É dicir que, cando o rei subliñou na súa mensaxe do día 24 de decembro que "a xustiza é igual para todos", esquecéuselle dicir que o único que está por enriba da Lei, de xeito oficial, é precisamente el.
 
Esta situación de sumo privilexio en favor do rei é de todo vetusta. Só encaixa no formato institucional das monarquías absolutas, erradicado felizmente en todos os países democráticos. Certo é, non obstante, que hai Repúblicas que outorgan o privilexio da inmunidade aos seus presidentes elixidos nas urnas. Iso acontece aínda na República francesa. Pero os presidentes franceses perden ese privilexio unha vez rematan o seu mandato.
 
Tal foi o asunto que supuxo unha sentenza condenatoria, de dous anos de cárcere, para Jacques Chirac. O partido socialista francés xa anunciou en todo caso que, se gaña as próximas eleccións presidenciais, derrocará a inviolabilidade xudicial dos presidentes. Juan Carlos I tería que tomar boa nota de que, neste sentido, as cousas están a cambiar.
 
Que á xefatura dun estado se chegue polo mero feito de ter o mesmo sangue que o antecesor é a manifestación suprema da falta de democracia. Isto que, en determinados casos, non se asume cando se produce fora das fronteiras estatais acátase placidamente, por activa ou por pasiva, no “consumo” interno.
 
Aínda que nada máis  sexa por hixiene democrática a monarquía ten que desaparecer.