Os sindicatos maioritarios cómplices, unha vez máis, da precarización económica e social

O que viñamos anunciando desde fai algún tempo acaba de suceder, os sindicatos gobernamentais e a representación da patronal acaban de chegar a un principio de acordo no que fixan definitivamente o que desde o goberno de Mariano Rajoy ordenara cando chegou ao goberno.

Segundo o transcendido do acordado consolídase unha perda brutal no poder adquisitivo de traballadores e traballadoras, en concreto asinan unha suba salarial máxima do 0,5% neste ano, e do 0,6% en 2013 e 2014, condicionado pola evolución da inflación en caso de que supere o obxectivo oficial do 2%.

Segundo este acordo os salarios subirán como máximo o 1,7% nos tres vindeiros anos mentres que a inflación prevista polo FMI para o Estado é do 4,4%, asegúrase, deste xeito, a perda directa de poder adquisitivo.

Por un lado, na actualidade na maioría dos convenios, para evitar a perda de poder adquisitivo, inclúense unha cláusula de “revisión salarial”. Esta cláusula garante que, no caso de que a suba de soldo dos traballadores/as sexa inferior á inflación rexistrada, reintegrarase a diferenza. Segundo o asinado, sindicatos e patronal acordan que esta cláusula se aplique só no caso de que a inflación supere a marcada polo Banco Central Europeo, que é sempre do 2%. Nese caso, ao salario engadiríanselle as décimas que superen ese 2%. Isto quere dicir que se o convenio dun traballador establece que o seu soldo crecerá este ano, por exemplo, un 0,4% e a inflación se sitúa a final de ano no 2,8%, se lle engadirán ao seu soldo esas oito décimas de máis que vai do 2% ao 2,8%. Non obstante, se a inflación queda por debaixo, ou é igual ao 2%, o salario non se modificará.

Por outro lado cámbiase o marco da base de referencia da inflación pasando de se considerar a de nivel estatal ou autonómica para pasar a ser a de referencia a europea, sempre menor.

Os “sindicatos” maioritarios acatan, tamén, unha vella reivindicación empresarial, a descentralización da negociación colectiva circunscribíndoa á empresa, propiciando a negociación de xornada laboral, funcións e salarios a nivel de empresa. No que se refire á xornada, aconséllase aos negociadores dos convenios que vaian máis lonxe do que dita o Estatuto dos Traballadores ao recomendar que se permita aos empresarios modificar o 10% do cómputo de horas semanais e non o 5% establecido legalmente, para iso acordan o que se denomina "flexibilidade interna", con fórmulas como a distribución irregular da xornada, as bolsas de horas (que se traballan ou libran en función das necesidades da empresa) ou a posibilidade de descolgarse dos compromisos salariais en caso de “dificultade”, de xeito unilateral por parte da empresa.

Despois de dicir nestes últimos días e de xeito reiterado que non pasarían por unha conxelación salarial agora acoden raudos a asinar o que lles poñen enriba da mesa, repítese a cantinela da xubilación aos 67 anos, amosando de xeito reiterado que non son de fiar.

Con este acordo os sindicatos maioritarios póñense, unha vez máis, ao servizo dos intereses do empresariado, facéndose cómplices das políticas máis restritivas e convértense nos lacaios imprescindibles para que o neoliberalismo precarice aínda máis a situación económica, laboral e social da clase traballadora á que deixaron de representar fai tempo.

Non nos queda outra que tomar as rúas e, á marxe dos sindicatos vendidos, convocar outra folga xeral que nos reivindique como clase obrigando a que a saída da crise non se faga a costa de facernos a todos/as escravos/as.

FAI FALTA XA OUTRA FOLGA XERAL!!

Outras noticias> |

CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES

É O MOMENTO DE CREAR NORMATIVA

Quen somos | Contacto | Axuda

cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript