Abril de 2013
 
 

29/04/2013

   CUTUDC / Novidades

  OPINIÓN - Juan Torres (ATTAC)
 

Goberno dimisión, eleccións xa

As últimas noticias sobre a economía española e a reacción do goberno ante as protestas cidadás marcan ao meu xuízo un punto definitivo de non retorno.

 

  • Noticias relacionadas

 

Os datos do paro, o empeoramento das previsións de crecemento, a corrección á alza da cifra de déficit ou a evolución dos indicadores do crédito, do consumo ou a produción industrial reflicten que a acción do goberno do Partido Popular é un desastre sen paliativo ningún.
 
Nin unha soa das reformas que foi adoptando logrou o que lle dixeron aos cidadáns que ía conseguir. A reforma laboral multiplicou o desemprego, as financeiras non sanearon de verdade o sistema bancario nin recuperaron o crédito, a amnistía fiscal só serviu para que se vallan dela os correlixionarios dos gobernantes, e os recortes de dereitos e gastos sociais en educación, sanidade, pensións ou atención á dependencia nin sequera supoñen unha diminución substancial da débeda porque se manteñen os altos pagamentos por intereses ou o apoio xeneroso á banca e ás grandes empresas.
 
Os datos son irrefutables e non hai xeito ningún de salvar a xestión de Mariano Rajoy e do seu partido. O peche de empresas e os despedimentos crece sen cesar, miles de empresarios perden os seus patrimonio e os niveis de paro avergoñan xa e dan medo a propios e estraños. A economía non levanta cabeza mírese por onde se mire, a pobreza está a aumentar dramaticamente, sobre todo entre as persoas maiores e os mozos e nenos, miles de persoas e fogares perden as súas vivendas, os servizos públicos degrádanse por momentos e os ingresos das familias caen estrepitosamente, xerando non só sufrimento senón a ruína das pequenas e medianas empresas que viven deles, ou de centos de municipios.
 
Pero nada diso afecta por igual a todas as persoas porque, mentres tanto, o goberno se dedica a salvar a cara e a cadeira de brazos a banqueiros delincuentes, négase a investigar os responsables de todo o que está a pasar e axuda coa maior xenerosidade ás grandes empresas, bancos e fortunas. Próbao como feito así mesmo irrefutable o aumento da concentración da renda e a riqueza e da desigualdade en España.
 
Non se trata, pois, dun simple problema de incompetencia do goberno. En realidade, o que ten que facer para que os de arriba saian adiante en mellores condicións faino ben. Trátase, ademais, de que nos goberna un Partido que traizoa constantemente os intereses xerais, que se enroca na mentira e que limita as liberdades públicas para sortear os efectos do seu fracaso ante a xente normal e corrente.
 
Rajoy e o Partido Popular, como antes lle pasou a Zapateiro e ao PSOE, rendéronse ante os poderes económicos europeos e os seus representantes políticos, e puxeron a España de xeonllos ante a Troika e ante a reaccionaria Señora Merkel, que non é senón a marioneta vestida de ideóloga liberal dos grandes bancos e corporacións alemás.
 
A política de austeridade que defenden é unha grande estafa cando vai acompañado de case 5 billóns de euros en axudas á banca ou de case 400.000 millóns de euros anuais en pagamento de intereses aos bancos privados, e está perfectamente demostrado que non pode ter os efectos beneficiosos que din que ten, senón todo o contrario. O propio Rajoy demostra a súa incapacidade e a súa traizón cando pide pola boca pequena axudas ao crecemento ou que o Banco Central Europeo desempeñe outro papel, ou cando cala ante os efectos desbastadores que provoca na poboación máis desfavorecida.
 
Os ministros, o propio Rajoy e os dirixentes do Partido Popular menten con descaro constantemente dicindo á cidadanía o que saben que non vai acontecer e presentando as súas medidas como o que non é, tal e como ao cabo de pouco tempo se comproba sen dificultade, o que explica a desafección continua do seu propio electorado.
 
O goberno do Partido Popular só actúa con man firme á hora de controlar os medios públicos, de reprimir e criminalizar as protestas sociais, de modificar as normas que benefician aos máis poderosos, incluída a xerarquía de extrema dereita da Igrexa Católica, ou de disimular os casos de escandalosa corrupción entre as súas propias filas. E así está a propiciar unha involución evidente nas liberdades civís e na democracia xa de por si imperfecta da que gozamos.
 
O perigo é que todo iso vai ir a máis, como demostran as medidas que sibilinamente xa se anunciaron, en materia de pensións, por exemplo, e que é posible que hoxe mesmo se poñan de novo en marcha no consello de ministros.
 
España está en perigo gobernada por políticos que, como demostran os datos dos seus sobresoldos millonarios que estamos a coñecer, son simples mercenarios coa boca chea de palabras baleiras e de mentiras.
 
Hai que poñer fin a esta situación e os partidos políticos que nos levaron á situación na que estamos non poden sacarnos dela. É imprescindible unha reacción cidadá en defensa da liberdade, da dignidade e dos dereitos humanos e sociais e da democracia que están en perigo. É necesario un protagonismo moito maior das persoas normais e correntes, as que día a día sacan adiante as súas empresas, os seus empregos, os seus estudos, as súas familias ou ás persoas que están ao seu lado, as que saben traballar ben e crear riqueza e que non buscan facerse ricos a calquera prezo senón ser persoas decentes e cumprir honestamente coas súas obrigas e responsabilidades. É urxente acabar coa corrupción, investigar para coñecer os responsables de todo o que nos pasou, aos políticos que se levan o diñeiro, aos banqueiros e bancarios que nos estafaron, ás fortunas que defraudan, aos xuíces que non actúan contra todos estes delincuentes, ás autoridades que non vixían e deixaron facer... é precisa a unidade cidadá por enriba de diferenzas de segundo orde para salvar o que de verdade é agora o prioritario, para enfrontarse con decisión e intelixencia a quen fixeron que Europa se traizoe a si mesma e se empeñan en destruíla, para poñer en marcha un proxecto de rexeneración política, económica e social que nos saque das desesperanza e do medo, para loitar contra a fraude en todas as súas manifestacións, para recobrar a ilusión en nós mesmos e para garantir que todos teñamos o mesmo dereito ao futuro en benestar e con seguridade.
 
Hai que poñer fin a este goberno porque del só se poden esperar novos e máis dolorosos e inútiles saltos ao baleiro, hai que reclamar novas eleccións e hai que lograr que concorran a elas candidaturas cidadás de nova factura que traian o aire fresco que remate dunha vez con este pesadelo.
 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript