Abril de 2013
 
 

22/04/2013

   CUTUDC / Novidades

  INTERNACIONAL
 

Malia a revolta popular, Tunicia está afogado por seguir coas receitas do FMI

O goberno de Tunicia anunciou o pasado 6 de marzo un incremento de ao redor de 7 centavos de dólar por litro no prezo do combustible, -incluída a nafta, o diésel e o gas licuado- co obxectivo de reducir o déficit público do país en torno ao 7 por cento en 2012.

 

  • Noticias relacionadas

As medidas esixidas polo Fondo Monetario Internacional (FMI) inclúen unha alza nos impostos ás bebidas alcohólicas, dos prezos da electricidade e un imposto dun un por cento aos salarios superiores a 1.700 dinares (1.074 dólares) ao mes, o que pode chegar a gañar un taxista.
 
Túnez está a aplicar receitas fondomonetaristas a cambio dun préstamo de 1.780 millóns de dólares do organismo, que aínda non foi concedida e que pode implicar máis sacrificios para o país que loita por recuperarse economicamente, dous anos despois da revolta popular que derrocou ao presidente Zine el Abidine Ben Ali tras 23 anos no poder.
 
O goberno tunesino subsidia a electricidade e produtos alimenticios básicos como a fariña, o azucre e o aceite de cociña, pero os prezos igualmente se incrementaron nos últimos tempos. A inflación escalou recentemente ata o 6 por cento, a cifra máis alta en sete anos.
 
"Esta política de subsidios é histórica e foi a estratexia para manter a paz social", explica o economista tunesino Hédi Sraieb.
 
Non obstante, as receitas neoliberais aplicadas polo Executivo de coalición liderado polos islamitas de Ennahda ameazan con provocar unha nova implosión, advirte este analista.

"Estanse a aplicar as mesmas lóxicas económicas que antes da revolución, aínda que agora é peor porque hai inflación, o sector turístico afundiuse, e estanse a liberalizar áreas claves pero sen control", di Sraieb, membro dunha organización de innovación económica.
 
Dende a revolución que provocou a fuxida de Ben Ali, o 14 de xaneiro de 2011, Tunicia depende case exclusivamente de axuda exterior para financiar o seu presuposto. Recentemente recibiu dous préstamos do Banco Mundial (500 millóns de dólares), axuda de Qatar, o Banco Africano de Desenvolvemento, a Unión Europea e Estados Unidos, entre outros.
 
A crise económica, o elevado desemprego e a inestabilidade política do período post revolucionario, están a afectar gravemente tamén o otrora puxante sector turístico.

En Gammarth, unha zona turística situada a uns 20 quilómetros ao norte da capital, os grandes hoteis que teñen acordos con operadores europeos estaban case baleiros en Semana Santa.
 
O percorrido pola ruta que conduce á antiga cidade de Cartago, cuxas ruínas romanas son un dos principais atractivos arqueolóxicos de Túnez, alcanza para observar numerosos edificios a medio construír entre barrios de clase media e alta.
 
A revolta iniciouse en Sidi Bouzid, a 285 quilómetros ao sur da capital, onde un mozo chamado Mohamed Bouazizi inmolouse ao sentirse humillado pola policía que lle confiscou o seu carro con froitas, único medio de supervivencia da súa familia.
 
Esta zona agrícola, carente de infraestruturas básicas, está enchida de mozos desocupados, moitos con estudos, que sobreviven na economía somerxida. Se a taxa de desemprego do país é o 17 por cento, no interior chega ao 30 ou 40 por cento.
 
Os máis afortunados que contan cun traballo chegan a cobrar entre 250 e 300 dinares, a metade do soldo que poden conseguir na capital, cara a onde se produce o éxodo.
 
Non é xusto que aquí non teñamos unha oportunidade, só queremos traballo, educación, hospitais públicos," dicía a Télam Hein Bouzizi, un dos primos o "mártir da revolución". A súa esposa morreu hai un par de anos por falta de asistencia médica en Sidi Bouzid.
 
Sen ben o contraste é notorio, a situación na cidade de Túnez non é menos precaria, alí tampouco abundan as oportunidades.
 
"É case imposible conseguir un traballo nunha empresa, fóra do que é o sector servizos", asegura Madiha Jouini, unha tunecina de 34 anos, cun Máster en Finanzas e que traballa nun negocio de venda de telefonía móbil dende hai dous anos.
 
"Co meu soldo de 500 dinares podo pagar o básico: o aluguer, comida, teléfono, transporte e algo de roupa," engade.
 
A poucos metros do negocio onde traballa Madiha, na céntrica avenida Habib Burguiba, unha coñecida marca española de moda nova, accesible para a clase media europea, inaugurou un local cun gran despregamento de glamour.
 
A pesar de que se enxergan algúns signos de melloría, "a situación económica xeral está moi degrada en Tunicia", advirte o director de política internacional da UGTT (Unión Xeral de Traballadores Tunecinos), Ben Ahmed Muskaphe.
 
"A vida é cara, o desemprego alto e o traballo precario, pero o escenario político e económico é complexo e cremos que hai que esperar a que se aclare un pouco. Actualmente non hai condicións para unha nova folga xeral", sentencia este dirixente sindical, mentres o seu país acepta as novas esixencias do FMI.
 
Telam

 

 

 

 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript