Son, ademais, as primeiras porque detrás virán máis e máis radicais (se Rajoy anunciara que había que aforrar 16.000 millóns de €, agora, despois de revisar as contas, anúnciase que o aforro ascenderá a 36.000 millóns de €), tal e como se anunciou na rolda de prensa posterior, as medias máis prexudiciais anunciaranse coa aprobación dos Orzamentos (marzo de 2012).
 
Na rolda de prensa do venres 31 anunciáronse as primeiras decisións encamiñadas a aforrar 8.900 millóns e a incrementar ingresos até 6.200 millóns por mor dalgúns cambios fiscais.
 
Por un lado (o que se quere presentar como positivo) anúnciase a prórroga da “esmola” de 400€ aos parados sen ningún ingreso e a revalorización das pensións nun 1%, esta ridícula subida nas pensións non fai que recuperen o poder adquisitivo perdido desde a conxelación, condenando á precariedade a millóns de xubilados/as.
 
Por outro lado:
 
Conxela oficialmente o SMI (salario mínimo interprofesional). Un favor aos empresarios máis usureiros que pagan cun salario ridículo (un dos menores de Europa, só superamos a Portugal e Polonia), máis próximo ao escravismo e moi lonxe da remuneración que se tería que percibir para poder desenvolver unha vida digna.

Esta conxelación ten como base conseguir a moderación salarial, aínda que os seus efectos son maiores a todos os niveis. É obvio que de entrada se lle resta poder adquisitivo aos que menos cobran, empeorando a súa renda dispoñible polo mero feito inflacionario. Pero o axuste non queda aí, dado que este salario mínimo úsase tamén para a concesión de determinadas axudas públicas (por exemplo, o acceso a unha vivenda de protección oficial, o acceso a bolsas ou subvencións…). Tamén na lei de axuizamento civil marca os límites embargables sobre salarios.etc,.
 
Nova conxelación dos salarios dos traballadores da administración pública, é dicir, profundízase na perda de poder adquisitivo dos salarios deste persoal (a perda acumulada entre 2009-2012 roldará o 15%). Anúnciase o incremento da súa xornada laboral até as 37,5 horas semanais.
 
As políticas de aforro afogarán aínda máis a Administración Pública ao eliminar a taxa de reposición (excepto nas forzas de seguridade do estado, sanidade e educación, onde a limita ao máximo do 10%, unha taxa de reposición ridícula esixindo, ademais a previa xustificación), as políticas de aforro redundarán negativamente na atención dos servizos públicos.
 
Os recortes nos ministerios serán xeneralizados. Así, o Ministerio Fomento axustará os seus orzamentos en 1.612 millóns de euros, o de Industria, Enerxía e Turismo en 1.091 millóns de euros, o de Economía e Competitividade en 1.083 millóns de euros o de Asuntos Exteriores e Cooperación en 1.016 millóns de euros.
 
O axuste en Educación, Cultura e Deporte alcanzará os 485 millóns. Sanidade recortará 409 millóns de euros e Defensa 340 millóns de euros.
 
Pola súa banda, Facenda e Administracións Públicas recortará o seu orzamento en 442 millóns de euros. Emprego e Seguridade Social en 439 millóns de euros e Agricultura e Medio Ambiente en 409 millóns de euros.
 
Elimínase a Renda Básica de Emancipación (RBE) (desde a publicación do RDL, as outorgadas con anterioridade seguen vixentes) que facilitaba o pago do aluguer aos mozos e mozas.
 
Apróbase a Lei Sinde
 
Amplíase en 80.000 millóns de euros dos avais do Estado á Banca, é dicir, conversión de débeda privada en débeda pública. Empezaron en 2010 con 59.000 millóns, 115.500 millóns en 2011 e xa imos, agora, nos 196.000 millóns.
 
Maquilla a política tributaria pero as medidas anunciadas están moi lonxe das reclamadas para que se lexisle unha política fiscal realmente progresiva, que, entre outras cousas se recupere o imposto de patrimonio e sucesións, se grave o aforro do capital, se eliminen as Sociedades de Investimento de Capital Variable (SICAV)...
 
O propio ministro Montoro admitiu que se trata dun recorte "realmente grande" e como "nunca se fixo na historia da Facenda Pública".
 
De todos os xeitos esta é a primeira entrega, a segunda, e máis profunda, recibirémola coa aprobación do orzamento de 2012, se non respondemos axeitadamente e coa forza que merecen estas medidas virán máis e máis e máis…