Para poder chegar a este extremo minimizando os custos electorais deseñouse unha campaña, que se ven desenvolvendo desde hai tempo, centrada en dous aspectos esencialmente, por un lado a crise económica que “obriga a tomar medidas” e, por outro lado, no desprestixio xeneralizado do que é a administración pública e, sobre todo, dos traballadores/as que, despois da correspondente oposición, exercemos as nosas labores nela.
 
Imos centrarnos no emprego público.
 
O emprego público, é o sustento, a base, dos servizos públicos esenciais que atenden a todos os cidadáns -sanidade, educación, servizos sociais…- posibilitando o exercicio dos dereitos da cidadanía.
 
A este dereito público oponse o interese das corporacións privadas que ven na Administración Pública un novo nicho de negocio no que rapiñar convertendo os dereitos da cidadanía en mercadoría á que se accede (quen poida) despois de pasar pola correspondente caixa.
 
Nunha das charlas ás que fomos estes días sobre a sanidade pública alguén, desde o público, dixo que “as institucións públicas non están sometidas ás regras do mercado, a súa rendibilidade non se mide en dividendos senón en niveis de benestar, en satisfacción dos cidadáns e na seguridade e promoción do interese xeral. Debilitar as institucións públicas, e a estrutura laboral e profesional que asegura o seu funcionamento, é debilitar os intereses colectivos da sociedade”. Coincidimos plenamente.
 
A nosa obriga como traballadores e traballadoras da Administración Pública e como cidadáns é defender os dereitos dos que gozamos pola existencia deses servizos públicos.
 
Mediante os servizos públicos o estado social e de dereito fai unha redistribución da riqueza devolvendo á sociedade o que recada facendo, ao mesmo tempo, que as clases máis desfavorecidas teñan acceso aos servizos básicos. Os servizos públicos e os traballadores/as que os levamos á práctica somos a base do estado de benestar.