Adaptámonos porque en todos os sitios oímos que os recortes son inevitables, que non hai alternativas, e ao final corremos o risco de aceptalo. Recentemente o señor Durão Barroso, Presidente da Comisión Europea, afirmaba referíndose á situación na que se encontraba Grecia: "Non hai alternativas nin plan B para Grecia. A alternativa é a catástrofe". Afortunadamente hai moitas persoas e grupos que nos recordan que iso non é así. Que hai máis posibilidades. Que non temos porque aceptar a tristeza, o empobrecemento e a miseria á que nos quere condenar ese 1% sen vergonza.
 
O 15M ou os 15M forman parte desa reivindicación da felicidade. A Plataforma defensora da sanidade pública en Galiza, SOS Sanidade Pública, tamén traballa nesa liña, reivindicando o dereito á saúde, con xustiza e igualdade.
 
No libro Hay Alternativas de Vincenç Navarro, Juan Torres e Alberto Garzón, na introdución di que “sabemos que hai alternativas, que se poden facer outras cousas distintas ás que propoñen a patronal, os banqueiros, os directivos dos bancos centrais e os políticos que comparten con eles a ideoloxía neoliberal…
 
Nós sabemos que hai alternativas, é dicir, que se poden facer outro tipo de políticas simplemente porque iso é o que demostra a literatura científica”. Quen parece que non saben executar outra política son os que gobernan a Xunta, os que gobernaron o Estado na última lexislatura e os actuais que acaban de entrar.
 
RECORTES
 
Os orzamentos da Consellaría de Sanidade de 2012 xunto con algunha decisión tomada polo goberno español que cesa, a falta das medidas que tome agora Rajoy, traen unha serie de recortes en varios campos:
 
Cambia a modalidade de pago das próteses: ata o momento as próteses son prescritas polos facultativos, o paciente vai á clínica de próteses e logo a clínica cobra o que lle corresponda ao paciente e o resto, ás veces todo, ao Sergas. A partir de agora, cando remate o convenio actual, o paciente terá que pagar todo o que vale a prótese e despois facerlle unha reclamación ao Sergas, que lle pagará cando sexa, tal como paga o Sergas aos provedores. Haberá pacientes que non van poder afrontar o pago inicial e polo tanto non pedirán a prótese, repercutindo este RECORTE sobre todo nos pacientes con menos recursos.
 
Pago a provedores mediante a redución de servizos á ciudadanía.
 
Ambulancias: redución do transporte programado para pacientes con problemas de mobilidade, redución de postos nocturnos de ambulancias do 061 e redución de persoal obrigatorio  nas ambulancias. Deste xeito, para non subirlle o pago aos empresarios do transporte, reducen as obrigas contractuais e reducen os servizos aos cidadáns, diminuíndo deste xeito o gasto dos donos das ambulancias. O Sergas paga o mesmo por menos servizo.
 
Eliminación da subvención eléctrica para os pacientes con osixenoterapia domiciliaria: Actualmente os pacientes con osíxeno no domicilio reciben 14 euros para o pago da electricidade que gasta o aparato. O Sergas decidiu eliminar esta subvención e que estes cartos os cobre a empresa que fai o subministro de osíxeno. Igual que coas ambulancias, o Sergas paga o mesmo reducindo prestacións á cidadanía.
 
Eliminación de gardas nocturnas nas farmacias rurais: Nos Concellos que non teñen PAC as farmacias non terán obriga de facer garda nocturna.
 
Como se está reducindo moito a ganancia das farmacias por decisión da administración, as que teñen menores ingresos, no rural sen Punto de Atención Continuada, poderán pechar polas noites para reducir gastos, pero tamén verán reducido o servizo os cidadáns destes concellos.
 
Cobro de 10 euros por renovación da tarxeta sanitaria a partir do 1 de xaneiro de 2012.
 
Redución do persoal do Sergas: Case non se substitúe ao persoal, bloquéanse as axendas dos médicos de cabeceira e as enfermeiras de atención primaria (deste modo, cando o médico falta, os seus pacientes non teñen médico, só poden ser atendidos por urxencias, creando asemade lista de espera en atención primaria) e non se van cubrir as vacantes das xubilacións. A taxa de reposición foi fixada polo goberno español anterior nun 10% (de cada 10 xubilados só se podería cubrir 1) pero Rajoy avanzou que se baixaría ao 0%. No período 2010-2013 vanse xubilar 2330 traballadores do Sergas, dos que 712 son facultativos, e non van ser substituídos por outros profesionais, o que vai producir un empeoramento do servizo.
 
Investimentos: 0.
 
Financiamento para saúde mental, atención de drogodependencias ou colectivos como VIH: ven reducida de modo moi importante as contías das subvencións. O que xa estaba mal, os máis vulnerables, quedan agora en situación máis precaria se cabe.
 
Porta aberta ao COPAGO: O Sergas mete no DOG, pola porta de atrás, nunha norma que regula as tarifas de prezos, nunha disposición adicional, a posibilidade de cobrar aos usuarios por gastos ocasionados polo uso irresponsable do Sistema Público de Saúde de Galiza. Din que é para tratar o fraude sanitario pero non se atreven a levar un proxecto sobre fraude ao Parlamento, nin a aclarar que consideran ‘uso irresponsable’ pero aí queda para o futuro.
 
O MÁIS GRAVE: A PERDA DO DEREITO Á ASISTENCIA SANITARIA
 
A asistencia sanitaria é gratuíta e universal en España, na teoría, e tamén din así algunhas leis pero a realidade vivida por moitas persoas, e coñecida publicamente nestas últimas semanas, desminte esta afirmación.
 
