Gallardón chegou a Xustiza, agarrou todas as carpetas que encontrou sobre a mesa e decidiu menealas con enerxía. Quen dixo que Xustiza é un ministerio aburrido: aborto, cadea perpetua revisable, lei do menor, despolitización na elección de xuíces, e o copagamento-repagamento.
 
O argumento para esta última medida é xa un clásico: ao ser gratis, hai abusos. Xa saben: igual que fai falta copagamento sanitario polo tanto xubilado que vai ao médico por vicio, para botar un anaco de charleta co doutor e fartarse de medicamentos gratis; fai falta cobrar máis polos recursos xudiciais porque hai xente que vai ao xulgado por vicio, para botar un anaco de charleta co xuíz e fartarse de sentenzas gratis.
 
Preitos teñas e gáñelos, adoita dicirse a xeito de maldición, e con toda a razón, como saben os que pasaron por un xulgado, mesmo se gañaron. Non coñezo a ninguén que preitee por gusto, nin por gratis (entre taxas, avogado, procurador, trámites e tempo perdido sae caro), nin porque sexa unha vía doada e rápida. Máis ben acudimos aos xuíces por falta de mecanismos de solución de conflitos á marxe da vía xudicial. Non temos cultura de mediación (nin recursos abondo), de modo que se te divorcias, te despiden, te pelexas cos veciños ou te sanciona o concello, rematas no xulgado.
 
Por suposto, a medida reducirá a litixiosidade. Se en segunda instancia perdes, e enriba te custa máis diñeiro, esquézaseche seguir recorrendo. É certo que ás veces che acaban dando a razón no Constitucional ou en Estrasburgo, pero moi convencido terás que estar a partir de agora. En cambio, os que máis diñeiro teñen, e que son os que recorren por sistema para atrasar resolucións en firme e forzar acordos, non terán problema en seguir de charleta co xuíz.