23/01/2012
CUTUDC / Novidades
ACTUALIDADE
Morreu Fraga
Todos os medios de comunicación mitifícano e gábano como gran estadista. Esquecen que foi unha parte importantísima do Movemento Nacional que gobernara “España” a base de fusilamentos e tortura, non destacando nada polo seu talante democrático.
-
Fraga, dende a súa adolescencia, foi un fascista convencido, afiliándose moi novo á Falanxe Española das JONS, onde empezou a súa carreira política que o levaría a ocupar, en 1951, o cargo de secretario xeral do Instituto de Cultura Hispánica; en 1953, o de secretario xeral do Consello Nacional de Educación; entre 1955 e 1958, o de secretario xeral técnico do Ministerio de Educación; entre 1958 e 1962, o de secretario da Comisión de Asuntos Exteriores das Cortes; e en 1961, o de director do Instituto de Estudos Políticos, ingresando, ademais, no Corpo Diplomático en calidade de conselleiro de Embaixada. Ao mesmo tempo que desempeñaba os cargos citados, foi conselleiro nacional, procurador en Cortes e membro do Consello de Estado. Todo un insuperable carrerón á calor do lume franquista. Non obstante, ata o 10 de xullo de 1962, data en que Franco nomeou o primeiro gabinete da etapa que se coñece como "o desenvolvemento", poucos españoliños, españoliñas e anexionados coñecían a Manuel Fraga Iribarne.
Aquel
día Franco nomeouno, nin máis nin menos, que
ministro de información e turismo, é dicir o
propagandista do réxime, durante os sete anos
que ocupou o ministerio deron como froito a
infausta Lei de Prensa e Imprenta que permitía
o peche de medios pouco afectos e as multas por
intuír o desviacionismo das liñas marcadas
desde o poder político da época (o "Artigo 2º"
posibilitaba considerar calquera cousa como
infracción punible, contemplando un extenso
abano de sancións administrativas directas -sen
necesidade de resolución xudicial-, dende
multas económicas ata a clausura do medio que
ousara cuestionar o establecido, aínda que fose
minimamente). A censura viviu unha das súas
mellores épocas durante a súa etapa.
Así chegamos á morte do ditador e ao nomeamento como Xefe de Estado do seu sucesor e ao regreso a primeira liña política do incombustible Fraga, agora convertido nada menos que en vicepresidente para asuntos de Interior e en ministro da Gobernación do último goberno de Carlos Arias Navarro.
Nesta etapa pasou de denegar as manifestacións obreiras do primeiro de maio acuñando na represión ás mobilizacións ilegais que aínda así se realizaban a famosa frase de “la calle es mía”, a exercer unha represión xeneralizada alcanzándose cotas de detencións e tortura non vistas dende os primeiros anos da sublevación franquista (a policía disparaba ao ar e morrían traballadores que se manifestaban nas rúas).
En Vitoria, por exemplo, o 3 de marzo de
CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES
Quen somos | Contacto | Axuda
cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript