[8]
 
América Latina é un exemplo claro deste proceso. En Chile estímase unha media de endebedamento de 40000 dólares por estudante ao finalizar os estudos universitarios, endebedamento ligado a créditos con aval do Estado para os colectivos sociais máis vulnerables e cunhas condicións de devolución máis "alcanzables" ou na súa modalidade máis radical de crédito CORFO a cargo directamente de entidades bancarias e financeiras que en moitos casos alcanza un tipo de xuro anual do 9%. Outro exemplo é Colombia, onde foi directamente o Estado o que creou unha institución oficial encargada de distribuír o crédito estudantil, o ICETEX, cuxos efectos foron e son brutais sobre o estudiantado. Os tipos de interese dos préstamos alcanzaron o 24% nalgúns casos, dato que está necesariamente relacionado co negocio especulativo, que supón a compra-venda dos activos financeiros estudantís por parte de entidades privadas. O en EUA, onde a débeda estudantil alcanza cifras de miles de millóns de dólares e mesmo supera á hipotecaria.[9]
 
En torno ao endebedamento estudantil no noso país, os préstamos renda introducidos polo goberno do PSOE foron un primeiro paso para a apertura de créditos de financiamento dos estudos de máster que, cunhas condicións de pagamento máis ou menos favorables, alcanzaron en 2011 un interese anual de máis do 5%, e a súa suspensión polo ministro Wert vai certamente na liña de reformulalas como liñas de crédito nunhas condicións de devolución similares a créditos hipotecarios. De feito, o ministro Wert manifestouse proclive a desenvolver co ICO unha liña de crédito estudantil.
 
Este proceso de financiarización da Universidade ten unha das súas patas de apoio contemporáneas no mecanismo de extorsión da débeda: se as Administracións Públicas reducen ano tras ano o presuposto das universidades, debido ao dogma neoliberal constitucional do equilibrio presupostario e da redución do déficit, estas pola súa banda tenden a contratar liñas de crédito con entidades bancarias e/ou subir as taxas para obter liquidez inmediata, externalizar servizos, despedir traballadores, precarizar os contratos laborais, fusionar centros, etc o que leva consigo a unha privatización encuberta.
 
É a lóxica do endebedamento e a externalización que só cadrará as contas a curto prazo mentres que, a medio e longo prazo, o pagamento da débeda e os seus intereses se converten na soga de subxugación da Universidade aos intereses do capital financeiro. De feito, en caso de "desequilibrio presupostario", os gobernos autonómicos -segundo o previsto no RD14/2012- poderán intervir as contas das universidades e o máis probable é que haxa fusións destas, como aconteceu coas Caixas de Aforros.
 
Ademais, a dependencia do sistema universitario con respecto ao capital financeiro é xa altamente notable na concesión de determinadas bolsas por entidades privadas como é o caso da fundación Universia ligada ao Banco Santander. Esta fundación concedeu só no primeiro semestre de 2012 máis de 20000 bolsas-préstamo destinadas sobre todo a estudantes latinoamericanos para realizar estudos de posgrao fóra do seu país. A devandita fundación agrupa a miles de universidades do continente latinoamericano así como de España e Portugal nunha rede de financiamento subsidiario de bolsas e, en moitos casos, de mecenado privado das universidades[10].
 
Esta estratexia de facer negocio coa Universidade dáse tamén noutros servizos públicos como a sanidade, os servizos sociais etc. que eran alleos ás lóxicas do mercado. O capital financeiro fai negocio a custa da desposesión de dereitos das maiorías sociais recoñecidos e conquistados con anos de loita, o que reflicte o carácter parasitario do capitalismo español así como a súa dependencia do sector financeiro e do capital estranxeiro.
 
4. Un fantasma percorre Europa: a privatización da educación superior
 
Como apuntabamos nas primeiras liñas do texto, xa se deu en parte e continúa en marcha o proceso de privatización endóxena da Universidade Pública, é dicir, a asimilación das estruturas de goberno e de xestión da Universidade ás dunha empresa privada, coa perda da -xa escasa- democracia universitaria que isto leva consigo. (Internacional da Educación, 2007)
 
En España, coa reforma da Lei Xeral da Educación de 1970, a Universidade adaptábase á nova situación de masificación, pero non foi ata o establecemento da transición e a Constitución do 78, cando se formula modernizar a Universidade do réxime franquista polo que, en 1983, se aproba a Lei de Reforma Universitaria (LRU)
 
A devandita reforma avanza nalgunhas cuestións democráticas esixidas na loita antifranquista, pero tamén introduce certos aspectos desta nova Universidade, a Universidade-empresa, como a figura do Xerente ou o Consello Social como órgano de relación con "a sociedade". Posteriormente, ao longo dos anos 80 e 90, introdúcese a Selectividade e as Universidades privadas empezan a crecer por todo o longo e ancho do Estado.
 
Durante todo este tempo numerosos lobbys internacionais foron definindo como debía ser esta nova "Universidade-empresa" que ten como referencia o modelo neoliberal universitario, o anglosaxón. Na última década fóronse dando os pasos normativos necesarios (LOU, LOM-LOU, Reais Decretos, Estratexia Universidade 2015) para preparar o terreo para o establecemento desta nova Universidade en España, que previsiblemente sairá á luz en forma de lei nos próximos meses.
 
Este modelo universitario ten total coherencia coa proposta da LOMCE, no que o Estado pasaría a dirixir a educación con criterios privados: "dereito á liberdade de elección" como xeito encuberto de financiar a educación privada e facer da pública unha educación subsidiada desta, "financiamento por resultados" como incentivos para alcanzar determinados resultados, "competencia entre os centros" para crear centros de primeira e segunda, "flexibilización" das relacións laborais que consolide e aumente a precariedade, etcétera.
 
Os primeiros pasos desta reforma empresarial déronse tanto na educación pre-universitaria en Andalucía (Merchán Iglesias, 2012),como coa reforma con carácter de urxencia da "Lei Andaluza de Universidades", que lle dá máis poder aos "Consellos Sociais". (Gómez, 2011).
 
Os devanditos Consellos naceron co obxectivo de representar á sociedade, pero realmente son o brazo político-económico do sistema e o seu obxectivo é gañar máis poder nas diferentes Comunidades Autónomas (onde poden aumentar as súas competencias) para ser o futuro órgano que goberne a Universidade dende arriba, tal e como indica o documento de Goberno da Fundación CyD, vinculada ao Banco Banesto e Santander. (CARE, 2011) O próximo paso estase dando en Cataluña, onde se formou unha "Comisión de Goberno" que definiu o modelo de Universidade, propoñendo a reforma da Lei Orgánica de Universidades.
 
O devandito modelo reduce os órganos democráticos da Universidade á mínima expresión, dándolle un gran poder ao Padroado, que é como o réxime franquista chamaba aos Consellos Sociais na reforma universitaria de 1970. O Reitor, agora un directivo profesional[11], sería nomeado polo Goberno e este nomearía a todos os que están por debaixo, é dicir, unha reforma evidentemente antidemocrática.
 
É relevante o uso que fan do termo "autonomía", pois se noutros tempos iso significou unha garantía da independencia das Universidades con respecto aos poderes externos, agora significa unha autonomía con respecto ao público para facela depender aínda máis dos intereses dos grupos empresariais. A perversión do poder coa linguaxe é tal que todo rexeitamento a este tipo de reformas é acusado de "conservador": para o discurso oficial eliminar a democracia é sinónimo de progreso.
 
Por outro lado, preténdese crear un "sistema integrado de información" que mostre a contabilidade das Universidades, medida con determinados indicadores económicos co fin de que calquera institución, pública ou privada, saiba con detalle como se está a xestionar a Universidade, cales son os seus puntos fortes e débiles á hora de atraer capital privado.
 
Todo isto garda unha especial relación co tema dos coñecidos "rankings universitarios". Os devanditos rankings, coma se dunha liga de fútbol se tratase, miden a calidade das Universidades a nivel mundial[12], existindo unha ampla variedade de criterios á hora de medir esa "calidade", pero coincidindo nos primeiros postos as Universidades con maior capital privado e xestión empresarial. (Usher, Savino, 2006)
 
5. Por un proceso constituínte educativo e social
 
Nos próximos meses agudizaranse os ataques á educación pública coa tramitación parlamentaria da LOMCE, o informe de expertos da reforma universitaria, a implantación progresiva de préstamos estudantís e unha próxima reforma lexislativa da lei de Universidades.
 
Da análise ata aquí realizada podemos extraer a conclusión de que os ataques contra o dereito á educación superior, baixo formas de mercantilización e privatización, son consubstanciais ao modelo neoliberal e polo tanto, para enfrontalos, necesitamos de instrumentos organizativos permanentes. Isto non quita que haxa momentos onde a prioridade sexa centrarse en reivindicacións concretas, específicas, e a través de frontes asemblearias máis flexibles e inclusivas. Pero fronte aos ataques do actual capitalismo necesitamos estruturas estudantís que non aparezan e desaparezan, senón que acumulen e transmitan a experiencia dos diferentes ciclos de mobilización estudantil.
 
No ámbito institucional, o Consello de Estudantes Universitario do Estado (CEUNE) demostrou ser un obstáculo unha ferramenta de control do movemento estudantil dende arriba, polo que é necesario unha ruptura dende abaixo. Para iso é necesario consolidar unha estrutura permanente que sexa capaz de trazar unha estratexia de coordinación que supere todo o anterior, que vaia da man do movemento estudantil e sexa capaz de constituírse nunha ferramenta válida para os estudantes.
 
En segundo lugar, impónsenos fuxir do corporativismo educativo e construír mobilizacións sociais pola educación. Os discursos academicistas deben volver aos despachos dos que saíron: estar á altura da circunstancia histórica esíxenos enmarcarnos en discursos políticos moito máis amplos que formulen a necesidade dun cambio no modelo social, isto é, asumir reivindicacións que pasen necesariamente por un cambio das regras de xogo do Réxime. Non se nos debe escapar que reclamar a día de hoxe unha Universidade pública para garantir o acceso á educación superior significa reivindicar un proxecto de país alternativo como, salvando as distancias, o movemento estudantil chileno puxo de manifesto. En efecto, se afirmamos que as sucesivas reformas educativas do PPSOE foron funcionais a un modelo social e produtivo (baseado na financiarización da economía) que hoxe se encontra en quebra manifesta, as nosas reivindicacións no ámbito educativo entroncan coa construción dunha alternativa social real.
 
Empezar a construír as propostas que conformen esa alternativa real, tanto educativa coma social, é unha tarefa que se nos impón de forma urxente. Sobre todo, se aspiramos a comezar a construír un discurso e unhas mobilizacións hexemónicas socialmente que poidan tombar as próximas "contrarreformas" que se nos aveciñan.
 
Como estudantes, considerámonos herdeiros de todo o movemento estudantil anterior, especialmente dende a oposición ao réxime franquista en diante. Na ditadura loitamos por outra educación pública, democrática, laica, gratuíta e de calidade. Opuxémonos ao réxime fascista, loitando polas liberdades. Na última etapa do réxime apoiamos os profesores non numerarios contra a precariedade e unímonos ao resto de sectores sociais para conseguir a democracia.
 
Nos 80, negámonos a que os fascistas fosen os que "democratizaran" a universidade converténdoa nunha farsa, e loitamos contra as políticas educativas do goberno que pretendían impedir a xeneralización do ensino universitario. Nos 90 loitamos por cuestións concretas que nos afectaban e na última década vivimos tres ciclos de mobilización estudantil (Bricall/LOU, Bolonia, Estratexia Universidade 2015) contra a privatización e mercantilización da Universidade.
 
Somos a herdanza dun movemento que, a pesar da súa descontinuidade en ciclos, segue máis vivo que nunca. A Universidade é un espazo de autonomía e liberdade, de investigación e formación. Pero tamén é certo que é un espazo onde se reproducen os valores e as desigualdades do sistema. Un sistema que cada vez vai sendo máis evidente que é profundamente inxusto. É por iso polo que os estudantes sempre foron e serán unha forza motora que converta (e subverta) o verdadeiro sentido da palabra "Universitas", a comunidade universitaria, un espazo de solidariedade de clase entre profesores, estudantes e PAS.
 
E é que o problema non é a Universidade. Dirémolo as veces que faga falta: o problema é o modelo produtivo e político do país. Por iso hai que celebrar que os estudantes lle disputen as ideas ao réxime establecido.
 
"Unha universidade democrática só pode ser aquela que loita contra a estrutura de clases existente, negándose á función de reprodución da elite e sobre todo á perpetuación da división social do traballo e en particular á separación de traballo intelectual e manual"
Nota preliminar do Manifesto de Bellaterra, 1975

 
NOTAS
 
1. Cifrada pola UNESCO nuns 2 billóns de dólares anuais a nivel mundial.
 
2. Máis do 26% de estudantes abandonaron o sistema educativo sen finalizar os estudos obrigatorios en 2011 e unha porcentaxe de investimento educativo moi por debaixo do 7% do PIB (media OCDE). A isto habería que engadir as diferenzas interterritoriais do país, exemplo diso son os mellores índices de escolarización en comunidades autónomas onde a crise tivo un menor impacto por unha composición socioeconómica determinada.
 
3. "Pero a táctica que se impoñerá non será, probablemente, a desa torpe zafiedad. Igual en ÚSAOS que en Francia ou España, o poder capitalista se propón enfrontarse á presión do pobo cara ao coñecemento mediante un malthusianismo moito máis sutil. Trátase de recompoñer a Universidade tradicional introducindo ou reforzando barreiras horizontais que produzan aínda máis estratificación, estamentalización intrauniversitaria; graduados de primeira, de segunda, de terceira.
 
Esa política é intelixente: tende a anular precisamente o sentido revolucionario da masificación da Universidade, a saber, que esa masificación, ao provocar subemprego ou paro intelectual, e, conseguintemente, se o fenómeno se fai crónico, perda de valor de cambio dos títulos e do coñecemento, tende a destruír a xustificación da xerarquía na división do traballo. A estratexia capitalista reacciona reforzando a xerarquía xa na mesma titulación, reforzando máis o prestixio ideolóxico do principio xerárquico. O modelo é o sistema norteamericano. "
 
Tres leccións sobre a Universidade e a división do traballo, Manuel Sacristán, Sevilla, 1972
 
4. Proceso neoliberal onde o sistema financeiro ten hexemonía sobre o sistema produtivo.
 
5. Con respecto ao que finalmente se destina a investigación, convén mencionar que o sector que máis recursos absorbe dende hai máis ou menos unha década é militar, especialmente na fabricación e adquisición de armamento pesado. Actualmente o gasto de investigación civil supón menos do 40% do total do presuposto destinado a I+D.
 
6. Os distintos gobernos autonómicos "escolleron" en que parte da forquita de suba, fixada polo Ministerio, situarse. Desta forma, o prezo dun "máster habilitante para exercer unha profesión regulada" - é dicir, os másters que con 'Bolonia' se converteron en obrigatorios - pode variar dende os 19,11?/crédito en Aragón ata os 40?/crédito en Catalunya, segundo datos do Ministerio de Educación. Coa agudización da crise, a forquita de prezos públicos foi aumentando ano a ano, e o mínimo foi cada vez máis alto.
 
7. Tal como está a acontecer nalgunhas Universidades e recomenda o informe da ANECA de 2011.
 
8. Estas medidas a curto prazo tamén están a supoñer cancelacións de matrícula ("desafiuzamentos estudantís") e unha desincentivación na matriculación na Universidade, aumentando así a segregación.
 
9. Unha das consecuencias máis terribles socialmente deste ataque é o crecemento da prostitución estudantil e a venda de órganos. A Unión Nacional de Estudantes do Reino Unido estimaba en 2011 que polo menos un 20% das mulleres que traballaban en clubs de alterne no país eran estudantes universitarias. Un dos exemplos máis brutais do empobrecemento e castigo que supón para o estudiantado a devolución das débedas contraídas está no estudante británico que se suicidou recentemente por imposibilidade de facer fronte a unha débeda de máis de 10000 libras. Unha profesora da Universidade de Dundee, en Escocia, chegou a suxerir que a regulación da venda de órganos no país podería ser unha boa solución para permitir aos estudantes custearse o pagamento dos seus estudos.
 
10. Así recollía a prensa a intervención da presidenta da Conferencia de Reitores das Universidades Españolas (CRUE), Adelaida de la Calle, na XII xunta xeral de accionistas da fundación Universia en maio de 2012: "Dende o estrado e mirando a Botín, agradeceulle a valentía e a iniciativa que tivo hai tres lustros ao crear a división de Santander Universidades: "Hoxe en día é importante para as universidades españolas que alguén que representa á máxima esixencia da sociedade civil nos apoie e apostase por nós".
 
E aplaudiu a decisión de deseñar unha plataforma como Universia, que aglutina a 1.232 institucións educativas de 23 países, xa que nos axuda a cumprir coa misión "que a sociedade nos esixe". Non quedaron aí os eloxios por parte da voceira dos reitores a Botín. "Cando hai escuridade emerxes como un face de luz, nos dás confianza para seguir xogando o papel que temos que desempeñar. Queremos ser motores do cambio que necesita a sociedade española, xa que xeramos coñecemento e investigación", proseguiu. Tras escoitar as palabras de Adelaida de la Calle, o presidente de Banco Santander levantouse do asento e bicou a man da presidenta da CRUE. "
 
11. É clave o concepto de "capital relacional" para a contra-reforma democrática:. Se un ex-directivo dunha grande empresa é "fichado" por unha Universidade, seralle máis doado a esta, grazas aos seus contactos, obter capital privado da devandita empresa.
 
12. Ao fío disto, é interesante sinalar que en EUA non existe ningún ranking nin axencia de avaliación das universidades a nivel federal (como sería aquí a ANECA) e nin moito menos o presuposto público para as universidades se reparte de forma desigual e en función dunha clasificación de méritos, como pola contra en diversos países europeos xa se comezou a implantar.
 
 
Educación de tod@s para tod@s. Las claves de la "marea verde"Enrique Javier Díez, Adoración Guamán (coord.) Varios AutoresEditorial Bomarzo | Malabá Ediciones
 
Publicado en Rebelión

 

 

 

 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript