14/01/2013

   CUTUDC / Novidades

  ACTUALIDADE

 

Colaboracións

 

 

Máis colaboracións.

 


O círculo perfecto
En 1999, Rodrigo Rato, sendo ministro de Economía do Goberno de Aznar, completou a privatización que comezara o Goberno socialista catro anos antes. Porque o PSOE e o PP son partidos políticos claramente opostos durante campañas electorais, pero cando de privatizar se trata, saben confabularse e traballar xuntos como unha soa e imparable engrenaxe perfecta capaz de todo, unha vez gobernan.
Foi unha vez privatizada Telefónica cando Rato induciu a nominación de César Alierta como o seu presidente, nominación posteriormente ratificada por José María Aznar.
Hoxe, algúns anos despois, Alierta completa o círculo perfecto que é o capitalismo e continúa creando emprego e riquezas, en concreto esta vez para Rodrigo Rato, ao que fichou por 100.000 euros para que traballe de asesor na empresa.

A dereita que nos goberna
A dereita anacrónica e montaraz nunca nos abandonou, unha dereita que a base de subterfuxios, enganos e mentiras logrou o que eles creen perténcelles por dereito, gobernarnos, dirixirnos, catequizarnos e penitenciarnos segundo os seus intereses nunca sans, nunca nobres. Eles son os amos do solar, os donos do casal, os señoritos de toda a vida, nós os semovientes aos que utilizan para vivir na súa opulencia hortera e fóra de tempo. Iso é o que queren, iso é ao que aspiran. A CEOE queixouse a Báñez de que a súa reforma quedouse curta, necesitan máis, queren ter o noso destino máis controlado, máis suxeito ás cadeas que nos atenazan. Facémolo polo voso ben como nos dicían os curas que nos losqueaban na fila por non ir ben formados, ou por fumar, ou por falar no estudo ou por queixarte de tanta infamia, nós sabiamos que non era verdade, que non era ese noso ben, que educar non significaba iso, sabiámolo pero non podiamos facer outra cousa que rebelarnos nas pequenas cousas, desprezalos profundamente e desexar saír canto antes daquela disciplina insoportable. Agora volven ás andadas porque, como entón, teñen o poder, pero curiosamente é un poder que lles outorgamos nós, é dicir que igual que llo demos podemos quitarllo, iso é a boa noticia, esa é a esperanza á que me aferro, aferrámonos para poder soportar esta época de merda que nos tocou vivir.

Os sacrificios de hoxe posibilitará a saída da crise antes e en mellores condicións
Isto non ten nada que ver con sacrificio en espera dun ben superior. isto é simplemente desposuír a unha clase social de nivel inferior como son os asalariados, dunha forma arbitraria e ditatorial, da súa esperanza de vida, e isto realizado pola clase dominante que son os propietarios ( os donos do capital, os financeiros), desposúennos do traballo, que é o noso medio de vida, desposúennos da sanidade, que é nosa garantía de saúde, desposúennos da educación, que é nosa garantía de liberdade e de progreso, desposúennos da maioría dos dereitos sociais, que é o noso estado de conciencia, xa que o pasmo, o temor, o medo, a resignación, son condicións que adormecen as conciencias e provocan o individualismo, crendo que cada cal se salve por si só, " PERO HAI QUE TER en conta QUE NON HAI SALVACIÓN, SE NON É CON TODOS".

O sacrificio
A Real Academia da Lingua faise eco da perversión da linguaxe. En principio sacrificio vén do latín: "sacrum facere", facer o máis importante, o máis sagrado. Non significa sufrir inutilmente, iso seria masoquismo e atentar contra a dignidade do home. Se comprometo a miña vida en solidariedade cos demais iso sería facer o máis importante para min. Non estaría triste senón contento porque o fin que persigo prodúceme felicidade. Todos os que escribimos neste espazo facémolo contentos porque nos expresamos libremente. Fai 40 anos dicir esas cousas tiña un risco que se asumía porque era o máis sagrado Os disidentes "sacrificábanse" no sentido positivo do termo non no degradado que nos chegou interesadamente porque aos poderes sempre lles interesou usar o pau e a cenoria, é dicir corromper pola ansia do premio ou sentir medo polas ameazas ao pau e ao sufrimento. Nos momentos actuais soamente queda o sufrimento e quérennos facer ver que ese sufrimento é bo, é o premio que recibiremos por ser un rabaño de cordeiros mansos camiño da matanza, que, enriba, deberemos agradecer aos nosos torturadores porque ese sufrimento "nos purificará dos nosos pecados". Seremos felices ao inmolarnos cantando as excelencias do sistemas. Hai uns días Rosa María facíase eco publicándoo tal cal dun artigo de Attac: http://www.attacmadrid.org/?p=7989  no que se falaba de sacrificio e de holocausto

 

 

 

 

 

 

CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript