Léxico do despropósito
Aeromorto: dise do aeroporto onde un responsable político enterrou millóns de euros dos nosos impostos a pesar de que o san xuízo indicaba que nunca habería pasaxeiros. Esperpéntico: dise do espectáculo de ver un político rodeado dunha multitude de aduladores dicir o divertido que é pasear polas pistas en espera de que algún día veñan avións. Desgraza: situación de estar gobernados por uns políticos que xamais moverán un dedo para crear unha lei que, cando pase a crise, impida a ningún corrupto ou iluminado construír unha estrutura megalómana para calmar as súas ansias catetas, léase aeroporto, cidade da cultura ou estatua ecuestre. Estado español: países cheos de cidadáns que cren que estando caladiños van saír todos da crise e no que os banqueiros seguen enchéndose os petos por facer o mesmo de sempre, é dicir, convencer a todos de que o mellor é que paguen sen chiar os de abaixo.

Guerra de clases e indignación popular
O intelectual Stéphane Hessel equivocouse de verbo. Para indignarse, antes un ten que espertar. E se as apañan ben para manternos durmidos, xa que, inmersos como estamos dende hai tempo nunha guerra mundial de ricos contra pobres, o que queren é gañala definitivamente. Tres son, basicamente, as armas que utilizan: o aborregamento, o empobrecemento e a cultura do medo. Coa primeira (publicidade...) inhíbese o pensamento do pobo. Coa segunda (recortes de todo tipo) debilítallelo. E coa terceira xérase desconfianza entre as persoas. Así, se o pobo pensa pouco, é débil e non é capaz de organizarse e confiar nas persoas, difícil é que faga sentir a súa voz como sería desexable e, polo tanto, pouco se pode facer. Se queremos saír ben parados desta guerra e vivir dignamente no futuro, aínda estamos a tempo. Todo depende dunha cousa: das nosas ganas de durmir!

Enrique Ruano, estudante
Cando se cumpren 43 anos do asasinato de Enrique Ruano, defenestrado aos seus 21 anos pola Policía franquista dende o sétimo piso dunha vivenda da entón denominada rúa Xeneral Mola, o crime do novo estudante de Dereito, de gran simbolismo para toda unha xeración, continúa impune. Aquel 20 de xaneiro de 1969, Enrique Ruano morreu ao botarse ao baleiro, segundo a versión dos tres membros da Brigada Político Social que lle detiveron, corpo represor ás ordes do daquela ministro de Información Manuel Fraga Iribarne. Posteriormente demostrouse que ao cadáver lle aserraron parte dunha clavícula para ocultar o probable impacto dunha bala. Malia todo, aqueles tres policías de tan sinistra brigada franquista implicados na morte de Ruano continuaron as súas traxectorias profesionais unha vez asentada a democracia. É de xustiza recordar este feito precisamente cando, ademais, coincide nos días nos que se producen toda clase de loanzas polo falecemento de Fraga e se esquecen as máculas que sinalaron boa parte da vida de tan aplaudido prócer da dereita española, entre elas a da morte daquel novo estudante ao que certa xente chamou na madrugada.

Un novo colonialismo
Temos o costume de escoitar as cousas que din as persoas importantes, en lugar de escoitar as cousas importantes que din as persoas. Nestes días de terrorismo económico, case ninguén está a utilizar a máis humana das nosas habilidades: o sentido común. Cando o aumento do interese da débeda soberana dun país obriga a refinanciar a débeda a curto ou medio prazo, o que está a ter lugar é un proceso encubrido de colonialismo económico á antiga usanza: mediante a creación dunha crónica e impagable débeda externa. No Fórum de Barcelona do ano 2004 empezouse a chamar "débeda indigna" á que se creaba a pesar de saber que no futuro causaría graves problemas ao país que a contraía. Hoxe parece que vivamos unha epidemia de indignidade, cos estados acudindo aos especuladores financeiros con tal de ingresar algo de diñeiro extra nas súas maltreitas arcas.