Reproduzo parcialmente un artigo de Ramón Muñoz aparecido no Pais en outubro do 2008, por aquel entón nin imaxinabamos que os ex Lehman men, se ían poñer o uniforme de tecnócratas e dirixir a economía dos paises Mediterráneos de déala-Unión Europea, non hai nada como acudir ao pasado, para ver a tolerancia que adquirimos ante feitos que admitiriamos como impensables tempo atrás:
 
Cando nace unha brahmana, nace superior á Terra enteira, é señor de todas as criaturas, e ten que gardar o segredo do dharma. Todo o que existe no mundo é propiedade privada da brahmana. Pola alta excelencia do seu nacemento, el ten dereito a todo. Isto é, é el quen goza, quen viste, quen dá a outros, e é a través da súa graza que outros gozan", dise no Libro de Manu. As leis de Manu están contidas nun antigo manuscrito hindú que estableceu o sistema de castas na India hai máis de dous mil anos. A brahmana é a casta superior. Só uns elixidos poden pertencer a esta e, como di a cita, gozan de todos os dereitos e o seu único labor é instruír no coñecemento do mundo o resto de castas (salvo aos parias ou intocables, que non gozan de ningún dereito).
 
O capitalismo moderno emulou este sistema de castas. As súas brahmanas son os directivos e conselleiros das grandes corporacións. Gozan de privilexios e prebendas por todas as partes: soldos estratosféricos, plans de incentivos, vacacións, jet privados e club de campo a custa da empresa... E non teñen case ningunha responsabilidade. Se as accións soben, eles son os que máis gañan grazas aos programas de opcións sobre accións que premian a revalorización bolsista.
 
Se a cotización se derruba ou mesmo se as empresas quebran e os accionistas perden todo o invertido, eles tamén gañan. En caso de despedimento, contan con cláusulas que lles aseguran indemnizacións multimillonarias coñecidas como paracaídas de ouro (golden paraxute), das que non gozan os traballadores, os parias desta orde económica.
 
A derruba do sistema financeiro internacional sacou á luz estas colosais prerrogativas dos directivos cuxa xestión abocado á desaparición a empresas históricas como Lehman Brothers ou Merril Lynch.
 
Os seus arruinados accionistas e aforradores ou os traballadores despedidos pregúntanse por que en lugar de ser reclamados polos xulgados, os executivos saíron sen facer ruído pola porta de atrás e coas carteiras cheas. Só as cinco maiores empresas financeiras de Wall Street -Merrill Lynch, JP Morgan, Lehman Brothers, Bear Stearns e Citigroup- pagaron máis de tres mil millóns de dólares nos últimos cinco anos aos seus máximos executivos, xusto no período no que estes se dedicaron a inflar as contas, empaquetando en fondos e outros activos opacos, préstamos incobrables que derivaron na maior crise financeira da historia....
 
O código mariñeiro tampouco vai cos CEO (chief excutive officer, siglas en inglés de conselleiro delegado). Se o barco se afunde, son os primeiros en coller o salvavidas, un salvavidas de ouro. A comisión de investigación da Cámara de Representantes de Estados Unidos puxo ao descuberto esta semana que a cúpula directiva de Lehman Brothers aprobou bonus por millóns de dólares para os executivos que saíran da empresa mentres negociaban coas autoridades federais o rescate da quebra...
 
A constitución dese modelo de dirección das grandes compañías que outorga plenos poderes e remuneracións desmesuradas a un grupo limitado de executivos, non suxeitos a ningún control efectivo nin a responsabilidade pola súa xestión, non é recente.
 
Comezou a fraguarse nos anos oitenta e noventa, pero consolidouse completamente no que levamos de século. Os datos non deixan lugar a dúbidas sobre a desigualdade laboral na que se moven estes asalariados de ouro: en 1976, a remuneración media dos máximos executivos das corporacións estadounidenses era 36 veces superior ao soldo medio dun traballador da empresa; en 1989, era 71 veces, e en 2007, cada directivo recibiu 275 veces máis que a retribución que os seus traballadores.
 
De cando en vez é bo recordar...

 
Artigo completo:

http://www.elpais.com/articulo/primer/plano/Culpables/millonarios/impunes/elpepueconeg/20081012elpneglse_5/Tes

Ángeles García Portela