Esta medida de transparencia está directamente ligada coa intervención de Caixa de Aforros do Mediterráneo (CAM) e coa nacionalización de varias entidades ao longo deste ano, situación que permitiu que transcendese ao coñecemento da sociedade información sobre as indemnizacións e os plans de pensións acumulados polos directivos de caixas que tiveron que ser finalmente rescatadas con diñeiro público. Dada a controversia suscitada, debido ás mobilizacións cidadás convocadas esencialmente polo movemento do 15M, o Banco de España conveu na necesidade de realizar este novo exercicio de transparencia.
 
Á cabeza das retribucións salariais figura Bankia. Pola súa dimensión, terceira entidade financeira do país por volume de activos, e pola figura pública do seu presidente, Rodrigo Rato, exvicepresidente do Goberno co Partido Popular, o resultante da fusión a sete entre as antigas Caixa Madrid, Bancaja, Caixa Segovia, Caixa Ávila, Caixa Canarias, Caixa Laietana e Caja Rioja acapara a atención do sector, sobre todo por recibir (BFA, a súa matriz) a maior achega de diñeiro público efectuada polo FROB: 4.465 millóns de euros.
 
Dende o pasado venres, sabemos que Rodrigo Rato cobrou este ano un total de 2,34 millóns de euros de soldo fixo pola súa tripla condición de presidente de Bankia, BFA e Caixa Madrid. A continuación, o conselleiro delegado do negocio bancario cotizado, Francisco Verdú, que tras incorporarse en maio percibiu 1,5 millóns. Quen xa non está, o anterior vicepresidente de Bankia e aínda presidente de Bancaja, José Luis Olivas, gañou un total de 1,62 millóns, mentres que o adxunto á presidencia, José Manuel Fernández Norniella, se leva 0,8 millóns.
 
Na categoría millonaria de Bankia tamén está o actual director xeral financeiro e de riscos, Ildefonso Sánchez (1,58 millóns), un dos poucos altos cargos da época de Miguel Blesa á fronte de Caixa Madrid que se mantivo na primeira liña executiva do novo banco. E así ata chegar aos 21 millóns de euros, a cantidade total que se gastou o grupo financeiro para retribuír os seus conselleiros e a súa alta dirección, partidas ás que hai que sumar a existencia de cláusulas de blindaxe en caso de cesamento que tamén son millonarias.
 
CatalunyaCaixa tamén mantén o seu presidente no top millonario. Adolf Todó, que asumiu a xestión en 2008 para endereitar o rumbo, gañou este ano un total de 1,5 millóns, mentres que o número dous, Jaume Massana, queda en 866.000 euros. En total, salarios por máis de 5 millóns entre toda a alta dirección, ademais de importantes dereitos por pensións e cláusulas de blindaxe. Igual acontece con Unnim, a outra caixa catalá rescatada, onde o director xeral Jordi Mestre se leva case un millón dos preto de tres para toda a cúpula.
 
Por debaixo do millón de euros
 
No caso de NovaGalicia, as figuras de José María Castellano (presidente) e de César González-Bueno (conselleiro delegado) significan nóminas de case 900.000 euros. Paradoxicamente, os novos xestores non representan os maiores gastos salariais de 2011, xa que esa condición recae no exdirector xeral José Luis Pego (Caixanova) e no exdirector xeral adxunto Javier García Paredes (Caixa Galicia), ademais doutros exexecutivos, que atesouraban remuneracións, pensións e blindaxes superiores aos 10 millóns de euros por persoa.
 
Pola súa banda, Banca Cívica destinou case 7 millóns de euros para pagar á súa alta dirección e conselleiros. Como a súa competidora galega, a parella formada polos copresidentes Antonio Pulido (exCajasol) e Enrique Goñi (exCaja Navarra) supera por pouco os 900.000 euros anuais cada un. Algo por debaixo está BMN, que con case 1.000 millóns de diñeiro recibido en axudas e co agora ministro Luis de Guindos como conselleiro se gastou 5,76 millóns para toda a súa xerarquía de mando, co seu presidente Carlos Egea gañando 456.000 euros.
 
A excepción a este retrato xeneralizado púxoa Caja España-Duero. Con 525 millóns de diñeiro público no seu balance, a entidade castelán-leonesa remunerou con 3,2 millóns de euros as catorce persoas que forman o núcleo duro, entre o presidente, catro conselleiros e nove directivos. Non obstante, a maioría, incluído Evaristo del Canto, como os seus antecesores na presidencia, Santos Llamas e Julio Fermoso, ambos os dous agora conselleiros, apelaron á Lei de Protección de Datos para non detallar os seus salarios.