Abril de 2013
 
 

29/04/2013

   CUTUDC / Novidades

  OPINIÓN - Isaac Rosa
 

Pódese, pero non queren (rematar co paro)

Se valoramos como se merece a loita contra os desafiuzamentos, e temos en conta que o goberno mostra a mesma sensibilidade cos parados que cos desafiuzados, parece claro cal debería ser a estratexia cidadá contra o paro: seguir o exemplo da PAH. Berrar "Si, pódese, pero non queren... Rematar co paro".

 

  • Noticias relacionadas

 

O primeiro, mobilización, que ata agora houbo pouca contra o paro. Os desafiuzados e os desafiuzables non quedaron esperando a que goberno, parlamento, xuíces, banca ou Europa fixesen algo por eles. Co paro, o mesmo: os parados poden esperar sentados a que todos os mencionados fagan algo máis que lamentar o "drama". As súas propias previsións falan de varios anos por enriba do 25%, e os sete millóns xa están ao alcance.
 
É verdade que o colectivo parado é moi heteroxéneo, e non todo o mundo está igual de mal. Pero con que unha décima parte dos máis de seis millóns, ou mesmo menos, se organizase e mobilizase coa tenacidade dos colectivos antidesafiuzamentos, xa se converterían en máis que unha dor de cabeza para os gobernantes.
 
Podían empezar por frear despedimentos, igual que antes paralizaron desafiuzamentos. Hai empresas que despiden con beneficios, ou despois dunha xestión nefasta, ou tendo perdas que son perfectamente asumibles tras tantos anos de acumulación, ou simplemente porque queren externalizar ou contratar en peores condicións. Por non falar das administracións e empresas públicas, responsables de boa parte do paro recente. Algúns talvez o pensarían dúas veces antes de despedir tan alegremente se non só protestasen os traballadores afectados. Tamén os xuíces serían máis estritos cos despedimentos se houbese presión social abondo, e os gobernantes veríanse obrigados a facer algo máis que lamentarse.
 
O seguinte sería denunciar a existencia de postos de traballo baleiros. Igual que é inaceptable que haxa millóns de pisos pechados habendo xente na rúa, temos un 27% de paro mentres fan falta miles de traballadores para tarefas que ninguén fai. En vez de buscar un "novo modelo produtivo" fantasmagórico, ou apostar polo de toda a vida, habería que repensar as prioridades sociais, atendendo necesidades hoxe desatendidas, e apostando por sectores que teñen máis que ver coa calidade de vida que o ladrillo ou a banca. Ademais, repartir mellor o traballo remunerado que aínda queda, reducindo a xornada, invertendo a actual tendencia á intensificación brutal. Por suposto, recuperar a iniciativa pública, unha verdadeira política pública de emprego, non esperar a que a "man invisible" do mercado nos dea traballo. E se fai falta, exprópianse empresas igual que pódense expropiar pisos baleiros. Todo iso é política, só fai falta vontade para intentalo.
 
O equivalente a ocupar edificios baleiros para dar vivenda a quen a necesita, sería a ocupación do mercado laboral mediante a organización autónoma. Estar no paro é un problema, pero traballar tamén é un problema nas actuais condicións, e cada vez será peor. O futuro non está nos "emprendedores", senón na construción de espazos económicos alternativos e autoxestionados: cooperativas, mercado social, intercambio, comunidade.
 
O último paso, se a mobilización cidadá tampouco fai reaccionar ao goberno: novas formas de protesta e de desobediencia, que visualicen e incomoden aos responsables, aos que non queren", como sucedeu cos escraches. Igual que os desafiuzamentos non son un fenómeno natural, tampouco o paro é un virus nin un terremoto: ten culpables políticos e económicos, que coa súa acción ou inacción destruíron ou precarizado o emprego, e que bloquean outras políticas posibles. Imaxinemos que os mesmos parados que hoxe fan cola na porta da oficina do Inem, se puxesen a facer cola cada mañá fronte a sedes de grandes empresas e bancos, fronte á Moncloa, o Congreso e os gobernos e parlamentos autonómicos, mesmo á porta dalgún domicilio.
 
Si, todo soa moi inxenuo, ríanse de min: paralizar despedimentos colectivos? Obrigar o goberno a considerar outras políticas? Economía social? Colas de parados por todas as partes? Que inxenuo todo, si. O mesmo pensaríamos da PAH se hai catro anos nos dixeran que era posible paralizar centos de desafiuzamentos, poñer nervioso os gobernantes, forzar á banca a negociar máis dacións e alugueres, situar o problema no centro da axenda, sensibilizar os xuíces, lograr máis apoio social que ningunha loita recente e crear redes de apoio. Todo iso, se nolo contan hai uns anos, pareceríanos imposible. E ao final, resulta que si se pode.
 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript