A crise da débeda en Europa e as súas feroces consecuencias sociais teñen todo que ver co adelgazamento progresivo da fiscalidade (os impostos) e coa fraude fiscal. Moito máis que con excesos ou irresponsabilidade no gasto público.
 
Como recorda Sam Pizzigati, segundo o IRS (a axencia tributaria estadounidense), en 2008, os que gañaron en Estados Unidos máis de 200.000 dólares anuais pagaron ao goberno federal un tipo fiscal do 22% polos seus ingresos. Bastante menos do que pagaban os estadounidenses máis ricos hai 50 anos. En 1961, os que gañaban máis de 27.000 dólares anuais (equivalentes a 200.000 dólares de hoxe) pagaron un tipo de algo máis do 31% dos seus ingresos. E os ingresos anuais por enriba de 400.000 dólares ao ano (3 millóns de hoxe) pagaban un tipo fiscal do 91%. Hoxe as rendas de máis de 3 millóns de dólares pagan un tipo do 35%.
 
No estado, por exemplo, as empresas apenas pagan un 10% de imposto polos seus beneficios. Unha porcentaxe moi afastada do tipo de imposto por beneficios establecida que é 30% para grandes empresas e 25% para pequenas e medianas. As cifras da Axencia Tributaria española mostran que as empresas eluden legalmente ata dous terzos dos impostos que lles corresponden. E pódeno facer porque hai compracencia e complicidade gobernamentais cos que máis gañan e máis teñen. Os máis ricos deducen e reducen o que han de pagar con triquiñuelas legais varias. De feito, as empresas pagan por beneficios menos que as familias, que achegan un 11,5% da súa renda.
 
O resultado final é menos ingresos do Estado. E iso sen contar coa fraude fiscal pura e dura.
 
Continuando co estado, segundo un informe de Gestha (sindicato de técnicos de Facenda) en 2005, último ano con datos de fraude, este foi de 88.617 millóns de euros: 58.676 millóns defraudados á Axencia Tributaria e 29.941 á Seguridade Social. As grandes empresas defraudan case o 75% do total mentres o 97% de empresas restante defraudan un 17%. E a iso habería que sumar outras evasións fiscais de ricos e moi ricos (fraude en plusvalías, arrendamentos, rendas do capital...). Se só se evitase a metade de fraude fiscal e cobrásense os impostos correspondentes, o estado español tería un PIB como o de Reino Unido e superior a Italia. E non tería déficit público.
 
Rajoy, novo presidente de goberno da súa “España”, pretende aforrar o ano que vén 16.500 millóns de euros con recortes sociais, despedimentos, sangue, suor e bágoas. Gestha asegura que, se se reducise a economía mergullada española en 10 puntos, se recadarían 38.500 millóns de euros anuais. A economía somerxida no estado supón 245.000 millóns de euros: 23,3% do PIB español. Son moitos impostos evadidos.
 
Pero é que os que máis gañan e posúen son os mimados polos gobernos que comungan con rodas de muíño neoliberais. Como recorda Ana Flores, "en lugar de poñerse de acordo os gobernos para domesticar o capital, o mundo máis desenvolvido decide deixalo circular con absoluta liberdade. Atraer diñeiro é a obsesión dos gobernos e compiten entre si baixando impostos".
 
Como denuncia Paul Krugman, o peor desta servidume dos gobernos cos que máis teñen, é que "a esixencia de austeridade cada vez máis radical (para poder pagar a débeda) fracasou como política económica, ao agravar o problema do paro sen restaurar a confianza. E unha recesión europea parece máis probable cada día".
 
Hai que esixir e facer auditorías da débeda para poñer fin á hemorraxia social que o seu pagamento xera. E pelexar para recuperar un sistema impositivo xusto e redistributivo, contra as falsas teses da austeridade como camiño e a limitación do déficit de débedas soberanas como obxectivo por riba de todo. Por riba de todo só han de estar a cidadanía e os seus dereitos.
 
Xavier Caño Tamayo - ATTAC Acordem