Para a CEOE, díxonos Rosell nun cálculo que non se sabe moi ben como se realizou e de que xeito se xustifica, "hai preto de 900.000 empregados públicos que sobran". Pero intenta dar certa validez á cifra falando de traspasos de competencias, duplicación de persoal en concellos, e unha molesta insistencia en cultura... Xa se ve claro que á Patronal lle sobran as funcións de Cultura... para que? Se os traballadores e traballadoras cobran mini-salarios, teñen mini-dereitos e un precario mini-emprego, o mellor que poden facer estar enganchado a Sálvame, e non tanto polo seu contido senón por como se adecúa ao naufraxio persoal e laboral o nome do programa. E sobre todo, porque a suposta "salvación" vai en singular... nada de organizarse e encontrar saídas colectivas á crise, proque entón quizais o señor Rosell e os seus amigos non terían o privilexio de ir provocando incendios polos medios de comunicación.
 
En calquera caso, a cifra de 900.000 empregados que "sobran" segundo a CEOE non está mal escollida. Case suxire o tremendismo de 1 millón máis de desempregados, e acerta en magnitude para premer con forza á baixa os salarios e as condicións laborais e incrementar de forma exponencial o medo e a sensación de precariedade... e non só no mercado laboral, senón tamén nos servizos públicos, xa que fala de funcionarios sen especificar (e polo tanto pode tratarse naturalmente de persoal sanitario, de educación, dedicado ao traballo social, etc...)
 
Menos mal que coñecemos a realidade e esta demostra de xeito tozudo circunstancias ben distintas, No Estado, a poboación empregada no sector público é inferior ao 10%, fronte ao 16% da media europea, superada en países como Irlanda (12,2%), Finlandia (18,9%) ou Dinamarca (25,7%). Ademais, un de cada catro asalariados públicos non ten emprego estable e nalgúns sectores, como a sanidade, a educación ou a Administración local, a temporalidade supera o 35%.
 
Pero para a patronal, non só se trata do número de funcionarios, senón tamén dos seus salarios. No informe subliña que entre 2002 e 2009 os soldos públicos creceron un 5,6%, mentres que os privados o fixeron nun 2,8%. Non obstante, os datos sobre a evolución dos soldos privados non teñen en conta en moitos casos os salarios dos altos cargos (os mellor retribuídos), xa que estes aparecen en categorías diferentes á de asalariados. Tamén nisto a realidade é ben diferente á que se nos quere facer ver, dende o ano 1982, os empregados públicos sufrimos unha perda de poder adquisitivo do 24,5%.