Hai 17 anos María -prefire non dar apelidos por non preocupar aos seus maiores- comprou a que ata o 30 de xuño foi a súa casa en Oleiros. Por «cousas dá vida -como ela o define-, non puidemos facer fronte aos pagamentos», de modo que o seu fogar, no que críou aos seus dous fillos, saíu a poxa e foille adxudicada ao banco polo 50 % do custo de tasación, apenas 55.000 euros. Onte, a plataforma Stop Desafiuzamentos acompañouna a Bankia, na rúa Fernández Latorre, para expresar a pateadura, case o único que pode facer, por ter que seguir facendo fronte a un crédito que non pode pagar a pesar de perder xa a súa casa.
 
Esas cousas da vida que a deixaron sen teito foron un ERE no hotel Sada Marina , onde ela traballaba, e a crise do ladrillo para o seu marido, pintor autónomo agora dado de baixa. Despois de «loitar toda unha vida» conseguiron pagar a súa casa, pero tiveron que pedir un segundo préstamo sobre ela. Teñen débedas por valor de 63.000 euros sobre unha vivenda taxada en 124.000 e da que tiveron que saír, case correndo e sen terminar de recoller as súas pertenzas. «Ou xulgado cambiou as fechaduras sen avisar; fun a preguntar por que non notificásennos nada e me dixeron que non podía protestar, que me tiña que dar por decatada coa adxudicación do piso», quéixase María, abatida por unha situación precaria que o mes que vén o será aínda máis cando se lle acabe o paro: os 460 euros dos que neste momento vive a súa familia.
 
«Non son unha apestada»
 
«O único que pedimos é que nos acepten a dación en pagamento; oxalá tivese un posto de traballo e puidese pagar, pero non podo, sei que debo, sei que teño que pagar, pero xa o fago, xa lles entreguei a miña casa», insiste unha muller que, aos seus 53 anos, bota en falta non a compaixón, senón a simple «humanidade» cando as cousas veñen mal dadas. «Non son unha apestada e ás veces parece que á xente dos bancos non lles poden pasar estas cousas, eu non sei dar conta de que te sentes fatal, só pido que me traten coma un ser humano, ata parece que os delincuentes teñen máis dereitos ca nós», quéixase antes de lamentar que «logo lles dan axudas aos bancos, pero á xente da pé non nosdan nada».
 
Acompañada por José Miguel Rodríguez, portavoz de Stop Desafiuzamentos, e por unha trintena de persoas, un megáfono servía onte en Catro Camiños para dar voz a un problema que a crise multiplicou, a obriga de ter que seguir pagando a hipoteca dunha casa que xa non é túa. «Non é xusto», escoitábase entre os moitos que se achegaron a preguntar o por qué do balbordo e a policía. «Nun principio -explicaba Rodríguez- impedíronlles ata sacar os aveños familiares e intervimos para que lles deixasen entrar; tiveron que esperar tres meses e cando estaban na mudanza, cambiáronlles a fechadura». Nin sequera sabe María exactamente que parte da súa vida segue alí dentro. «Iso de que todo o mundo ten dereito a unha vivenda digna, neste país xa non», di antes de contar que se trasladaron a un piso de aluguer moi preto da que, durante 17 anos, foi a súa casa.