Os empregados pararon a produción o pasado 31 de outubro de 2011 como protesta polos despedimentos de 17 dos seus compañeiros e a pretensión empresarial de recortar un 40 por cento nos soldos e a xornada laboral de todo o persoal.
 
A xeneralización da folga na factoría de Atenas provocou a expulsión de máis traballadores, o número actual é de 50, e a ameaza de 180 despedimentos adicionais se os obreiros non aceptaban o plan proposto dende o consello de administración.
 
A dirección da acereiría alegou, ao abeiro da crise, dificultades económicas e un descenso nas vendas e os beneficios, pero os folguistas informaron que a factoría experimentou un crecemento sen precedentes e que só en 2010 os beneficios superaron os 200 millóns de euros.
 
Segundo os propios traballadores, durante os dous últimos anos a produtividade aumentou nun 30 por cento e a produción de aceiro en 70 mil toneladas, malia o cal non houbo novas contratacións e o aumento dos ritmos de traballo provocou numerosos accidentes laborais.
 
A factoría encóntrase ocupada e vixiada 24 horas ao día polos obreiros, os cales mostraron a súa determinación de pasar as festas do Nadal no seu centro de traballo ata lograr a readmisión dos despedidos e a retirada do plan de recortes.
 
Caso de non o conseguir levarían a cabo unha folga de fame masiva, anunciaron.

Pero arredor deste conflito laboral estanse a producir unha infinidade de mostras de solidariedade tanto no país coma no resto do mundo.
 
Manifestacións, asembleas de barrio, mitins e marchas ata a factoría están a tratar de romper o silencio mediático que pende sobre os folguistas, e serven para proporcionarlles alimentos, útiles necesarios e diñeiro para a súa caixa de resistencia.
 
E dende o exterior reciben a diario numerosas mostras de apoio e fondos económicos.
 
Os folguistas queren que o seu exemplo se converta no primeiro grande obstáculo á ofensiva neoliberal xeneralizada que, baixo o pretexto da crise, pretende acabar cos dereitos laborais e garantías sociais consolidados dende hai varias décadas.
 
Afirman que non van aceptar traballar como uns escravos modernos, por 550 ou 600 euros, e que a súa loita é contra a miseria e a indignidade que propoñen uns gobernantes aínda dispostos a impoñer novas medidas de axuste e un futuro laboral máis lúgubre.