O mércores,o secretario xeral de UGT, Cándido Méndez, sinalou algunhas das propostas que os sindicatos puxeron sobre a mesa dos empresarios de cara á negociación da reforma laboral.
 
Nas declaracións feitas á cadea 'SER', Méndez desvelou que formularon á CEOE e Cepyme que os salarios suban por debaixo do IPC durante 2012 e 2013 e que as empresas poidan converter emprego a tempo completo en emprego a tempo parcial.
 
Se estas son as propostas coas que os sindicatos se sentaron a “negociar” o que sairá desas “mesas de imposición” non será máis unha profundización nas políticas de recortes salvaxes a nivel laboral, económico e social contra traballadores e traballadoras, constantando, unha vez máis, a enorme distancia que existe entre a burocracia sindical e os intereses da clase obreira.
 
Para que as traguemos con menos problema acoden ás escusas habituais. Todas estas medidas din que se plantean como “transitorias” e “reversibles”. Coñecen, en realidade, que nunca as condicións económicas e laborais, por moito que se sinalen en papeis, volverán a ser como as actuais, e moito menos coa súa actitude.
 
Promoven acatan e asinan, deste xeito, as vellas aspiracións empresariais. Por un lado que os salarios se desvinculen do IPC e que a precarización laboral sexa cada día maior.
 
A filosofía que desprenden as palabras do dirixente antisindical é a emanada desde o poder neoliberal máis radical, “a situación hai que revertela entre todos” intentando desarmar ideolóxicamente, deste xeito, calquera resposta de loita e rebelión contra o poder político que fai recaer a saída da crise, esencialmente, no lombo dos traballadores/as.
 
"Na disxuntiva de crecemento salarial ou mantemento do emprego, quedámonos decididamente co mantemento do emprego", subliñou Méndez nesas declaracións. Idéntica reflexión á que non fai moito fixera o presidente da patronal (cando quixo presentar como bos os minijobs). Vese claramente que xogan no mesmo equipo, intentando poñernos na disxuntiva de que, ou aceptamos a precariedade e o escravismo ou nos poñemos na ringleira do paro, como se non houbese outras alternativas, desde logo estes sindicatos esquecéronse das medidas reivindicativas para que a clase obreira pase a ser parte activa na loita por unha saída social á crise.
 
As medidas acatadas submisamente polos sindicatos maioritarios xunto coas xa anunciadas por Rajoy e a reforma fiscal imposta no último Consello de Ministros prefiguran unha situación insoportable para os traballadores e traballadoras
 
A saída programada desde o poder político e aplaudida desde os sindicatos maioritarios pon á clase obreira nunha situación con dúas únicas saídas. Ou se acepta a situación e vemos como se van perdendo dereitos día a día sen facer nada, até facernos retroceder ás que se vivían no século pasado, ou decidimos dar unha resposta mobilizadora ao mesmo nivel que a agresión recibida.
 
Sabemos que contra os intereses de clase que defendemos temos ao poder político, ao económico e, tamén, aos sindicatos pactistas, nas mans dos traballadores e traballadoras está a solución que, tal e como nós vemos a situación, non pode ser outra que a mobilización.