Setembro de 2012
 
 

17/09/2012

   CUTUDC / Novidades

  OPINIÓN - Gustavo Vidal Manzanares
 

Ao empregado público ninguén lle regalou nada

Os empregados públicos adquiren a súa condición tras competir libremente e en igualdade de condicións con cincuenta, cen, mil ou máis aspirantes á mesma praza. Polo xeral, un traballo de remuneración escasa, moitas veces afastado da súa residencia...

 

  • Noticias relacionadas

Esquecidos en épocas de bonanza, inxuriados en tempos de crise
 
A maior abundancia, en épocas de crise convértense no branco de todas as iras e vítimas de insufribles recortes. En tempos de bonanza, pola contra, ninguén se acorda deles, salvo para convertelos en obxecto de escarnio "por gañar tan pouco despois de estudar tanto, por esforzarse tanto para gañar o que eu levanto nunha semana e en negro"
 
E malia este esforzo tan considerable (e rara vez recoñecido), etiquétaselles de "privilexiados" e insidiosamente dispáraselles con frases do tipo: sácanse unha oposición e a botarse a durmir, non coma min... ", "non" dan "nin golpe porque teñen o traballo fixo... ", etc.
 
Pero, en realidade, o réxime xurídico dos empregados públicos considera infraccións polas cales poden ser sancionados con longas suspensións de emprego e soldo e ata a perda de condición de funcionario. Pero isto rara vez acontece. E a razón, debemos proclamala con orgullo e sen timidez, é que falamos dos mellores entre centos ou miles de aspirantes a unha praza. Así de simple.
 
As políticas neoliberais queren acabar coa imparcialidade dos empregados públicos
 
Ao anterior debemos engadir que, para render autenticamente un servizo á sociedade, o traballo dos empregados públicos debe desenvolverse baixo os principios de imparcialidade e independencia da política. Circunstancia, obviamente, incompatible cos despedimentos arbitrarios, tan comúns na empresa privada aínda que se disfracen de legalidade. E que impide a súa remoción por non se pregar aos disparates (ou ilegalidades) do político correspondente.
 
Neste sentido, pensemos nos continuos enfrontamentos entre os secretarios de Concello (funcionarios de carreira) e os concelleiros de urbanismo (políticos). E agora reflexionemos sobre cal dos anteriores ofrece maior confianza, así como o que sucedería se os funcionarios, polo temor a ser despedidos, non puidesen frear e opoñerse aos plans de políticos e grandes contratistas.
 
O estatuto dos empregados públicos é vital para o funcionamento da Administración
 
En consecuencia, o empregado da Administración, na súa calidade de servidor público, ha de verse protexido ante caprichos, irregularidades e ilegalidades que poidan executar os seus superiores. De non ser así, o colosal aparato da Administración converteríase nunha máquina omnipotente ao servizo de corruptos, autoritarios, mediocres...
 
Como consecuencia deste necesario estatuto que salvagarde a súa independencia, as infraccións dos empregados públicos non só se saldan con efectos no ámbito laboral, senón que as súas consecuencias son máis gravosas que no ámbito privado e poden carrexar unha tripla responsabilidade: administrativa (laboral), civil e penal.
 
Os empregados públicos examínanse todos os días no seu traballo
 
Non faltan os que alegan: "Eu non saquei ningunha oposición, pero examínome todos os días no meu traballo". Perfecto, os empregados públicos tamén se examinan a diario, pois incardínanse no chamado sistema de "formación continua" que se materializa en cursos, xornadas, publicacións, probas de promoción interna, etc, que os obriga a un proceso diario de actualización, toda vez que as leis se reforman ou derrogan e que os procedementos administrativos mudan velozmente.
 
Así, resulta habitual encontrar nas oficinas da Administración a xestores, avogados ou empregados de empresas privadas que acoden para "informarse con quen máis sabe destes temas", que non son outros que os traballadores da área concreta da función pública. E non poucas veces, aqueles profesionais repercuten nas súas minutas a información e coñecementos transmitidos por modestos empregados dos ministerios.
 
O empregado público, por conseguinte, tanto pola súa relación prezo-calidade, coma polos valores de mérito, capacidade, imparcialidade e neutralidade política, é un dos activos máis valiosos da sociedade.
 
A pesar de todo o exposto, ou talvez precisamente por iso, os empregados públicos contan con moitos inimigos.
 
Algo que todo empregado público debe saber
 
O traballador ao servizo da Administración, grazas a un status laboral relativamente estable, perdeu a conciencia da súa situación. Máis exactamente, aínda que a moitos non lles guste a expresión, perdeu a súa "conciencia de clase social". Pero non así os grandes poderes, que saben perfectamente que o noso sitio se encontra no colectivo das clases populares (xunto a pensionistas, parados, estudantes, enfermos e resto de traballadores), ao cal agora gusta moito cualificar de "clases medias".
 
Pero, non o dubidemos, veñen agora a polos empregados públicos. E con especial saña. A banqueiros e grandes empresarios non lles importan estatutos, leis orgánicas ou dereitos adquiridos. Tan só buscan o diñeiro nos petos alleos. Non reparan noutros detalles. E crer o contrario só demostra ignorancia e/ou imprudencia.
 
O día que os empregados públicos tomen conciencia do lugar que ocupan no sistema daremos un paso de ciclope.

 

 



CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript