Abril de 2013
 
 

29/04/2013

   CUTUDC / Novidades

  OPINIÓN - Jorge Fonseca (ATTAC)
 

Desafiuzamentos e recortes: a violencia "democrática" do poder financeiro

A esencia da democracia é "tomar en conta o que o pobo quere e non quere", dicía Hobsbawm O incumprimento do goberno do seu programa electoral, aplicando medidas económicas e sociais contrarias a este, e maioritariamente rexeitadas, implican a violación gobernamental da devandita esencia.

 

  • Noticias relacionadas

 

Os obxectivos económicos oligárquicos son cada vez máis visibles grazas á protesta social, forzando ao goberno a expoñer a súa antes velada violencia, nunha deriva autoritaria crecente. Para impoñer as súas normas apela cada vez máis á represión policial, á criminalización goebbeliana dos que defenden os dereitos sociais e a democracia real (PAH, 15 M, activistas sindicais, de partidos de esquerda e do conxunto do movemento social). Tamén pretende trasladar a regresión absolutista ao plano xurídico, impoñendo un modelo xudicial do século XIX que para dar privilexios a uns poucos, viola dereitos da maioría, lexitimando o espolio social e convertendo en delito duramente castigado o simple exercicio de defensa de dereitos.
 
En 2011 o bloque político neoliberal reformou a Constitución de urxencia e con "agosticidad", para dar privilexios a banqueiros e especuladores acredores, cuxa débeda e intereses usurarios terán "prioridade absoluta", por diante da saúde, a educación ou as pensións. Débeda maioritariamente ilexítima, pois foi provocada pola gradual estatización da descomunal débeda privada de bancos e grandes empresas (que rolda 280% do PIB, case o triplo que a pública) mediante os sucesivos regalos á banca ("rescates"), verdadeira causa do aumento da prima de risco e os intereses. A débeda tamén aumentou pola forte caída de recadación fiscal provocada polos recortes que destruíron masivamente fontes de traballo, convertendo o superávit de 2,2% do PIB de 2007 nun déficit de máis do 11% en 2009 e que aínda hoxe rolda o 8%. Isto fixo que a débeda pública pasase do 36% do PIB en 2007 a case 100% do PIB actual, (incluíndo o último "rescate" bancario). Déficit e débeda pública son usados como pretexto para cargarse os dereitos sociais do 99% da sociedade e favorecer ao poder financeiro, que ten unha débeda tres veces superior á pública. Os 40 mil millóns anuais de intereses que reciben os acredores da débeda son a custa de sanidade, educación e pensións públicas, que, cando se privatizan, nunha xenial "bicicleta financeira", son compradas polos especuladores co mesmo diñeiro noso que o goberno lles regala.
 
Co mesmo pretexto do déficit, a débeda e a estabilidade financeira, o partido do goberno aprobou o xoves no Congreso o proxecto de lei hipotecaria a pesar do rexeitamento de todos os grupos parlamentarios. Esta lei deixa de lado as principais demandas dos afectados (dación en pagamento retroactiva, paralización de desafiuzamentos, aluguer social) apoiadas masivamente pola sociedade. Nova imposición en favor de privilexios a banqueiros e especuladores e en prexuízo de centos de miles de familias debedoras expulsadas dos seus fogares e empurradas á marxinación e moitas veces ao suicidio. A inxustiza destas medidas vai máis alá da non concesión desas demandas mínimas, pois os desafiuzamentos forman parte inseparable do espolio social a favor do capital financeiro. A burbulla inmobiliaria foi creada pola especulación co chan e a rebaixa de tipos de interese, (pola abundancia mundial de capital especulativo e a creación do euro), pero tamén pola banca española, coa complicidade do Banco de España e demais autoridades: endebedouse internamente colocando "preferentes" e outros 'produtos tóxicos' a aforradores confiados e no exterior coa banca (particularmente alemá). Isto permitiulle outorgar créditos masivos ao sector inmobiliario: con condicións abusivas a familias (cláusulas chan, sobretasacións, etc.) e con lixeireza a empresas promotoras obtendo beneficios records: 23 mil millóns só no ano 2007. Pero a picada da burbulla nese ano deixou un millón de vivendas sen compradores solventes e unha débeda inmobiliaria de máis dun billón de euros (equivalente a todo o PIB de España).
 
Os sucesivos recortes de salarios, emprego, pensións e demais gasto social, realizados co pretexto do déficit, multiplicaron o desemprego, a morosidade xeral e a do crédito a promotoras inmobiliarias en particular. A mora real destas rolda case o 50% (160.000 millóns de euros, en torno ao 15% do PIB) e representa o 75% de todos os créditos morosos de empresas. En cambio, a morosidade do crédito a familias para compra de vivendas é de só o 2,8%, o que mostra a falacia da propaganda oficial e a inxustiza da súa política. Se o goberno quixera evitar o drama dos desafiuzamentos abondaba unha ínfima proporción do diñeiro regalado á banca. Uns 600 millóns de euros nunha ano prestados ás familias para que pagasen as súas cotas da hipoteca, evitarían o crime social de deixar sen fogar e empurrar a rúa a case 500.000 familias (incluíndo nenos e anciáns), mentres se acumulan tres millóns e medio de vivendas baleiras, e á vez tamén terían permitido cobrar á banca. Isto que se negou ás familias deuse xenerosamente a promotoras: a banca refinanciar os créditos que non poden pagar e permítelles a dación en pagamento, a costa nosa, pois o goberno regala á banca o diñeiro de todos, convertendo débeda privada en débeda pública, que pretende que paguemos a custa da nosa miseria e a de xeracións futuras, mediante unha violencia económica descomunal que vulnera dereitos básicos.
 
Entre desafiuzamentos e dacións de empresas, a banca acumula case un millón de vivendas, que ofrece con incentivos no mercado, afundindo máis os prezos. Isto prexudica aínda máis ás familias desafiuzadas, xa que o prezo de poxa dos seus pisos afástase cada vez máis do valor ao que compraron e polo que contraeron débeda. De modo que despois de entregar a vivenda e pagar boa parte do crédito seguen debendo elevadas cantidades ao banco. Estas vivendas pasarán ao Sareb, mal chamado "banco malo", pois será moi bo para a gran banca privada que terá maioría do capital e obterá elevados beneficios grazas ao despoxo de fogares ás familias, gañando así tamén na crise que provocou. Isto pecha o círculo de espolio social mediante a violencia de institucións "democráticas", convertidas en 'brazo armado' do poder financeiro, intentando ocultar o fin económico da devandita violencia. Pero digámolo alto e claro: os crimes sociais non poden quedar impunes. É necesaria a verdade, reparación e xustiza. E a débeda non a pagamos. Porque é imposible. E porque non é nosa, é ilexítima.
 
Profesor de Economía Internacional e desenvolvemento na Universidade Complutense de Madrid
 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript