A primeira: unha explicación do xenro do rei e da propia Casa Real sobre a investigación xudicial que hoxe pesa sobre o Instituto Nóos, esa fundación "sen ánimo de lucro" onde supostamente desapareceron centos de miles de euros do diñeiro público. Urdangarin non é unha persoa máis: é parte dunha institución, a coroa, que pagamos entre todos. Por iso os cidadáns temos dereito a reclamar a mesma información sobre este caso que pediriamos a calquera outro representante do Estado. É o mínimo esixible, sexa un cargo electo ou hereditario.
 
Se Urdangarin e a súa muller, a infanta Cristina, fosen políticos, en vez dos sétimos na liña de sucesión, non reclamariamos hoxe que aclarasen como pagaron esa mansión de 1.063 metros cadrados que compraron nun dos mellores barrios de Barcelona e que está valorada en once millóns de euros?
 
A segunda, ao fío da anterior: merecemos unha maior transparencia para o diñeiro público que pasa polo Pazo da Zarzuela. Nos Presupostos Xerais do Estado só hai dous buratos negros, invisibles para os cidadáns: os fondos reservados de Interior e Defensa (25 millóns de euros ao ano) e a asignación á coroa (8,4 millóns anuais). Non obstante, mesmo os fondos reservados están máis vixiados que o diñeiro da Casa Real porque existe unha comisión no Congreso, con representantes de todos os grupos parlamentarios, que fiscaliza o seu uso a porta pechada.
 
A coroa é a única partida completamente opaca e, en democracia, o opaco acaba sendo sempre moito máis fráxil que o cristal.