Abril de 2013
 
 

22/04/2013

   CUTUDC / Novidades

  ATTAC - Gustavo Duch
 

Unha crise transxénica

José Miguel e Juan Carlos discuten no campo sobre un tema xa habitual. Pero Juan Carlos, os transxénicos poden axudar a rematar coa fame no mundo! Juan Carlos, agricultor de sempre, mira ao seu arredor os campos de millo modificados xeneticamente que invadiron a súa terra, Aragón, e pensa, canso do mesmo debate co compañeiro enxeñeiro e entusiasta das tecnoloxías, "curioso combater a fame con cultivos que só come a gandaría dos países ricos".

 

  • Noticias relacionadas

- Ademais, amigo, os transxénicos son máis produtivos- continúa José Miguel. E o agricultor, resgándose a barbela pronunciada que esconde a súa barba quixotesca, pensa no traballo dos compañeiros da cooperativa de Binéfar, que demostra máis ben o contrario.
 
- Cos transxénicos xa non se usarán pesticidas-. E o agricultor, sabendo que o uso de tales velenos non decaeu, lévase instintivamente a man ao nariz pois andan preto dun campo cultivado de millo transxénico, úleo. Na súa leira dos mil e un cultivos e ningún veleno, ata os insectos axudan nas tarefas agrícolas e as chamadas malas herbas son boas como abono da terra. Pero non perde a paciencia e segue atento aos comentarios do biotecnólogo.
 
- E en calquera caso-, insiste José Miguel, -se non che gustan os transxénicos non hai problema, non os cultives-. E cala de novo o agricultor, só para os seus adentros pronuncia a súa rabia. Cantos campesiños e campesiñas no mundo -a todos os sente irmáns de profesión- viron que as súas colleitas con sementes nativas e ás veces cultivadas ecoloxicamente, foron contaminadas por pole de variedades transxénicas, perdendo todo o seu valor e vulnerada a súa soberanía. En Aragón mesmo non pode xa se cultivar outro millo que non sexa o transxénico. Que pensarían os seus predecesores campesiños que gardaron tantos tipos de sementes durante xeracións? Porque finalmente diso se trata,-y como poderemos escoitar no próximo encontro do 19 de Abril no Paraninfo da Universidade de Zaragoza- os cultivos transxénicos non son máis que unha imposición e un ataque á soberanía dos que producen alimentos e dos que os consumimos.
 
O campo, ao perder soberanía, quedou suxeito aos mercados internacionais, ás imposicións das grandes corporacións e a modelos produtivos moi esixentes en insumos. Os resultados do traballo nunha leira, co esforzo das mans campesiñas, decídense en movementos especulativos da Bolsa de cereais en Chicago ou nos despachos de Bruxelas ocupados por persoas moi condescendentes cos intereses da agroindustria. O agricultor ou agricultora, sen soberanía, pasaron de ser as persoas encargadas de provernos de alimentos a ser unha peza ninguneada nunha larguísima cadea alimentaria.
 
E todo isto á cidadanía non nos resulta nin afastado nin alleo. Porque a crise que temos enriba pode perfectamente entenderse como unha crise de soberanías. Este sistema capitalista neoliberal susténtase -aínda que pareza o contrario- nun furto das nosas liberdades e a nosa capacidade de decidir. A democracia foi secuestrada por unha clase política que non serve aos pobos senón aos poderes financeiros, que son os bancos e tamén as grandes corporacións. E igual que acontece no campo, o noso futuro xa non depende de nós mesmos, ata iso nos roubaron, e somos unha peza que se compra e vende no "monopoly global". Nin tirar os dados podemos.
 
Por iso, a loita contra os transxénicos segue sendo -coa crise como protagonista no escenario- un bo exercicio colectivo que agrupa múltiples sensibilidades: a ecoloxista, a campesiña, a consumidora, pero sobre todo chama á cidadanía que, abandeirando a agricultura campesiña a pequena escala, as cooperativas de consumo, a banca ética, a colectivización de bens naturais, as moedas locais ou as fórmulas de economía solidaria, está a loitar por recuperar as soberanías como elemento central para facer da crise o cambio a unha nova sociedade. Quen resistiu no campo coa agricultura de sempre, como Juan Carlos, e quen volve hoxe a el para enchelo de vida exercendo o dereito a producir alimentos sans, xa están en marcha neste camiño, que ten unha meta irrenunciable: construír e recuperar escenarios onde o gozar, rir e gozar sen explotar as persoas nin á Terra, poida reproducirse.
 
- José Miguel -di Juan Carlos -con sementes estériles só as inxustizas se reproducen.

 

 

 

 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript