12/12/2011
CUTUDC / Novidades
ACTUALIDADE
"Non" haberá "outra oportunidade"
Non" haberá "outra oportunidade" di Sarkozy, ventrílocuo de Merkel. Oportunidade de que?, para que?, para quen?
-
Noticias relacionadas
-
Os que o pagamos todo -e niso estamos- e nos axustamos ao máximo para sobrevivir dignamente nunha situación económica de inxustiza social absoluta da que descoñecemos as súas orixes, porque nada fixemos para que se producise, sentímonos inmerecidamente ameazados por estas palabras. Unha vez máis preténdese que nos sintamos culpables do que outros fixeron. Se conseguen que nos autoculpabilicemos pola precaria situación económica actual, lograrán o noso silencio 'cómplice' e a conseguinte paralización en lugar da necesaria acción revulsiva contra tanta mentira e tanto abuso.
En Europa -tamén en Estados Unidos- están aterrorizados porque o capital se cae. necesitan máis diñeiro para continuar alimentando o monstro de innumerables cabezas coñecido co nome de 'Mercado'. Teñen moito medo, téñeno eles, os políticos unidos aos especuladores. Senten medo os que teñen que perder moito. E pretenden contaxiarnos o seu terror, unha máis das súas innumerables indecencias, coma se tamén nós estivésemos ao seu nivel. A brecha entre os pobres e os ricos é enorme. É agora impensable que os dun lado carguen coa responsabilidade do outro, de quen, ademais, se oufana de estar moi por arriba de nós; por iso mírannos por enriba do ombro.
Que máis podemos perder os de sempre? Zampáronse todo o sangue das nosas veas. Agora que apechuguen coa propia e coa daqueles aos que estiveron a axudar a ser máis ricos, obscenamente ricos. Aos que protexeron nas súas manipulacións fiscais, enganando a Facenda -que nisto somos todos-, aos que parece que axudaron a evadir os seus caudais a paraísos fiscais, aos que lles rebaixaron os seus impostos dende antes mesmo do comezo da estafa, aos que son indultados de trampear co diñeiro de todos, eses e os seus protectores, que moito teñen que perder, que se as ventilen eles soíños.
Dá a sensación de que Rajoy espertou do seu letargo de descoñecemento absoluto da famosa crise. Todo se ía solucionar coas súas máxicas pócemas. O goberno anterior era o único culpable. E agora almórzase en Marsella poñéndose de xeonllos ante unha autoritaria Merkel e ofrecendo a todo o pobo do estado en sacrificio de vasalaxe.
Rajoy inchou peito e está empavonado. A súa maioría absoluta lexitímao para 'facer o que ten' que 'facer', é dicir, cumprir docilmente cos deberes que Merkozy lle ordene. E iso non é máis que todo o contrario do que estivo a prometer (a nós non nos enganaba) durante tres anos e medio, e máis intensamente na campaña electoral.
Non cesan na mensaxe de austeridade e apertarse o cinto, pero quen?, nós. Pois non. Esas mensaxes deben dirixilas a eles mesmos, ás enormes fortunas cuxa orixe tamén descoñecemos. E tamén deben aplicárseos eles mesmos e non mirar cara ao outro lado mentres se embolsan cantidades indecentes de euros. "Europa corre gran risco de explosión", reitera o monicreque francés. E a nós que nos contan? Xa nos explotaron ata a extenuación. Diríxanse aos explotadores, non ás súas vítimas.
Os que durante toda a nosa vida loitamos por unha sociedade máis horizontal, máis igualitaria e máis xusta, detestamos que Merkel dende o seu trono alemán queira dirixir a nosa economía, os nosos presupostos, os nosos salarios. E aínda nos cabrea máis que Rajoy dobre a súa caluga (xa o fixo Zapatero e así mantense como embaixador do mesmo Rajoy), se vexa secuestrado por unha amnesia total que contradí as súas reiteradas promesas.
Descoñezo como vai responder esta sociedade submisa e aínda esperanzada nos milagres da boa nova anunciada. Ou ben a anestesia funciona e todos calan, ou a reacción pode ser moi seria. Os sindicatos “alternativos”, os partidos da esquerda real, os movementos cidadáns e o 15-M no estado -esa panda de piollosos para os Aznar-Botella- e o resto de movementos semellantes ao longo deste planeta teñen a palabra e a acción. Imos confiar en que non desmaien ante as aberrantes inxustizas que se consolidaron. O noso apoio e traballo téñeno e seguirano tendo. De momento os partidos políticos gañaron a pulso da nosa desafección
CUT da UDC . SEMPRE DO LADO DAS TRABALLADORAS E TRABALLADORES
Quen somos | Contacto | Axuda
cutudc.com, 2009. Publicado baixo licencia Creative Commons DHTML Menu By Milonic JavaScript