O SERGAS desactivou, sen aviso previo (a xente afectada informouse ao intentar coller nas farmacias os medicamentos ou ao pedir cita para o médico), todas as tarxetas sanitarias dos parados sen prestación de desemprego e remitiu aos centros de saúde un protocolo de actuación indicando os trámites que deberían realizar tanto estas persoas en paro como as consideradas persoas sen recursos, para poder acceder á asistencia sanitaria. Mentres se realizasen os trámites, que podían durar meses, estas persoas terían dereito a asistencia sanitaria de urxencias previo compromiso de pago co Sergas.
 
Estes feitos en Galiza son unha ilegalidade xa  que a Lei Galega 8/2008 universaliza a atención sanitaria sen discriminacións de ningún tipo.
 
Só cando unha das persoas afectadas contou o seu caso e se fixeron eco os medios  de comunicación estatais, tiveron que recuar.
 
Nese momento tanto Feijoo como Farjas empezaron por botarlle a culpa ao INSS e, finalmente, ante a resposta do propio INSS, falaron de descoordinación. En ningún  momento pediron desculpas e non se coñece ata o momento ningunha dimisión por semellante incompetencia de xestión e política.
 
Despois destes incumprimentos e despropósitos, e de todas as críticas recibidas pola Xunta, cal é a situación neste momento?.
 
A Xunta dá marcha atrás e:
 
Para os cidadáns e cidadás con tarxeta sanitaria  galega que sufriron a “desactivación” da mesma, a Consellaría de Sanidade garántelles toda a asistencia sanitaria no ámbito galego, a través da asignación dun novo código denominado “Residencia en Galicia”.
 
Estas persoas non teñen garantida a asistencia sanitaria no resto do Estado.
 
Cidadáns e cidadás que solicitan a tarxeta por primeira vez terán asistencia sanitaria cando presenten toda a documentación, mentres tanto serán atendidos só de urxencias e non se lles financiarán os medicamentos. Fáiselles alta rápida no momento en que teñen a documentación e gozarán de todos os dereitos (non precisan esperar a recibir a nova tarxeta).
 
A partir do 1 de xaneiro de 2012, a Xunta, cambia a Lei 8/2008, e esixe 183 días de empadroamento nun concello galego para acreditar a Residencia e ter dereito a asistencia sanitaria. Con este cambio poden quedar sen cobertura sanitaria durante 6 meses os estranxeiros que se empadroen aquí e tamén aqueles emigrantes galegos que retornan e os galegos que foron traballar a Canarias…, e volven de novo. Moita xente. E volve ser unha decisión política da  Xunta a que coloca a moitas persoas sen atención. Este cambio lexislativo pode entrar en contradición e vulnerar a Lei de Saúde Pública estatal, segundo indica o Consello Económico e Social.
 
Tamén a partir do 1 de xaneiro de 2012, pola Lei 33/2011 de saúde pública (estatal), segundo a disposición adicional sexta “esténdese o dereito ao acceso á asistencia sanitaria pública a todos os españois residentes en territorio nacional, aos que non se lles puidese ser recoñecido en aplicación doutras normas do ordenamento xurídico”. Esta norma debe resolver o problema de asistencia en todo o Estado e que ninguén quede sen cobertura sanitaria aínda que cambie de comunidade autónoma.
 
INICIATIVA LEXISLATIVA POPULAR (ILP) EN DEFENSA DA SANIDADE PÚBLICA
 
No Boletín Oficial do Parlamento de Galicia número 606, do 27 de decembro de 2011, publicouse a admisión a trámite pola Mesa do Parlamento da Iniciativa Lexislativa Popular para a defensa e promoción da sanidade pública en Galiza. Este é un procedemento polo que a cidadanía pode presentar leis no Parlamento. Hai que presentar o texto dunha lei no Parlamento e, cando é admitida, hai 3 meses para recoller 15.000 sinaturas de persoas residentes en Galiza.
 
A ILP é unha oportunidade para levar o debate da defensa da sanidade pública a cada recuncho galego e conseguir que esta proposta vaia avalada por moitos miles de galegos e galegas. O proxecto de lei quere que a saúde sexa un dereito, que non forme parte do negocio de ninguén, eliminando todas as formas de privatización, e pretende ademais que se respecte a capacidade de xestión de todas as Áreas Sanitarias, impedindo deste xeito que Áreas periféricas como Monforte, O Barco, A Mariña ou o Salnés sexan absorbidas pola Área provincial.
 
É unha oportunidade para desafiar aos RECORTES, para esixir os nosos dereitos.
 
Tony Judt, no seu libro póstumo ‘Algo va mal’ di, na sección onde analiza Que facer?, que “a disposición ao desacordo, o rexeitamento ou a desconformidade -por irritante que poida ser cando se leva a extremos constitúe o zume dunha sociedade aberta.
 
Necesitamos persoas que fagan unha virtude de opoñerse á opinión maioritaria.
 
Unha democracia de consenso permanente non será unha democracia durante moito tempo”. Tal como recomenda Judt non podemos acomodarnos, debemos reaccionar e falar moi, moi alto. Levar miles de sinaturas ao Parlamento galego é un modo nítido, democrático e contundente de dicir o que queremos.
 
Ramón Veras Castro
 
Artigo recollido do boletín do #15M ASEMBLEA POPULAR DE MONTE ALTO